eliminacja paroksetyny

Paroksetyna to lek przeciwdepresyjny z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), stosowany w leczeniu depresji, zaburzeń lękowych, zespołu lęku napadowego oraz zespołu stresu pourazowego. Eliminacja paroksetyny z organizmu zachodzi głównie na drodze metabolizmu wątrobowego przy udziale cytochromu P450, szczególnie izoenzymu CYP2D6.

Okres półtrwania paroksetyny wynosi przeciętnie 21 godzin, choć może być znacznie dłuższy u osób z zaburzeniami funkcji wątroby oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Metabolity leku są wydalane głównie z moczem (64%) oraz w mniejszym stopniu z kałem (36%). Warto zaznaczyć, że paroksetyna wykazuje nieliniową farmakokinetykę, co oznacza, że przy zwiększaniu dawki stężenie leku we krwi wzrasta nieproporcjonalnie.

Nagłe przerwanie stosowania paroksetyny może prowadzić do zespołu odstawiennego, charakteryzującego się zawrotami głowy, zaburzeniami sensorycznymi, lękiem, nudnościami i drażliwością. Z tego powodu zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki leku przed całkowitym odstawieniem. Proces odstawiania paroksetyny powinien być zawsze prowadzony pod nadzorem lekarza, szczególnie u pacjentów stosujących lek długoterminowo.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Paroksetyna – Właściwości farmakokinetyczne

Paroksetyna wykazuje dobre wchłanianie z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym, jednak podlega znacznemu efektowi pierwszego przejścia w wątrobie, co ogranicza jej biodostępność. Farmakokinetyka leku jest nieliniowa, związana z częściowym wysyceniem metabolizmu pierwszego przejścia oraz zmniejszonym klirensem osoczowym przy wyższych dawkach, co prowadzi do nieproporcjonalnego wzrostu stężenia w osoczu. Stan stacjonarny osiągany jest po 7-14 dniach terapii, a farmakokinetyka pozostaje stabilna podczas długotrwałego stosowania. Paroksetyna wiąże się z białkami osocza w około 95%, a jedynie około 1% całkowitej ilości leku znajduje się w osoczu, co wpływa na jej dystrybucję do tkanek. Nie stwierdzono istotnej korelacji między stężeniem leku w osoczu a efektem klinicznym.
aktywność farmakologiczna, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia, eliminacja paroksetyny, farmakokinetyka paroksetyny, klirens osoczowy, kontrolowane uwalnianie, metabolit paroksetyny, metabolizm paroksetyny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, preparat o natychmiastowym uwalnianiu, proces oksydacji, stan stacjonarny, stężenie paroksetyny w osoczu, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wychwyt zwrotny serotoniny, zaburzenie depresyjne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Paxtin 20 20 mg

Paroksetyna, substancja czynna leku Paxtin (tabletki powlekane 20 mg i 40 mg), charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, jednak podlega efektowi pierwszego przejścia, który jest częściowo wysycalny przy wyższych dawkach. Kinetyka leku jest nieliniowa, choć zwykle o niewielkim nasileniu, co prowadzi do nieproporcjonalnego wzrostu stężenia w osoczu przy zwiększaniu dawki. Stan stacjonarny osiągany jest po 7-14 dniach terapii, niezależnie od formy uwalniania. Paroksetyna wykazuje szeroką dystrybucję do tkanek (99% poza osoczem) i silne wiązanie z białkami osocza (~95%). Metabolizm zachodzi głównie przez oksydację i metylację, a metabolity są farmakologicznie nieaktywne. Eliminacja odbywa się głównie przez wydalanie metabolitów z moczem (64% dawki) i kałem (36% dawki), przy czym niezmieniona paroksetyna stanowi mniej niż 2% w moczu i mniej niż 1% w kale. Okres półtrwania wynosi około 24 godziny, co jest istotne przy ustalaniu schematu dawkowania.
dostępność biologiczna, dystrybucja do tkanek, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia, eliminacja paroksetyny, farmakokinetyka paroksetyny, hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny, kinetyka leku, klirens osoczowy, metabolit paroksetyny, okres półtrwania, oksydacja i metylacja, parametr farmakokinetyczny, paroksetyna, przemiana metaboliczna, skuteczność terapeutyczna, stan stacjonarny, stężenie paroksetyny w osoczu, wchłanianie doustne, wiązanie z białkami osocza, wydalanie metabolitów, wydalanie nerkowe, wydalanie z kałem, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby

eliminacja paroksetyny

Powiązane wpisy

Paroksetyna – Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne – Paxtin 20 20 mg