DBT
Dialektyczna terapia behawioralna (DBT) to forma psychoterapii początkowo opracowana przez Marshę M. Linehan do leczenia zaburzenia osobowości typu borderline. Łączy ona techniki terapii poznawczo-behawioralnej z praktykami uważności zaczerpniętymi z filozofii zen i dialektyki.
DBT koncentruje się na czterech głównych modułach: uważności (mindfulness), tolerancji dystresu, regulacji emocji oraz efektywności interpersonalnej. Terapia ta pomaga pacjentom rozwijać umiejętności radzenia sobie z trudnymi emocjami, poprawiać relacje z innymi oraz akceptować sprzeczności występujące w życiu i w procesie zdrowienia.
Skuteczność DBT została potwierdzona w leczeniu nie tylko zaburzenia osobowości typu borderline, ale również w terapii zaburzeń odżywiania, uzależnień, depresji oraz zespołu stresu pourazowego (PTSD). Standardowy program DBT obejmuje indywidualne sesje terapeutyczne, grupowe treningi umiejętności, wsparcie telefoniczne oraz spotkania zespołu konsultacyjnego dla terapeutów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia osobowości – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zaburzenia osobowości to trwałe, wszechogarniające wzorce myślenia, emocji i zachowań, które znacząco upośledzają funkcjonowanie społeczne, zawodowe i interpersonalne. Występują u około 9% populacji, często współistniejąc z innymi zaburzeniami psychicznymi. Klasyfikowane są w trzy klastry: A (paranoidalne, schizoidalne, schizotypowe), B (antyspołeczne, borderline, histrioniczne, narcystyczne) oraz C (unikające, zależne, obsesyjno-kompulsyjne). Patofizjologia obejmuje czynniki genetyczne, neurobiologiczne (dysregulacja serotoniny i dopaminy) oraz środowiskowe, w tym traumatyczne doświadczenia z dzieciństwa. Diagnoza opiera się na kryteriach DSM-5-TR, wymagających obecności trwałych wzorców zaburzających co najmniej dwa obszary funkcjonowania (myśli, uczucia, kontrola impulsów, relacje interpersonalne).
antyspołeczne zaburzenie osobowości, badanie stanu psychicznego, borderline, CBT, czynnik genetyczny, DBT, histrioniczne zaburzenie osobowości, izolacja społeczna, kryterium diagnostyczne, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwlękowy, lek przeciwpsychotyczny, mechanizm radzenia sobie, neuroprzekaźnik, obsesyjno-kompulsyjne zaburzenie osobowości, ocena psychiatryczna, ocena psychospołeczna, osobowość paranoidalna, paranoidalne zaburzenie osobowości, plan leczenia, predyspozycja genetyczna, psychoedukacja, psychoterapia psychodynamiczna, restrukturyzacja poznawcza, samookaleczenie, schizoidalne zaburzenie osobowości, schizotypowe zaburzenie osobowości, stabilizator nastroju, terapia interpersonalna, układ neuroprzekaźnikowy, unikające zaburzenie osobowości, zaburzenie osobowości, zaburzenie zdrowia psychicznego, zachowanie samobójcze, zależne zaburzenie osobowości - Leksykon chorób i schorzeń
Nadużywanie sterydów anabolicznych – Leczenie
Nadużywanie sterydów anabolicznych stanowi rosnący problem zdrowotny, z około 32% użytkowników rozwijających uzależnienie, przy czym 56% z nich nie ujawnia stosowania tych substancji lekarzom. Uzależnienie to ma charakter psychologiczny i często wiąże się z dysmorfofobią mięśniową, hipogonadyzmem indukowanym sterydami oraz zaburzeniami nastroju. Leczenie wymaga wieloaspektowego podejścia, obejmującego motywację do abstynencji, łagodzenie objawów odstawiennych (takich jak depresja, lęk, bezsenność, bóle mięśniowo-stawowe), terapię zaburzeń obrazu ciała, przywrócenie funkcji osi podwzgórze-przysadka-gonady oraz leczenie współistniejących uzależnień. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawek sterydów pod nadzorem medycznym, stosowanie leków wspomagających (syntetyczne hormony, leki przeciwdepresyjne, klonidyna, NLPZ) oraz specjalistyczną terapię endokrynologiczną, w tym hCG, klomifen i ewentualnie substytucję testosteronem.
antagonista opioidowy, bigoreksja, CBT, częściowa hospitalizacja, DBT, detoksykacja medyczna, dysmorfofobia mięśniowa, ginekomastia, hipogonadyzm indukowany sterydami, inhibitor fosfodiesterazy, intensywny program ambulatoryjny, klomifen, klomipramina, klonidyna, lek przeciwdepresyjny, naltrexon, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oś podwzgórze-przysadka-gonady, podwójna diagnoza, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, steryd anaboliczny, terapia dialektyczno-behawioralna, terapia poznawczo-behawioralna, uzależnienie, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie nastroju, zespół odstawienny - Leksykon chorób i schorzeń
Depresja nastolatków – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Depresja u nastolatków to poważne zaburzenie psychiczne, charakteryzujące się utrzymującym się obniżonym nastrojem lub drażliwością, utratą zainteresowania aktywnościami oraz co najmniej 5 objawami utrzymującymi się przez minimum 2 tygodnie, zgodnie z kryteriami DSM-5. Epidemiologicznie dotyka 4-7% młodzieży w danym momencie, a około 20% doświadcza epizodu depresji w okresie adolescencji, z wyższą częstością u dziewcząt (19,4%) niż chłopców (6,4%). Ryzyko nawrotu wynosi około 70% w ciągu 5 lat. Diagnostyka wymaga uwzględnienia specyfiki objawów u młodzieży, takich jak drażliwość i złość, oraz wykluczenia innych przyczyn. Czynniki ryzyka obejmują aspekty biologiczne (np. historia rodzinna, zmiany hormonalne), psychologiczne (niska samoocena, wcześniejsze próby samobójcze) oraz środowiskowe (trauma, konflikty rodzinne, używanie substancji). Depresja często współwystępuje z innymi zaburzeniami psychicznymi, co komplikuje leczenie i wymaga całościowego podejścia.
CBT, DBT, depresja nastolatka, DSM-5, duża depresja, duże zaburzenie depresyjne, epizod dużej depresji, escitalopram, fluoksetyna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, intensywny program ambulatoryjny, leczenie ambulatoryjne, leczenie podtrzymujące, leczenie stacjonarne, myśl samobójcza, nadużywanie substancji, obniżony nastrój, ocena diagnostyczna, PHQ-9, pobudzenie psychoruchowe, program częściowej hospitalizacji, ryzyko samobójcze, SSRI, terapia dialektyczno-behawioralna, terapia interpersonalna, terapia poznawczo-behawioralna, terapia przeciwdepresyjna, terapia rodzinna, współwystępujące zaburzenia, zaburzenie lękowe, zaburzenie odżywiania, zaburzenie osobowości, zaburzenie psychiczne, zaburzenie snu, zaburzenie zachowania, zachowanie autoagresywne, zespół stresu pourazowego - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie schizoafektywne – Leczenie
Schizofrenia schizoafektywna to przewlekłe zaburzenie psychiczne łączące objawy psychotyczne (urojenia, halucynacje) z zaburzeniami nastroju (depresja lub mania). Leczenie wymaga kompleksowego, zindywidualizowanego podejścia łączącego farmakoterapię, psychoterapię oraz wsparcie psychospołeczne. Farmakoterapia opiera się głównie na lekach przeciwpsychotycznych, z paliperidonem (Invega) jako jedynym lekiem zatwierdzonym przez FDA do tego wskazania, stosowanym w dawce 6 mg/dobę (możliwe modyfikacje do 3-12 mg/dobę). Często stosuje się także leki normotymiczne (lit, karbamazepina, kwas walproinowy) w podtypie dwubiegunowym oraz leki przeciwdepresyjne (SSRI) w podtypie depresyjnym. W ostrych stanach wskazana jest hospitalizacja, a w przypadkach opornych na leczenie rozważa się klozapinę lub elektrowstrząsy (ECT), szczególnie przy katatonii, agresji i ciężkiej depresji.
aripiprazol, arteterapia, atypowy lek przeciwpsychotyczny, CBT, częściowa hospitalizacja, DBT, depresja ciężka, elektrowstrząsy, EMDR, farmakoterapia, fluoksetyna, halucynacja, hospitalizacja psychiatryczna, intensywny program ambulatoryjny, karbamazepina, katatonia, klozapina, kwas walproinowy, kwetiapina, leczenie ambulatoryjne, lek przeciwpsychotyczny, olanzapina, paliperidon, psychoedukacja, remisja objawów, risperidon, sertralina, SSRI, terapia grupowa, terapia rodzinna, trening umiejętności społecznych, wywiad motywujący, zaburzenie myślenia, zaburzenie nastroju, zaburzenie schizoafektywne, ziprazydon