urydyno difosforo-glukuronosyltransferaza

Urydyno difosforo-glukuronosyltransferaza (UDP-glukuronosyltransferaza, UGT) to enzym należący do rodziny transferaz, który odgrywa kluczową rolę w procesie detoksykacji organizmu. Jego głównym zadaniem jest katalizowanie reakcji glukuronidacji, czyli przyłączania kwasu glukuronowego do różnych substancji endogennych i egzogennych, czyniąc je bardziej rozpuszczalnymi w wodzie i ułatwiając ich wydalanie z organizmu.

UGT występuje głównie w wątrobie, ale można go również znaleźć w jelitach, nerkach i innych tkankach. Enzym ten uczestniczy w metabolizmie wielu leków, substancji toksycznych, hormonów steroidowych, bilirubiny oraz innych związków endogennych. Glukuronidacja stanowi jeden z najważniejszych mechanizmów detoksykacyjnych fazy II metabolizmu, umożliwiając eliminację potencjalnie szkodliwych substancji z organizmu.

Defekty genetyczne wpływające na aktywność UGT mogą prowadzić do różnych zaburzeń, w tym zespołu Gilberta, Criglera-Najjara czy Luceya-Driscoila, charakteryzujących się hiperbilirubinemią. Znajomość funkcjonowania tego enzymu ma istotne znaczenie w farmakologii klinicznej, gdyż różnice w aktywności UGT między pacjentami mogą wpływać na metabolizm leków, potencjalnie prowadząc do zmienionej skuteczności terapeutycznej lub zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nintedanib STADA 100 mg

Nintedanib, dostępny w kapsułkach miękkich 100 mg i 150 mg, charakteryzuje się niską bezwzględną biodostępnością wynoszącą około 4,69% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w 2-4 godziny (zakres 0,5-8 h). Ekspozycja na lek wzrasta proporcjonalnie do dawki w zakresie 50-450 mg raz dziennie oraz 150-300 mg dwa razy dziennie, a stan stacjonarny osiągany jest w ciągu tygodnia. Spożycie posiłku zwiększa ekspozycję o około 20%, opóźniając jednocześnie Tmax do około 4 godzin. Nintedanib wykazuje dużą objętość dystrybucji (1050 L) i silne wiązanie z białkami osocza (97,8%), głównie albuminą. Metabolizm odbywa się głównie przez hydrolizę esterazami i glukuronidację (enzymy UGT 1A1, 1A7, 1A8, 1A10), z minimalnym udziałem CYP3A4. Eliminacja następuje głównie przez żółć i kał (93,4% dawki), z bardzo niskim wydalaniem nerkowym (0,05-1,4% dawki). Okres półtrwania wynosi 10-15 godzin, a farmakokinetyka jest liniowa w czasie, z umiarkowaną kumulacją (1,04x Cmaks, 1,38x AUCτ). Nintedanib jest substratem P-gp, ale nie istotnie oddziałuje z transporterami OATP, OCT czy BCRP.
albumina surowicy, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, białko oporności raka piersi, biodostępność, cytochrom P450, dystrybucja w osoczu, ekspozycja na lek, esterazy, farmakokinetyka populacyjna, glikoproteina p, idiopatyczne włóknienie płuc, interakcja farmakokinetyczna, kapsułka miękka, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolizm pierwszego przejścia, niedrobnokomórkowy rak płuca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, skala Child-Pugh, śródmiąższowa choroba płuc, stan stacjonarny, twardzina układowa, urydyno difosforo-glukuronosyltransferaza, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nintedanib STADA 150 mg

Nintedanib podawany jest w formie miękkich kapsułek żelatynowych w dawkach 100 mg i 150 mg, z niską biodostępnością doustną wynoszącą około 4,69% (90% CI: 3,615-6,078) z powodu metabolizmu pierwszego przejścia i efektów nośnika. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 2-4 godzinach, a spożycie posiłku zwiększa ekspozycję na lek o około 20% (CI: 95,3-152,5%) i opóźnia Tmax z 2,00 do 3,98 godziny. Nintedanib wykazuje dużą objętość dystrybucji (Vss: 1050 L) i wysokie wiązanie z białkami osocza (97,8%), głównie albuminami. Metabolizm odbywa się głównie przez hydrolizę esterazami i glukuronidację (enzymy UGT 1A1, 1A7, 1A8, 1A10), z minimalnym udziałem CYP3A4. Klirens osoczowy wynosi 1390 ml/min, a eliminacja następuje głównie przez żółć i kał (93,4% dawki), z okresem półtrwania 10-15 godzin. Farmakokinetyka jest liniowa, a kumulacja po wielokrotnym podaniu jest niewielka (1,04-krotność dla Cmax i 1,38-krotność dla AUCτ).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biegunka, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cytochrom P450, dostępność biologiczna, farmakokinetyka liniowa, glikoproteina p, hydroliza przez esterazy, idiopatyczne włóknienie płuc, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolizm pierwszego przejścia, miękka kapsułka żelatynowa, niedrobnokomórkowy rak płuca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, śródmiąższowa choroba płuc, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, twardzina układowa, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, urydyno difosforo-glukuronosyltransferaza, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności wątroby

urydyno difosforo-glukuronosyltransferaza

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Nintedanib STADA 100 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Nintedanib STADA 150 mg