załamek U
Załamek U to specyficzna nieprawidłowość elektrokardiograficzna, która objawia się jako negatywne wychylenie (załamek) widoczne pod koniec zespołu QRS, tuż przed początkiem odcinka ST. To charakterystyczne wygięcie przypomina kształt litery U i najczęściej jest widoczne w odprowadzeniach przedsercowych (V1-V3).
Występowanie załamka U jest szczególnie kojarzone z hipokaliemią, gdy stężenie potasu w surowicy spada poniżej 3,5 mmol/l. Nasilenie załamka U jest odwrotnie proporcjonalne do poziomu potasu – im niższe stężenie potasu, tym bardziej wyraźny załamek. Poza hipokaliemią, załamek U może występować w przypadku hiperkalcemii, hipotermii, zatrucia digoksyną, niektórych leków przeciwarytmicznych oraz w przebiegu chorób serca jak kardiomiopatia przerostowa.
Rozpoznanie załamka U ma istotne znaczenie kliniczne, szczególnie w kontekście zaburzeń elektrolitowych i ich potencjalnych konsekwencji dla układu bodźcotwórczo-przewodzącego serca. Obecność wyraźnego załamka U powinna skłaniać lekarza do weryfikacji poziomu elektrolitów, zwłaszcza potasu, oraz oceny stanu układu sercowo-naczyniowego pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Lopinawir – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne lopinawiru, składnika leku Lopinavir + Ritonavir Accord, wykazały, że głównymi narządami docelowymi są wątroba, nerki, tarczyca, śledziona oraz krwinki czerwone. U gryzoni i psów po podaniu dawek wielokrotnych (ponad 6-krotnie wyższych niż zalecana dawka kliniczna) obserwowano obrzęk komórek wątroby z ogniskowym zwyrodnieniem, niewielkie zwyrodnienie kanalików nerkowych u myszy (przy dawkach co najmniej 2-krotnie wyższych niż u ludzi), przerost komórek pęcherzykowych tarczycy u szczurów związany ze zmniejszeniem stężenia tyroksyny i wzrostem TSH, a także zmiany hematologiczne (anizocytoza, poikilocytoza) i powiększenie śledziony z histiocytozą u szczurów. Profil lipidowy u gryzoni wykazywał podwyższone stężenia cholesterolu (szczury, myszy) i triglicerydów (myszy), natomiast u psów nie zaobserwowano takich zmian. W badaniach in vitro lopinawir z rytonawirem hamował o 30% kanały potasowe HERG przy stężeniach odpowiadających 7-krotności całkowitego i 15-krotności wolnego stężenia w osoczu u ludzi, jednak bez istotnego wpływu na repolaryzację włókien Purkinjego u psów. Dystrybucja leku w mięśniu sercowym szczurów wykazała AUC na poziomie około 50% wartości osoczowej po 72 godzinach, co sugeruje brak istotnej retencji w tkance mięśnia sercowego.
aberracja chromosomalna, badanie elektrokardiograficzne, badanie toksykologiczne, bradykardia, działanie mutagenne, histiocytoza, hormon tyreotropowy, kanał potasowy hERG, narząd docelowy, odczyn Coombsa, potencjał genotoksyczny, profil lipidowy, przepływ jonów potasowych, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, przeżywalność młodych, repolaryzacja, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność dla samic, toksyczność zarodkowo-płodowa, włókno Purkinjego, wydłużenie odstępu PR, zaburzenie elektrolitowe, załamek U, zwyrodnienie kanalików nerkowych