choroba pozawęzłowa

Choroba pozawęzłowa (ang. extranodal disease) to termin używany w onkologii, głównie w kontekście chłoniaków, dla określenia zajęcia przez proces nowotworowy tkanek innych niż węzły chłonne. W przeciwieństwie do typowej postaci węzłowej chłoniaków, gdzie komórki nowotworowe lokalizują się przede wszystkim w węzłach chłonnych, w chorobie pozawęzłowej proces chorobowy obejmuje narządy takie jak przewód pokarmowy, skóra, kości, ośrodkowy układ nerwowy, płuca czy wątroba.

Choroba pozawęzłowa może występować jako pierwotna lokalizacja nowotworu lub jako wynik rozsiewu z węzłów chłonnych. Szczególnie częste lokalizacje pozawęzłowe obserwuje się w chłoniaku MALT (tkanka limfatyczna związana z błonami śluzowymi), chłoniaku z komórek płaszcza czy chłoniaku rozlanym z dużych komórek B. Rozpoznanie choroby pozawęzłowej ma istotne znaczenie dla klasyfikacji stopnia zaawansowania chłoniaka, wyboru strategii terapeutycznej oraz rokowania.

Diagnostyka choroby pozawęzłowej wymaga kompleksowego podejścia obejmującego badania obrazowe (CT, MRI, PET), biopsje zajętych tkanek oraz badania histopatologiczne i immunohistochemiczne. W przypadku niektórych chłoniaków, jak chłoniak Hodgkina, zajęcie lokalizacji pozawęzłowych jest uznawane za niekorzystny czynnik prognostyczny i może wymagać intensyfikacji leczenia.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl