pęknięcie śledziony
Pęknięcie śledziony to poważny stan nagły wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Najczęściej występuje w wyniku tępego urazu jamy brzusznej, zwłaszcza w wypadkach komunikacyjnych, upadkach z wysokości czy podczas uprawiania sportów kontaktowych. Może również wystąpić spontanicznie u pacjentów ze splenomegalią wywołaną chorobami hematologicznymi, infekcyjnymi lub nowotworowymi.
Diagnostyka pęknięcia śledziony opiera się na badaniu klinicznym, badaniach obrazowych (USG FAST, tomografia komputerowa) oraz parametrach laboratoryjnych wskazujących na krwawienie wewnętrzne. Charakterystyczne objawy obejmują ból w lewym górnym kwadrancie brzucha promieniujący do lewego barku (objaw Kehrera), objawy otrzewnowe oraz objawy wstrząsu hipowolemicznego proporcjonalne do stopnia krwawienia.
Leczenie zależy od stanu hemodynamicznego pacjenta i stopnia uszkodzenia narządu. U pacjentów stabilnych hemodynamicznie możliwe jest postępowanie zachowawcze z ścisłym monitorowaniem parametrów życiowych. W przypadkach niestabilności hemodynamicznej konieczna jest interwencja chirurgiczna – splenektomia lub zabiegi oszczędzające śledzionę (splenorrafia, częściowa splenektomia, embolizacja tętnicza). Po splenektomii pacjent wymaga profilaktyki przeciwinfekcyjnej, w tym szczepień przeciwko bakteriom otoczkowym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Neupogen 960 mcg/ml (48 mln j.m./0,5 ml)
Neupogen (filgrastym) w dawce 960 µg/ml (48 mln j.m./0,5 ml) stosowany do podskórnych wstrzyknięć może wywoływać zarówno często występujące, jak i rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu działania niepożądane. Do najpoważniejszych należą reakcje anafilaktyczne, śródmiąższowe zapalenie płuc, ARDS, zespół przesiąkania włośniczek, ciężka splenomegalia z ryzykiem pęknięcia śledziony, transformacja do zespołu mielodysplastycznego lub białaczki u pacjentów z ciężką przewlekłą neutropenią, choroba przeszczep przeciw gospodarzowi (GvHD) po allogenicznym przeszczepie oraz przełom sierpowatokrwinkowy u chorych z niedokrwistością sierpowatokrwinkową. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są gorączka, bóle mięśniowo-szkieletowe (występujące u 10% pacjentów onkologicznych w stopniu łagodnym/umiarkowanym i u 3% w stopniu ciężkim), niedokrwistość oraz nudności i wymioty. Działania te wymagają ścisłego monitorowania i odpowiedniego leczenia objawowego.
adrenalina, allogeniczne przeszczepienie szpiku, ból mięśniowo-szkieletowy, choroba przeszczep przeciw gospodarzowi, filgrastym, gorączka, hipoksemia, hipotensja, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, pęknięcie śledziony, przełom sierpowatokrwinkowy, przeszczepienie komórek progenitorowych, reakcja anafilaktyczna, splenomegalia, śródmiąższowe zapalenie płuc, transformacja nowotworowa, włóknienie płuc, wysypka, zaburzenie elektrolitowe, zagęszczenie krwi, zespół mielodysplastyczny, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół przesiąkania włośniczek - Leksykon substancji czynnych
Filgrastym – Działania niepożądane
Filgrastym, rekombinowany czynnik pobudzający tworzenie kolonii granulocytów, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały szczegółowo opisane zarówno w badaniach klinicznych, jak i w praktyce po wprowadzeniu leku Neupogen do obrotu. Najczęściej obserwowane objawy to gorączka, bóle mięśniowo-szkieletowe (w tym ból kości, mięśni i stawów), niedokrwistość, nudności oraz wymioty. Ból mięśniowo-szkieletowy o nasileniu łagodnym lub umiarkowanym występuje u około 10% pacjentów onkologicznych, natomiast ból ciężki u 3%. Do poważnych działań niepożądanych należą reakcje anafilaktyczne, śródmiąższowe zapalenie płuc, zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), zespół przesiąkania włośniczek, ciężka splenomegalia z ryzykiem pęknięcia śledziony, transformacja do zespołu mielodysplastycznego lub białaczki oraz przełom sierpowatokrwinkowy u pacjentów z niedokrwistością sierpowatokrwinkową. Częstość występowania splenomegalii jest bardzo wysoka, natomiast pęknięcie śledziony i ARDS występują rzadko, ale stanowią zagrożenie życia.
allogeniczne przeszczepienie szpiku, badanie kliniczne, ból mięśniowo-szkieletowy, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, czynnik pobudzający tworzenie kolonii granulocytów, filgrastym, hipowolemii, lek przeciwbólowy, nadwrażliwość na lek, niedokrwistość, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niewydolność oddechowa, niewydolność wielonarządowa, nudności i wymioty, pęknięcie śledziony, powikłanie układu oddechowego, przełom sierpowatokrwinkowy, reakcja anafilaktyczna, splenektomia, splenomegalia, śródmiąższowe zapalenie płuc, tlenoterapia, wstrząs hipowolemiczny, zespół mielodysplastyczny, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół przesiąkania włośniczek - Leksykon chorób i schorzeń
Powiększenie śledziony (splenomegalia) – Objawy
Splenomegalia definiowana jest jako powiększenie śledziony przekraczające jej fizjologiczne rozmiary (masa >400-500 g, długość 12-20 cm), z masywną splenomegalią powyżej 1000 g lub >20 cm. Stan ten jest objawem wtórnym do różnych chorób podstawowych, takich jak infekcje, nowotwory czy schorzenia wątroby. Diagnostyka opiera się na badaniu palpacyjnym oraz potwierdzeniu obrazowym (USG, TK, MRI). Klinicznie splenomegalia może przebiegać bezobjawowo lub manifestować się bólem i uczuciem pełności w lewym podżebrzu, wczesną sytością, dyskomfortem przy oddychaniu oraz objawami hipersplenizmu, takimi jak anemia, leukopenia i trombocytopenia. Powiększona śledziona może powodować ucisk na sąsiednie narządy, co prowadzi do dodatkowych dolegliwości, a jej pęknięcie stanowi poważne zagrożenie życia.
anemia, badanie fizykalne, badanie palpacyjne, białe krwinki, choroba autoimmunologiczna, cytopenia, czerwone krwinki, hipersplenizm, infekcja wirusowa, leukopenia, masywna splenomegalia, morfologia krwi, nocne poty, pęknięcie śledziony, płytki krwi, powiększenie brzucha, rezonans magnetyczny, śledziona, splenektomia, splenomegalia, tomografia komputerowa, trombocytopenia, ucisk narządów, ultrasonografia, wodobrzusze, zaburzenia krzepnięcia, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Neupogen 300 mcg/ml (30 mln j.m./ml)
Neupogen (filgrastym), rekombinowany metionylowany ludzki czynnik pobudzający tworzenie kolonii granulocytów, stosowany jest w terapii pacjentów z neutropenią, jednak jego podawanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia poważnych działań niepożądanych. Do najcięższych należą reakcje anafilaktyczne, śródmiąższowe zapalenie płuc, zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), zespół przesiąkania włośniczek, ciężka splenomegalia z ryzykiem pęknięcia śledziony, transformacja do zespołu mielodysplastycznego lub białaczki oraz choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi (GvHD). Warto podkreślić, że lek dostępny jest w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 300 mikrogramów/ml (30 mln j.m./ml). W trakcie terapii najczęściej obserwuje się gorączkę, bóle mięśniowo-szkieletowe (w tym ból kości, pleców, stawów, mięśni i kończyn), niedokrwistość oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i wymioty. Bóle mięśniowo-szkieletowe o nasileniu łagodnym lub umiarkowanym występowały u 10% pacjentów, a ciężkie u 3%.
allogeniczne przeszczepienie szpiku, ból kości, ból mięśniowo-szkieletowy, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, czynnik pobudzający tworzenie kolonii granulocytów, filgrastym, niedokrwistość, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, nudności i wymioty, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie śledziony, przełom sierpowatokrwinkowy, przepuszczalność naczyń kapilarnych, przewlekła neutropenia, reakcja anafilaktyczna, splenomegalia, śródmiąższowe zapalenie płuc, zespół mielodysplastyczny, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół przesiąkania włośniczek - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Plerixafor Zentiva
Produkt leczniczy Plerixafor Zentiva (20 mg/ml) stosowany w skojarzeniu z G-CSF wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z chłoniakiem, szpiczakiem mnogim oraz białaczką. U chorych z chłoniakiem i szpiczakiem nie obserwuje się zwiększonej liczby komórek nowotworowych w aferezacie w porównaniu do samego G-CSF, natomiast u pacjentów z białaczką pleryksafor może mobilizować komórki białaczkowe, co stanowi przeciwwskazanie do jego stosowania w tym wskazaniu. Konieczne jest monitorowanie leukocytozy, zwłaszcza przy neutrofilii przekraczającej 50 x 10^9/L, oraz liczby płytek krwi podczas aferezy, ze względu na ryzyko małopłytkowości. W trakcie terapii należy także obserwować objawy reakcji alergicznych, w tym pokrzywkę, obrzęk okołogałkowy, duszność i niedotlenienie, które mogą wymagać leczenia przeciwhistaminowego, kortykosteroidami lub tlenoterapii.
afereza, białaczka, białaczka plazmatyczna, chłoniak, czynnik wzrostu G-CSF, duszność, hematopoeza pozaszpikowa, leukafereza, leukocytoza, macierzysta komórka krwiotwórcza, małopłytkowość, neutrofilia, niedociśnienie ortostatyczne, niedotlenienie, obrzęk okołogałkowy, ostra białaczka szpikowa, pęknięcie śledziony, pleryksafor, pokrzywka, powiększenie śledziony, reakcja anafilaktyczna, reakcja wazowagalna, szpiczak mnogi, wstrząs anafilaktyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Powiększenie śledziony (splenomegalia) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Powiększenie śledziony (splenomegalia) jest objawem wtórnym, a rokowanie zależy głównie od choroby podstawowej, a nie od samej splenomegalii. Przejściowa splenomegalia zwykle nie wpływa negatywnie na stan pacjenta, natomiast przewlekła może prowadzić do uszkodzenia narządu i cytopenii (niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość) wskutek nadmiernej aktywności śledziony. Istotnym powikłaniem jest ryzyko pęknięcia śledziony nawet przy niewielkich urazach, co wymaga pilnej interwencji chirurgicznej. W niektórych schorzeniach, np. u pacjentów z ostrą białaczką szpikową (AML) poddawanych allogenicznemu przeszczepieniu komórek macierzystych (HSCT), większa objętość śledziony koreluje z gorszymi wynikami leczenia: całkowite przeżycie po 2 latach wynosi 55,7% vs. 66,6%, a śmiertelność niezwiązana z nawrotem choroby 28,8% vs. 20,2%.
allogeniczne przeszczepienie komórek macierzystych, AML, anemia, badanie obrazowe, biopsja szpiku kostnego, choroba hematologiczna, choroba podstawowa, cytopenia, cytopenia obwodowa, erytrocyt, hipersplenizm, HSCT, leukocyt, leukopenia, morfologia krwi, ostra białaczka szpikowa, pęknięcie śledziony, profilaktyka przeciwinfekcyjna, splenektomia, splenomegalia, stratyfikacja ryzyka, trombocytopenia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Neupogen
Filgrastym, zawarty w produkcie Neupogen, jest rekombinowanym czynnikiem pobudzającym tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF), stosowanym w różnych wskazaniach hematologicznych. Terapia tym lekiem wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak reakcje anafilaktyczne, śródmiąższowa choroba płuc, kłębuszkowe zapalenie nerek, zespół przesiąkania włośniczek oraz powiększenie i potencjalne pęknięcie śledziony. Szczególną uwagę należy zwrócić na objawy takie jak kaszel, gorączka, duszność, niedociśnienie tętnicze, hipoalbuminemia, obrzęki oraz ból w lewym górnym kwadrancie brzucha, które mogą wskazywać na powikłania wymagające natychmiastowego przerwania leczenia. Zalecane jest regularne monitorowanie parametrów moczu, liczby płytek krwi (szczególnie przy wartości poniżej 100 × 10⁹/l), leukocytów (przerwanie terapii przy >50 × 10⁹/l, a w mobilizacji PBPC przy >70 × 10⁹/l) oraz wielkości śledziony (badanie fizykalne lub ultrasonografia).
czynnik wzrostu kolonii granulocytów, filgrastym, hipoalbuminemia, immunogenność, kłębuszkowe zapalenie nerek, komórki progenitorowe krwi obwodowej, leukocytoza, małopłytkowość, naciek płucny, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostra białaczka szpikowa, ostry zespół niewydolności oddechowej, pegfilgrastym, pęknięcie śledziony, powiększenie śledziony, przewlekła białaczka szpikowa, reakcja anafilaktyczna, splenektomia, śródmiąższowa choroba płuc, transformacja blastyczna, trombocytopenia, zapalenie aorty, zespół mielodysplastyczny, zespół przesiąkania włośniczek - Leksykon leków
Działania niepożądane – Plerixafor Biofar 20 mg/ml
Profil bezpieczeństwa pleryksaforu stosowanego w dawce 0,24 mg/kg mc. podawanej podskórnie w skojarzeniu z G-CSF (10 μg/kg mc. przez 4 dni) został oceniony w badaniach klinicznych fazy II i III obejmujących łącznie 543 pacjentów z chłoniakiem nieziarniczym i szpiczakiem mnogim. Czas ekspozycji na lek wynosił od 1 do 7 dni (mediana 2 dni). W trakcie 12-miesięcznej obserwacji po autologicznym przeszczepieniu komórek nie stwierdzono istotnych różnic w częstości działań niepożądanych pomiędzy grupami leczonymi pleryksaforem a placebo. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane związane z pleryksaforem obejmowały zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności – bardzo często ≥1/10; wymioty, ból brzucha – często ≥1/100 do <1/10), reakcje w miejscu wstrzyknięcia (bardzo często), bóle stawów i mięśni, zawroty głowy, bezsenność oraz nadmierne pocenie się. Rzadziej obserwowano reakcje alergiczne, w tym anafilaksję, oraz splenomegalię i pęknięcie śledziony (częstość nieznana).
autologiczne przeszczepienie komórek, ból kostno-mięśniowy, ból stawów, chłoniak nieziarniczy, duszność, G-CSF, hiperleukocytoza, koszmary senne, leukocytoza, macierzyste komórki krwiotwórcze, niedociśnienie ortostatyczne, niedotlenienie, obrzęk okołogałkowy, omdlenie, parestezja, pęknięcie śledziony, pleryksafor, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja wazowagalna, splenomegalia, szpiczak mnogi, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Neupogen
Filgrastym (Neupogen) wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania ze względu na ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji, które mogą wystąpić już po pierwszym podaniu. U pacjentów z chorobami układu oddechowego, zwłaszcza z niedawnymi naciekami lub zapaleniem płuc, istnieje podwyższone ryzyko rozwoju śródmiąższowej choroby płuc oraz ostrego zespołu niewydolności oddechowej (ARDS). W trakcie terapii należy monitorować funkcję oddechową i w przypadku objawów takich jak kaszel, gorączka, duszność oraz radiologiczne nacieki, natychmiast przerwać podawanie leku. Ponadto, obserwowano przypadki kłębuszkowego zapalenia nerek, które ustępują po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu filgrastymu, co podkreśla konieczność regularnej kontroli badania moczu. Zespół przesiąkania włośniczek, objawiający się niedociśnieniem tętniczym, hipoalbuminemią i obrzękami, stanowi poważne zagrożenie i wymaga intensywnego leczenia oraz monitorowania. Powiększenie śledziony, czasem prowadzące do jej pęknięcia i zgonu, wymaga regularnej oceny ultrasonograficznej lub fizykalnej, zwłaszcza u pacjentów z ciężką przewlekłą neutropenią, u których zmniejszenie dawki może spowolnić progresję tego powikłania.
ciężka przewlekła neutropenia, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, filgrastym, hipoalbuminemia, immunogenność, kłębuszkowe zapalenie nerek, komórki progenitorowe krwi obwodowej, leukocytoza, małopłytkowość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostra białaczka szpikowa, ostry zespół niewydolności oddechowej, pegfilgrastym, pęknięcie śledziony, przewlekła białaczka szpikowa, reakcja anafilaktyczna, splenektomia, splenomegalia, śródmiąższowa choroba płuc, transformacja blastyczna, zapalenie aorty, zespół mielodysplastyczny, zespół przesiąkania włośniczek - Leksykon substancji czynnych
Filgrastym – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Filgrastym, rekombinowany ludzki czynnik pobudzający tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF), wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych. Należy monitorować reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, i przerwać leczenie w przypadku ich wystąpienia. U pacjentów obserwowano śródmiąższową chorobę płuc, ARDS, kłębuszkowe zapalenie nerek, zespół przesiąkania włośniczek oraz powiększenie i pęknięcie śledziony, co wymaga regularnej kontroli klinicznej i obrazowej. Filgrastym może indukować małopłytkowość, zwłaszcza u pacjentów z ciężką przewlekłą neutropenią, gdzie liczba płytek poniżej 100 × 10^9/l wymaga rozważenia zmniejszenia dawki lub przerwania terapii. W trakcie leczenia należy monitorować liczbę leukocytów; przekroczenie 50 × 10^9/l wymaga natychmiastowego zaprzestania podawania leku, a w przypadku mobilizacji komórek progenitorowych przerwanie lub zmniejszenie dawki przy liczbie leukocytów > 70 × 10^9/l. U pacjentów z nowotworami piersi i płuc należy obserwować ryzyko rozwoju zespołu mielodysplastycznego (MDS) i ostrej białaczki szpikowej (AML).
bezwzględna liczba neutrofili, białaczka szpikowa, białkomocz, ciężka przewlekła neutropenia, cytometria przepływowa, czynnik pobudzający tworzenie kolonii granulocytów, dziedziczna nietolerancja fruktozy, filgrastym, hipoalbuminemia, immunogenność, kłębuszkowe zapalenie nerek, komórki CD34+, krwiomocz, leukafereza, leukocytoza, małopłytkowość, mielodysplazja, mobilizacja komórek progenitorowych, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, nieprawidłowość cytogenetyczna, ostra białaczka szpikowa, ostry zespół niewydolności oddechowej, pęknięcie śledziony, przełom sierpowatokrwinkowy, przewlekła białaczka szpikowa, reakcja anafilaktyczna, splenektomia, splenomegalia, śródmiąższowa choroba płuc, tomografia komputerowa, transformacja blastyczna, zapalenie aorty, zespół mielodysplastyczny, zespół przesiąkania włośniczek - Leksykon substancji czynnych
Pleryksafor – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Pleryksafor stosowany w skojarzeniu z G-CSF jest skutecznym środkiem mobilizującym hematopoetyczne komórki macierzyste, jednak wymaga ścisłego monitorowania hematologicznego, zwłaszcza liczby leukocytów i płytek krwi. U pacjentów z neutrofilią >50 x 10^9/L konieczna jest szczególna ostrożność. Wskazane jest unikanie stosowania pleryksaforu u chorych z białaczką ze względu na ryzyko mobilizacji komórek nowotworowych do krwi obwodowej i materiału aferetycznego. Małopłytkowość, będąca powikłaniem aferezy, wymaga regularnej kontroli liczby płytek, aby zapobiec krwotocznym powikłaniom. Reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, choć rzadkie, stanowią poważne zagrożenie, dlatego konieczne jest zapewnienie możliwości natychmiastowej interwencji.
Podskórne podanie pleryksaforu może wywoływać reakcje wazowagalne, niedociśnienie ortostatyczne oraz omdlenia, co wymaga monitorowania parametrów hemodynamicznych podczas terapii. W badaniach przedklinicznych wykazano, że długotrwałe stosowanie pleryksaforu w dawkach około 4-krotnie wyższych niż zalecane może prowadzić do hematopoezy pozaszpikowej i powiększenia śledziony. W praktyce klinicznej odnotowano przypadki powiększenia i pęknięcia śledziony u pacjentów leczonych pleryksaforem i G-CSF, dlatego ból w lewym nadbrzuszu lub okolicy barku powinien skłonić do diagnostyki śledziony. Preparaty zawierające pleryksafor są praktycznie wolne od sodu (<23 mg/dawka), co umożliwia ich stosowanie u pacjentów na diecie niskosodowej.
białaczka plazmatyczna, chłoniak, czynnik wzrostu G-CSF, duszność, hematopoeza pozaszpikowa, hiperleukocytoza, komórka białaczkowa, komórka nowotworowa, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, leukafereza, macierzysta komórka krwiotwórcza, małopłytkowość, niedociśnienie ortostatyczne, niedotlenienie, obrzęk okołogałkowy, omdlenie, ostra białaczka szpikowa, parametr hemodynamiczny, pęknięcie śledziony, pleryksafor, pokrzywka, powikłanie krwotoczne, reakcja anafilaktyczna, reakcja ogólnoustrojowa, reakcja wazowagalna, szpiczak mnogi, tlenoterapia, wstrząs anafilaktyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Plerixafor Biofar
Pleryksafor (Plerixafor Biofar, 20 mg/ml) stosowany w skojarzeniu z G-CSF służy do mobilizacji macierzystych komórek krwiotwórczych u pacjentów z chłoniakiem lub szpiczakiem mnogim, jednak wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko mobilizacji komórek nowotworowych oraz leukocytozy. U pacjentów z białaczką stosowanie pleryksaforu jest przeciwwskazane, gdyż może prowadzić do zwiększonej liczby komórek białaczkowych we krwi i ich obecności w produkcie aferezy. Należy regularnie kontrolować morfologię krwi, zwłaszcza liczbę leukocytów i płytek, ze względu na ryzyko neutrofilii powyżej 50 x 10^9/l oraz małopłytkowości, a także monitorować parametry życiowe pacjenta podczas i po podaniu leku z uwagi na możliwość wystąpienia reakcji wazowagalnych, niedociśnienia ortostatycznego i omdleń.
białaczka plazmatyczna, G-CSF, hematopoeza pozaszpikowa, leukafereza, leukocytoza, macierzysta komórka krwiotwórcza, małopłytkowość, morfologia krwi obwodowej, neutrofilia, niedociśnienie ortostatyczne, ostra białaczka szpikowa, pęknięcie śledziony, pleryksafor, reakcja anafilaktyczna, reakcja ogólnoustrojowa, reakcja wazowagalna, szpiczak mnogi, szpik kostny, wstrząs anafilaktyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Neupogen 600 mcg/ml (30 mln j.m./0,5 ml)
Preparat Neupogen zawierający filgrastym w stężeniu 600 µg/ml (30 mln j.m./0,5 ml) jest skutecznym czynnikiem pobudzającym tworzenie kolonii granulocytów, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnym nasileniu. Do najpoważniejszych powikłań należą reakcje anafilaktyczne, śródmiąższowe zapalenie płuc, zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), zespół przesiąkania włośniczek, ciężka splenomegalia z ryzykiem pęknięcia śledziony, transformacja do zespołu mielodysplastycznego lub białaczki u pacjentów z przewlekłą neutropenią, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi (GvHD) oraz przełom sierpowatokrwinkowy u chorych z niedokrwistością sierpowatokrwinkową. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są gorączka, bóle mięśniowo-szkieletowe (występujące u 10% pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym nasileniem i u 3% z ciężkim), niedokrwistość oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności i wymioty. Szczegółowa klasyfikacja działań niepożądanych według systemu MedDRA wskazuje na ich zróżnicowaną częstość i lokalizację narządową, co wymaga uważnej obserwacji klinicznej podczas terapii.
allogeniczne przeszczepienie szpiku, aminotransferaza asparaginianowa, bazofil, białaczka, ból mięśniowo-szkieletowy, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, czynnik pobudzający tworzenie kolonii granulocytów, dehydrogenaza mleczanowa, erytrocyty, filgrastym, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, glikokortykosteroidy, gorączka, hemoglobina, hiperurykemia, hipoalbuminemia, hipotonia, kaszel, komórki tuczne, mediatory reakcji zapalnej, naciek w płucach, nadwrażliwość, niedokrwistość, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, pęknięcie śledziony, pokrzywka, przełom sierpowatokrwinkowy, przeszczepienie komórek progenitorowych, przewlekła neutropenia, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, sorbitol, splenomegalia, śródmiąższowe zapalenie płuc, trombocytopenia, wodobrzusze, wrodzona nietolerancja fruktozy, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zespół mielodysplastyczny, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół przesiąkania włośniczek - Leksykon chorób i schorzeń
Pęknięta śledziona – Patofizjologia i mechanizm
Pęknięcie śledziony (ruptura splenis) jest stanem zagrożenia życia, wynikającym z przerwania ciągłości torebki i miąższu śledziony, co prowadzi do krwawienia do jamy otrzewnowej. Urazy tępe, zwłaszcza w wyniku wypadków komunikacyjnych, stanowią 50-75% przypadków, a złamania żeber po lewej stronie dolnej klatki piersiowej mogą wskazywać na uszkodzenie śledziony u 20% pacjentów. Istnieją dwa główne typy pęknięć: przeztorebkowe, powodujące natychmiastowe krwawienie i ryzyko wstrząsu hipowolemicznego, oraz podtorebkowe (dwufazowe), z opóźnionym pęknięciem torebki. Samoistne pęknięcie, rzadziej spotykane, jest związane z powiększeniem śledziony (splenomegalią) w przebiegu chorób zakaźnych (np. mononukleoza zakaźna, malaria), hematologicznych, nowotworowych czy metabolicznych. Powiększona śledziona jest bardziej podatna na uszkodzenia z powodu rozciągnięcia i ścieńczenia torebki oraz zwiększonej masy narządu. Warto podkreślić, że śmiertelność w urazowym pęknięciu wynosi około 10%, a w samoistnym przekracza 80% bez natychmiastowej interwencji.
amyloidoza, angioembolizacja, cytomegalia, dur brzuszny, jama brzuszna, kolonoskopia, krwiak podtorebkowy, krwotok śródmiąższowy, malaria, mononukleoza zakaźna, nadciśnienie wrotne, niedokrwistość hemolityczna, opóźnione pęknięcie śledziony, pęknięcie śledziony, ropień śledziony, samoistne pęknięcie śledziony, sferocytoza wrodzona, splenektomia, splenomegalia, tępy uraz, tętniak rzekomy, tętnica śledzionowa, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytoza, wstrząs krwotoczny, zakażenie Salmonella, zawał śledziony, zespół OPSI - Leksykon chorób i schorzeń
Powiększenie śledziony (splenomegalia) – Epidemiologia
Splenomegalia, definiowana jako powiększenie śledziony powyżej 12-20 cm długości lub masy >400 g (masywna splenomegalia >20 cm lub >1000 g), występuje u około 2% populacji USA, z wyższą częstością w rejonach endemicznych malarii i schistosomatozy (do 80%). Etiologia splenomegalii jest zróżnicowana i obejmuje choroby hematologiczne (39%), choroby wątroby (18%), zakażenia (10%) oraz inne schorzenia (8%). W krajach rozwiniętych dominują przyczyny takie jak marskość wątroby z nadciśnieniem wrotnym, nowotwory mieloproliferacyjne (np. mielofibroza z 90% przypadków splenomegalii), ostre białaczki, chłoniaki, a także zakażenia (mononukleoza, malaria, leiszmanioza). Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, USG, CT, MRI oraz badaniach laboratoryjnych, w tym morfologii krwi i ocenie funkcji wątroby. W splenomegalii obserwuje się często hipersplenizm manifestujący się małopłytkowością, leukopenią i niedokrwistością. U pacjentów z czerwienicą prawdziwą splenomegalia występuje u 36%, a u mielofibrozy nawet u 90% chorych.
chłoniak nieziarniczy, chłoniak strefy brzeżnej śledziony, choroba Gauchera, choroba sierpowatokrwinkowa, czerwienica prawdziwa, hipersplenizm, leiszmanioza, leukopenia, limfocytoza, małopłytkowość, małopłytkowość immunologiczna, marskość wątroby, mielofibroza, mononukleoza, nadciśnienie wrotne, nadpłytkowość samoistna, niedokrwistość, nowotwory mieloproliferacyjne, ostra białaczka, pęknięcie śledziony, przewlekła białaczka limfocytowa, splenektomia, splenomegalia, zakrzepica żyły śledzionowej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Plerixafor MSN
Pleryksafor w dawce 20 mg/ml, stosowany w skojarzeniu z G-CSF, wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko mobilizacji komórek nowotworowych u pacjentów z chłoniakiem, szpiczakiem mnogim oraz białaczką, zwłaszcza ostrą białaczką szpikową i plazmatyczną. Lek może zwiększać liczbę krążących leukocytów i macierzystych komórek krwiotwórczych, co wymaga systematycznego monitorowania liczby leukocytów, zwłaszcza przy neutrofilii przekraczającej 50 x 10⁹/L. Małopłytkowość, będąca powikłaniem aferezy, również wymaga kontroli liczby płytek krwi. Należy unikać stosowania pleryksaforu u pacjentów z białaczką do mobilizacji komórek krwiotwórczych ze względu na ryzyko mobilizacji komórek białaczkowych do produktu aferezy.
afereza, białaczka, białaczka plazmatyczna, duszność, dysfagia, G-CSF, hematopoeza pozaszpikowa, leukafereza, leukocyt, macierzyste komórki krwiotwórcze, małopłytkowość, neutrofilia, niedociśnienie ortostatyczne, niedotlenienie, obrzęk okołogałkowy, omdlenie, ostra białaczka szpikowa, pęknięcie śledziony, pleryksafor, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja wazowagalna, szpiczak mnogi, wstrząs anafilaktyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Powiększenie śledziony (splenomegalia) – Zapobieganie i profilaktyka
Splenomegalia jest najczęściej manifestacją choroby podstawowej, dlatego profilaktyka powinna obejmować zarówno zapobieganie jej wystąpieniu, jak i ochronę powiększonej śledziony przed powikłaniami, zwłaszcza pęknięciem. Kluczowe działania profilaktyczne to kontrola chorób wątroby (np. ograniczenie alkoholu w celu zapobiegania marskości i nadciśnieniu wrotnemu), szczepienia przeciwko patogenom wywołującym splenomegalię (HBV, grypa, malaria, Hib, meningokoki, pneumokoki), leczenie chorób przewlekłych (cukrzyca, nadciśnienie, sarkoidoza), zdrowy styl życia oraz regularne badania kontrolne. U pacjentów z talasemią większą utrzymanie stężenia hemoglobiny przed transfuzją na poziomie ≥90 g/l zmniejsza ryzyko splenomegalii i konieczności splenektomii. W przypadku powiększonej śledziony zaleca się unikanie sportów kontaktowych, stosowanie pasów bezpieczeństwa, edukację pacjenta oraz regularne monitorowanie wielkości narządu.
bakterie otoczkowe, bakteriemia, choroba pasożytnicza, choroba reumatyczna, cukrzyca typu 2, Haemophilus influenzae, hemoglobina, malaria, marskość wątroby, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wrotne, nowotwór mieloproliferacyjny, pęknięcie śledziony, profilaktyka antybiotykowa, sarkoidoza, splenektomia, splenomegalia, szczepienie przeciwko grypie, szczepionka przeciwko meningokokom, szczepionka przeciwko pneumokokom, tężec, transfuzja krwi, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon chorób i schorzeń
Powiększenie śledziony (splenomegalia) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Splenomegalia, definiowana jako patologiczne powiększenie śledziony, jest objawem wielu chorób podstawowych, w tym infekcji, chorób hematologicznych i nowotworów. Śledziona, zlokalizowana w lewym górnym kwadrancie jamy brzusznej, pełni funkcje immunologiczne i filtracyjne krwi. Powiększenie narządu może prowadzić do zaburzeń jego funkcji, ryzyka pęknięcia i krwawienia wewnętrznego, co stanowi stan zagrożenia życia. Kompleksowa ocena pielęgniarska obejmuje szczegółowy wywiad (bóle brzucha, wczesna sytość, objawy niedokrwistości, historia infekcji i chorób hematologicznych), badanie fizykalne (delikatna palpacja śledziony, ocena skóry, parametrów życiowych i stanu odżywienia) oraz monitorowanie potencjalnych powikłań. Szczególną uwagę zwraca się na unikanie urazów, kontrolę parametrów życiowych i edukację pacjenta w zakresie objawów alarmowych, takich jak ostry ból brzucha czy szybka akcja serca.
antybiotykoterapia, antybiotykoterapia profilaktyczna, badanie palpacyjne, bakterie otoczkowe, dysfunkcja śledziony, gorączka, Haemophilus influenzae, hematolog, krwinki czerwone, krwotok wewnętrzny, mononukleoza, morfologia krwi, Neisseria meningitidis, niedokrwistość, pęknięcie śledziony, powikłania zakrzepowo-zatorowe, splenektomia, splenomegalia, stan odżywienia, Streptococcus pneumoniae, trombocytopenia, uczucie pełności, układ odpornościowy, wybroczyny, zakażenie bakteryjne, zakrzepica żylna - Leksykon chorób i schorzeń
Pęknięta śledziona – Zapobieganie i profilaktyka
Pęknięcie śledziony, będące stanem zagrożenia życia, wymaga indywidualnie dostosowanej profilaktyki, zwłaszcza u pacjentów z powiększoną śledzioną (splenomegalią) lub po urazach. Kluczowe zalecenia obejmują unikanie sportów kontaktowych przez co najmniej 3-4 tygodnie, ograniczenie aktywności fizycznej narażającej na uraz jamy brzusznej przez 2-3 miesiące oraz stosowanie odpowiedniego sprzętu ochronnego. W przypadku mononukleozy zakaźnej zakaz uprawiania sportu trwa minimum 21 dni od początku choroby. U pacjentów po splenektomii niezbędne jest wdrożenie szczepień przeciwko Streptococcus pneumoniae (dawka przypominająca co 5 lat), Neisseria meningitidis (grupy A, C, W, Y oraz B), Haemophilus influenzae typu b oraz coroczne szczepienie przeciwko grypie. Profilaktyka obejmuje także antybiotykoterapię (penicylina V) przez minimum 2 lata lub dożywotnio, a także noszenie identyfikatora medycznego i konsultacje przed podróżami zagranicznymi.
bakteria otoczkowa, embolizacja, Haemophilus influenzae, kolonoskopia, leczenie zachowawcze, malaria, meningokok, mononukleoza zakaźna, Neisseria meningitidis, parametr hemodynamiczny, pęknięcie śledziony, penicylina V, pneumokok, powiększona śledziona, profilaktyka zakażenia, radiologia interwencyjna, skala AAST, splenektomia, splenomegalia, Streptococcus pneumoniae, uraz jamy brzusznej, usunięcie śledziony, uszkodzenie śledziony - Leksykon chorób i schorzeń
Powiększenie śledziony (splenomegalia) – Diagnostyka i diagnoza
Splenomegalia definiowana jest jako powiększenie śledziony powyżej 400-500 g lub długości przekraczającej 11-13 cm, a masywna splenomegalia to masa >1000 g lub długość >20 cm. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym (palpacja lewego górnego kwadrantu brzucha podczas wydechu), badaniach laboratoryjnych (morfologia krwi z rozmazem, próby wątrobowe, test monospot, badania układu krzepnięcia, cytometria przepływowa, FISH, PCR) oraz obrazowych (USG, TK, MRI). USG umożliwia ocenę wielkości śledziony z dokładnością do 2%, a TK jest złotym standardem przedoperacyjnym, definiującym splenomegalię przy długości >10 cm i lokalizacji poniżej dolnego bieguna nerki. Biopsja szpiku kostnego jest wskazana w diagnostyce hematologicznej, natomiast biopsja śledziony jest rzadko wykonywana ze względu na ryzyko krwawienia. Splenektomia diagnostyczna stosowana jest w 12% przypadków hospitalizowanych pacjentów z powiększeniem śledziony, gdy inne metody diagnostyczne zawiodą.
aPTT, badanie fizykalne, badanie palpacyjne, biopsja igłowa, biopsja szpiku kostnego, choroby mieloproliferacyjne, choroby spichrzeniowe, cytometria przepływowa, cytopenia, czas protrombinowy, FISH, gruźlica, hipersplenizm, INR, marskość wątroby, masywna splenomegalia, mononukleoza zakaźna, morfologia krwi, nadciśnienie wrotne, niedokrwistość hemolityczna, PCR, pęknięcie śledziony, próby wątrobowe, rezonans magnetyczny, splenektomia, splenomegalia, toczeń rumieniowaty układowy, tomografia komputerowa, układ krzepnięcia, USG