choroby spichrzeniowe
Choroby spichrzeniowe to grupa dziedzicznych schorzeń metabolicznych charakteryzujących się gromadzeniem różnych substancji w komórkach i tkankach organizmu. Zaburzenia te są najczęściej spowodowane niedoborem lub nieprawidłowym funkcjonowaniem enzymów odpowiedzialnych za metabolizm określonych związków.
Wśród chorób spichrzeniowych wyróżnia się m.in. lizosomalne choroby spichrzeniowe (np. choroba Gauchera, choroba Fabry’ego, mukopolisacharydozy), glikogenozy (np. choroba von Gierkego, choroba Pompego), sfingolipidozy (np. choroba Taya-Sachsa, choroba Niemanna-Picka) oraz inne zaburzenia spichrzeniowe, jak hemochromatoza czy choroba Wilsona.
Objawy chorób spichrzeniowych zależą od rodzaju gromadzonej substancji oraz narządów objętych procesem patologicznym. Mogą obejmować powiększenie wątroby i śledziony, zmiany kostne, zaburzenia neurologiczne, kardiomiopatię, zaburzenia wzroku i słuchu oraz opóźnienie rozwoju psychoruchowego. Diagnostyka opiera się na badaniach biochemicznych, molekularnych, obrazowych oraz histopatologicznych.
Leczenie chorób spichrzeniowych obejmuje enzymatyczną terapię zastępczą, leczenie substratowe, farmakologiczne szaperony, przeszczep szpiku kostnego lub transplantację narządów. W wielu przypadkach stosuje się również leczenie objawowe. Wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniej terapii ma kluczowe znaczenie dla poprawy rokowania i jakości życia pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Śródmiąższowa choroba płuc – Epidemiologia
Śródmiąższowa choroba płuc (ILD) to heterogenna grupa schorzeń charakteryzujących się zapaleniem i/lub włóknieniem tkanki śródmiąższowej płuc. Epidemiologia ILD jest zróżnicowana geograficznie i etiologicznie, z rozpowszechnieniem w Europie i USA wynoszącym odpowiednio 6,3-76,0 oraz około 74,3 na 100 000 osób. Zapadalność globalna wzrosła o 51% w latach 1990-2019, osiągając 207,2 przypadków na 100 000 osób. Najczęstszą formą ILD jest samoistne włóknienie płuc (IPF), z zapadalnością standaryzowaną względem wieku od 0,09 do 1,30 na 10 000 osób, a rozpowszechnieniem od 0,33 do 4,51 na 10 000 w zależności od regionu. ILD związane z chorobami tkanki łącznej (CTD-ILD) oraz alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych wykazują istotne różnice regionalne, np. CTD-ILD stanowi 33,3% przypadków w Kanadzie, a alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych 10,7-47,3% w Indiach. Występują także różnice demograficzne: ILD częściej diagnozuje się u kobiet (131,4 na 100 000) niż u mężczyzn (121,3 na 100 000), jednak wskaźniki śmiertelności i DALY są wyższe u mężczyzn (odpowiednio 4,6 i 93,3 na 100 000).
alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, choroby spichrzeniowe, gruźlica płuc, lata życia skorygowane niepełnosprawnością, lek przeciwzwłóknieniowy, limfocytowe śródmiąższowe zapalenie płuc, mieszana choroba tkanki łącznej, niespecyficzne śródmiąższowe zapalenie płuc, przeszczep płuca, reumatoidalne zapalenie stawów, samoistne włóknienie płuc, sarkoidoza, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowa choroba płuc związana z chorobami tkanki łącznej, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa, włóknienie tkanki śródmiąższowej, wrodzony niedobór odporności, zapalenie mięśni, zespół Sjögrena - Leksykon chorób i schorzeń
Powiększenie śledziony (splenomegalia) – Diagnostyka i diagnoza
Splenomegalia definiowana jest jako powiększenie śledziony powyżej 400-500 g lub długości przekraczającej 11-13 cm, a masywna splenomegalia to masa >1000 g lub długość >20 cm. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym (palpacja lewego górnego kwadrantu brzucha podczas wydechu), badaniach laboratoryjnych (morfologia krwi z rozmazem, próby wątrobowe, test monospot, badania układu krzepnięcia, cytometria przepływowa, FISH, PCR) oraz obrazowych (USG, TK, MRI). USG umożliwia ocenę wielkości śledziony z dokładnością do 2%, a TK jest złotym standardem przedoperacyjnym, definiującym splenomegalię przy długości >10 cm i lokalizacji poniżej dolnego bieguna nerki. Biopsja szpiku kostnego jest wskazana w diagnostyce hematologicznej, natomiast biopsja śledziony jest rzadko wykonywana ze względu na ryzyko krwawienia. Splenektomia diagnostyczna stosowana jest w 12% przypadków hospitalizowanych pacjentów z powiększeniem śledziony, gdy inne metody diagnostyczne zawiodą.
aPTT, badanie fizykalne, badanie palpacyjne, biopsja igłowa, biopsja szpiku kostnego, choroby mieloproliferacyjne, choroby spichrzeniowe, cytometria przepływowa, cytopenia, czas protrombinowy, FISH, gruźlica, hipersplenizm, INR, marskość wątroby, masywna splenomegalia, mononukleoza zakaźna, morfologia krwi, nadciśnienie wrotne, niedokrwistość hemolityczna, PCR, pęknięcie śledziony, próby wątrobowe, rezonans magnetyczny, splenektomia, splenomegalia, toczeń rumieniowaty układowy, tomografia komputerowa, układ krzepnięcia, USG