ubytek słuchu przewodzeniowy

Ubytek słuchu przewodzeniowy to rodzaj niedosłuchu, który powstaje w wyniku zaburzeń w przekazywaniu fal dźwiękowych przez ucho zewnętrzne i środkowe do ucha wewnętrznego. W przeciwieństwie do niedosłuchu odbiorczego, w tym typie upośledzenia słuchu, struktury ucha wewnętrznego (ślimak i nerw słuchowy) pozostają nieuszkodzone.

Przyczynami ubytku słuchu przewodzeniowego mogą być: woskowina uszna blokująca przewód słuchowy, zapalenie ucha środkowego, perforacja błony bębenkowej, otoskleroza (zmiany kostne w uchu środkowym), wady wrodzone ucha, a także urazy mechaniczne aparatu przewodzącego dźwięk. Ubytek ten charakteryzuje się zmniejszeniem głośności odbieranych dźwięków, przy zachowanej zdolności do rozróżniania ich.

Diagnostyka ubytku słuchu przewodzeniowego obejmuje badanie otoskopowe, audiometrię tonalną, tympanometrię oraz próby stroikowe (Weber, Rinne). W audiometrii charakterystycznym objawem jest różnica między przewodnictwem powietrznym a kostnym, tzw. rezerwa ślimakowa. Większość przypadków ubytku słuchu przewodzeniowego można skutecznie leczyć farmakologicznie lub chirurgicznie, w zależności od przyczyny.

W leczeniu stosuje się usuwanie woskowiny, terapię antybiotykową w przypadku infekcji, zabiegi tympanoplastyki przy perforacji błony bębenkowej, stapedotomię w otosklerozie lub zastosowanie aparatów słuchowych. Rokowanie w przypadku ubytku słuchu przewodzeniowego jest zazwyczaj dobre, a właściwie leczony pacjent może odzyskać prawidłowy lub zbliżony do normy słuch.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl