dysplazja bioder

Dysplazja stawu biodrowego to zaburzenie rozwojowe polegające na nieprawidłowym kształtowaniu się stawu biodrowego. Charakteryzuje się niedorozwojem panewki stawowej, co prowadzi do niestabilności stawu i może skutkować podwichnięciem lub zwichnięciem głowy kości udowej.

Najczęściej występuje jako wada wrodzona (dysplazja rozwojowa stawu biodrowego – DDH), ale może również rozwinąć się w późniejszym okresie życia. Czynniki ryzyka obejmują płeć żeńską, poród pośladkowy, dodatni wywiad rodzinny oraz pierwsze dziecko w rodzinie. Częstość występowania szacuje się na 1-3% żywych urodzeń.

Wczesna diagnostyka dysplazji stawu biodrowego jest kluczowa dla efektywnego leczenia. Obejmuje badanie fizykalne (objaw Ortolaniego, Barlowa) oraz badania obrazowe (USG stawów biodrowych u niemowląt, RTG u starszych dzieci). Przesiewowe badanie ultrasonograficzne zaleca się u wszystkich noworodków z grupy ryzyka.

Leczenie zależy od wieku pacjenta i stopnia zaawansowania dysplazji. U niemowląt stosuje się metody zachowawcze (poduszka Frejki, szelki Pavlika), które mają na celu utrzymanie głowy kości udowej w panewce stawowej. W bardziej zaawansowanych przypadkach lub u starszych pacjentów może być konieczne leczenie operacyjne.

Nieleczona dysplazja stawu biodrowego prowadzi do zaburzeń chodu, przewlekłego bólu oraz przedwczesnych zmian zwyrodnieniowych stawu, co może skutkować koniecznością endoprotezoplastyki w młodym wieku. Wczesne rozpoznanie i leczenie znacząco poprawia rokowanie.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl