ból ostry i przewlekły

Ból ostry to fizjologiczna reakcja organizmu na uszkodzenie tkanek, charakteryzująca się nagłym początkiem, wyraźną lokalizacją i ograniczonym czasem trwania (zwykle do 3 miesięcy). Pełni funkcję ostrzegawczą, informując o potencjalnym zagrożeniu dla organizmu. Ból ostry zazwyczaj ustępuje wraz z wyleczeniem wywołującej go przyczyny.

Ból przewlekły utrzymuje się ponad 3-6 miesięcy, często mimo wygojenia pierwotnego uszkodzenia tkanek. Jest uznawany za samodzielną jednostkę chorobową, a nie tylko objaw. Charakteryzuje się złożoną patofizjologią obejmującą zmiany w obwodowym i ośrodkowym układzie nerwowym, co prowadzi do sensytyzacji i dysfunkcji mechanizmów antynocyceptywnych. Ból przewlekły istotnie obniża jakość życia pacjentów, prowadząc często do zaburzeń snu, depresji i niepełnosprawności.

Leczenie bólu ostrego koncentruje się na eliminacji przyczyny i kontroli objawów, głównie farmakoterapią. W przypadku bólu przewlekłego podejście wymaga strategii multimodalnej, łączącej farmakoterapię, fizjoterapię, techniki psychologiczne (terapia poznawczo-behawioralna) oraz czasem interwencje inwazyjne. Aktualnie w medycynie dominuje biopsychospołeczny model leczenia bólu przewlekłego, uwzględniający jego złożony wpływ na wszystkie aspekty życia pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl