terapia indukcyjno-remisyjna

Terapia indukcyjno-remisyjna to strategia leczenia stosowana głównie w chorobach o charakterze przewlekłym lub nawracającym, takich jak choroby autoimmunologiczne czy nowotwory hematologiczne. Składa się z dwóch kluczowych faz: indukcyjnej (inicjującej) oraz podtrzymującej (remisyjnej).

Faza indukcyjna obejmuje intensywne leczenie mające na celu szybkie osiągnięcie remisji choroby lub znaczące zmniejszenie objawów. Charakteryzuje się stosowaniem wysokich dawek leków lub kombinacji kilku preparatów, często o silnym działaniu immunosupresyjnym lub cytotoksycznym. W leczeniu nowotworów może obejmować agresywną chemioterapię, w chorobach autoimmunologicznych – wysokie dawki glikokortykosteroidów lub silnych leków immunomodulujących.

Faza remisyjna (podtrzymująca) następuje po osiągnięciu poprawy klinicznej i ma na celu utrzymanie stanu remisji przy jednoczesnym zminimalizowaniu działań niepożądanych. Terapia w tej fazie jest zwykle mniej intensywna, stosuje się niższe dawki leków lub preparaty o łagodniejszym profilu bezpieczeństwa. Może trwać miesiące lub lata, zależnie od jednostki chorobowej i indywidualnej odpowiedzi pacjenta.

Terapia indukcyjno-remisyjna znajduje zastosowanie m.in. w leczeniu białaczek, chłoniaków, szpiczaka mnogiego, reumatoidalnego zapalenia stawów, tocznia rumieniowatego układowego czy nieswoistych chorób zapalnych jelit. Kluczowym elementem powodzenia jest odpowiednie dostosowanie intensywności leczenia do aktualnego stanu pacjenta i fazy choroby.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl