zaburzenie afektywne i lękowe
Zaburzenia afektywne i lękowe to dwie z najczęstszych grup zaburzeń psychicznych, które często współwystępują ze sobą. Zaburzenia afektywne, takie jak choroba afektywna jednobiegunowa (depresja) czy choroba afektywna dwubiegunowa, charakteryzują się nieprawidłowościami w regulacji nastroju, energii i aktywności. Manifestują się one epizodami obniżonego nastroju (depresji) lub podwyższonego nastroju (manii lub hipomanii).
Zaburzenia lękowe z kolei cechują się nadmiernym, nieproporcjonalnym do sytuacji lękiem i obawami. Do tej grupy zaliczamy m.in. zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie paniczne, agorafobię, fobię społeczną, fobie specyficzne oraz zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne. Pacjenci doświadczają nie tylko psychicznych objawów lęku, ale również somatycznych, takich jak przyspieszone bicie serca, duszność, drżenie czy pocenie się.
Współwystępowanie zaburzeń afektywnych i lękowych znacząco pogarsza rokowanie, utrudnia leczenie i zwiększa ryzyko samobójstwa. Diagnostyka różnicowa wymaga dokładnej oceny chronologii i charakteru objawów. W terapii stosuje się zarówno farmakoterapię (leki przeciwdepresyjne, przeciwlękowe, stabilizatory nastroju), jak i psychoterapię, zwłaszcza poznawczo-behawioralną. Leczenie musi być zindywidualizowane i często wymaga podejścia wielokierunkowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Venlafaxine Actavis 75 mg
Venlafaxine Actavis, zawierający wenlafaksynę chlorowodorek w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, dostępny jest w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Lek z grupy SNRI jest wskazany w leczeniu epizodów dużej depresji (MDD), uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD), fobii społecznej oraz napadów paniki z lub bez agorafobii. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 37,5 mg/dobę (lub 75 mg/dobę w niektórych wskazaniach), z możliwością stopniowego zwiększania do 75-225 mg/dobę w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji. Lek wykazuje skuteczność zarówno w łagodzeniu objawów depresyjnych i lękowych, jak i w profilaktyce nawrotów epizodów depresyjnych, co jest istotne w terapii długoterminowej pacjentów z nawracającymi zaburzeniami.
agorafobia, anhedonia, chlorowodorek, duszność, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, leczenie podtrzymujące, lek przeciwdepresyjny, nadciśnienie tętnicze, napad paniki, nawracające zaburzenie depresyjne, nawrót depresji, objaw somatyczny lęku, płytka krwi, tachykardia, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie afektywne i lękowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie depresyjne, zaburzenie krzepnięcia krwi, zaburzenie lękowe społeczne, zaburzenie snu, zawrót głowy