węgorczyca przewodu pokarmowego
Węgorczyca przewodu pokarmowego (łac. anisakiosis) to pasożytnicze zakażenie wywoływane przez larwy nicieni z rodzaju Anisakis, które dostają się do organizmu człowieka poprzez spożycie surowych lub niedogotowanych ryb morskich. Głównym rezerwuarem pasożyta są ssaki morskie, a ryby stanowią gospodarza pośredniego.
Objawy kliniczne węgorczycy przewodu pokarmowego rozwijają się zazwyczaj w ciągu 24 godzin od spożycia zakażonej żywności i obejmują ostre bóle brzucha, nudności, wymioty oraz objawy przypominające ostre zapalenie wyrostka robaczkowego lub niedrożność jelit. W przewlekłej postaci choroby mogą wystąpić objawy przypominające chorobę zapalną jelit lub nowotwór przewodu pokarmowego.
Diagnostyka węgorczycy opiera się na wywiadzie epidemiologicznym (spożycie surowych ryb), badaniach endoskopowych pozwalających na bezpośrednią wizualizację i usunięcie pasożyta, badaniach obrazowych oraz testach serologicznych. Leczenie polega przede wszystkim na endoskopowym usunięciu pasożyta, a w niektórych przypadkach konieczna może być interwencja chirurgiczna.
Zapobieganie węgorczycy przewodu pokarmowego polega na dokładnej obróbce termicznej ryb (gotowanie w temperaturze powyżej 60°C przez co najmniej minutę lub mrożenie w temperaturze -20°C przez minimum 24 godziny), co skutecznie zabija larwy Anisakis. W ostatnich latach obserwuje się wzrost liczby przypadków węgorczycy w krajach, gdzie popularna jest konsumpcja surowych ryb (sushi, sashimi, ceviche).
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Iwermektyna – Dawkowanie i sposób podawania
Iwermektyna jest stosowana w leczeniu różnych schorzeń pasożytniczych, a dawkowanie zależy od wskazania oraz postaci farmaceutycznej. W terapii węgorczycy przewodu pokarmowego zaleca się jednorazową dawkę 200 µg/kg masy ciała podawaną doustnie, z tabletkami o mocy 3 mg, gdzie liczba tabletek jest dostosowana do masy ciała (np. 1 tabletka dla 15-24 kg, 6 tabletek dla ≥80 kg). W leczeniu mikrofilaremii Wuchereria bancrofti dawkowanie różni się w zależności od częstotliwości podawania: co 6 miesięcy 150-200 µg/kg, a co 12 miesięcy 300-400 µg/kg, z odpowiednim doborem liczby tabletek według masy ciała lub wzrostu pacjenta. W terapii świerzbu skórnego stosuje się jednorazową dawkę 200 µg/kg, z możliwością podania drugiej dawki po 8-15 dniach w przypadku ciężkiego przebiegu lub braku poprawy, a także leczenia miejscowego. W przypadku kremu Soolantra 10 mg/g, stosowanego miejscowo, zaleca się aplikację raz dziennie przez okres do 4 miesięcy, nakładając cienką warstwę na określone obszary twarzy.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ivermectin Medical Valley 3 mg
Ivermectin Medical Valley w dawce 3 mg w formie tabletek jest wskazany do leczenia wybranych infestacji pasożytniczych, takich jak węgorczyca przewodu pokarmowego wywołana przez Strongyloides stercoralis, filarioza limfatyczna związana z mikrofilaremią Wuchereria bancrofti oraz świerzb potwierdzony klinicznie i/lub parazytologicznie (Sarcoptes scabiei). Przed zastosowaniem leku konieczne jest potwierdzenie diagnozy odpowiednimi badaniami: diagnostyką parazytologiczną w przypadku węgorczycy, badaniem krwi w celu wykrycia mikrofilarii przy filariozie oraz badaniem klinicznym i parazytologicznym przy świerzbie. Lek nie powinien być stosowany w leczeniu świądu o nieznanej etiologii bez potwierdzenia obecności świerzbowca.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Scavertin 3 mg
Scavertin, zawierający 3 mg iwermektyny w tabletkach, wymaga precyzyjnego dawkowania dostosowanego do masy ciała i wskazań klinicznych. W leczeniu węgorczycy przewodu pokarmowego stosuje się dawkę 200 µg/kg mc. w pojedynczej dawce doustnej, natomiast w mikrofilaremii wywołanej przez Wuchereria bancrofti zalecane dawki to 150-200 µg/kg co 6 miesięcy lub 300-400 µg/kg przy podawaniu raz na 12 miesięcy na obszarach endemicznych. W terapii świerzbu skórnego dawka wynosi 200 µg/kg w pojedynczej dawce, z możliwością podania drugiej dawki po 8-15 dniach w celu zmniejszenia ryzyka niepowodzenia leczenia, zwłaszcza przy nasilonych zmianach skórnych. Dawkowanie tabletek (3 mg) jest szczegółowo określone w zależności od masy ciała pacjenta, a w programach masowego leczenia można je także ustalić na podstawie wzrostu pacjenta. U dzieci poniżej 15 kg bezpieczeństwo stosowania nie zostało ustalone, a u osób starszych zaleca się ostrożność ze względu na współistniejące choroby i farmakoterapię.
choroba współistniejąca, dawkowanie, iwermektyna, leczenie miejscowe, mikrofilaremia, nitkowiec ludzki, obszar endemiczny, podanie doustne, program masowej dystrybucji, pusty żołądek, Scavertin, świerzb o znacznym nasileniu, świerzb skórny, świerzb zwyczajny, tabletka 3 mg, węgorczyca przewodu pokarmowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Scavertin 3 mg
Lek Scavertin zawiera 3 mg iwermektyny w formie białych, płaskich tabletek o średnicy około 5 mm i grubości około 2 mm. Jest wskazany w leczeniu węgorczycy przewodu pokarmowego (anguillulozy) wywołanej przez Strongyloides stercoralis, gdzie stanowi lek pierwszego wyboru, zwłaszcza u pacjentów z obniżoną odpornością. Ponadto, Scavertin jest stosowany w terapii mikrofilaremii u pacjentów z filariozą limfatyczną spowodowaną przez Wuchereria bancrofti, skutecznie eliminując larwy pasożyta z krwi i przerywając cykl transmisji choroby. Lek znajduje także zastosowanie w leczeniu świerzbu skórnego wywołanego przez Sarcoptes scabiei var. hominis, jednak jego podanie jest uzasadnione wyłącznie po potwierdzeniu rozpoznania klinicznego i/lub parazytologicznego, co zapobiega nieuzasadnionemu stosowaniu w przypadkach niespecyficznego świądu skóry o nieznanej etiologii.
anguilluloza, badanie parazytologiczne, choroba pasożytnicza, filarioza limfatyczna, inwazja pasożytnicza, iwermektyna, mikrofilaremia, mikrofilaria, nitkowiec ludzki, rozpoznanie świerzbu, Sarcoptes scabiei, Strongyloides stercoralis, świerzb skórny, świerzbowiec ludzki, węgorczyca przewodu pokarmowego, Wuchereria bancrofti - Leksykon substancji czynnych
Iwermektyna – Wskazania do stosowania
Iwermektyna, dostępna w postaci doustnej (tabletki 3 mg) oraz miejscowej (krem 10 mg/g), jest lekiem o szerokim spektrum działania przeciwpasożytniczego. Doustna iwermektyna znajduje zastosowanie w leczeniu węgorczycy przewodu pokarmowego (strongyloidozy), mikrofilaremii wywołanej przez Wuchereria bancrofti oraz świerzbu potwierdzonego klinicznie lub parazytologicznie, zwłaszcza w przypadkach opornych, rozsianych lub u pacjentów z zaburzeniami odporności. Krem z iwermektyną (Soolantra 10 mg/g) jest wskazany w miejscowym leczeniu grudkowo-krostkowego trądziku różowatego u dorosłych, gdzie działa przeciwzapalnie i przeciwpasożytniczo wobec Demodex folliculorum. Terapia powinna być prowadzona zgodnie z wytycznymi WHO i odpowiednich organów zdrowia publicznego, uwzględniając dawkowanie, czas trwania oraz monitorowanie pacjenta.
anguilluloza, antybiotyk doustny, badanie parazytologiczne, Demodex folliculorum, dysfagia, działanie przeciwpasożytnicze, filarioza limfatyczna, iwermektyna, leczenie miejscowe, leczenie świerzbu, mikrofilaremia, nitkowiec ludzki, nużeniec, Sarcoptes scabiei, Strongyloides stercoralis, strongyloidoza, świąd, świerzbowiec ludzki, trądzik grudkowo-krostkowy, trądzik różowaty, węgorczyca przewodu pokarmowego, Wuchereria bancrofti, zaburzenie immunologiczne, zaburzenie odporności, zmiany zapalne trądziku różowatego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ivermectin Medical Valley 3 mg
Iwermektyna, dostępna w postaci tabletek 3 mg (Ivermectin Medical Valley), jest stosowana w leczeniu węgorczycy przewodu pokarmowego, mikrofilaremii wywołanej przez Wuchereria bancrofti oraz świerzbu skórnego. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od masy ciała pacjenta oraz schematu terapeutycznego. W terapii węgorczycy zaleca się jednorazową dawkę 200 µg/kg mc., co przekłada się na 1-6 tabletek w zależności od masy ciała (od 15 do ≥80 kg). W leczeniu mikrofilaremii dawka wynosi 150-200 µg/kg co 6 miesięcy lub 300-400 µg/kg co 12 miesięcy, z odpowiednim dostosowaniem liczby tabletek (1-8 sztuk). W przypadku braku możliwości określenia masy ciała, dawkowanie można ustalić na podstawie wzrostu pacjenta. W terapii świerzbu stosuje się jednorazową dawkę 200 µg/kg, z możliwością podania drugiej dawki po 2 tygodniach w określonych sytuacjach klinicznych.
badanie parazytologiczne, choroba współistniejąca, dawka doustna, iwermektyna, leczenie miejscowe, mikrofilaremia, nawrót zakażenia, nitkowiec ludzki, obszar endemiczny, politerapia lekowa, skorupa na skórze, substancja czynna, świerzb o znacznym nasileniu, świerzb skórny, świerzb zwyczajny, węgorczyca przewodu pokarmowego, zmniejszona czynność nerek, zmniejszona czynność serca, zmniejszona czynność wątroby