infekcja C. difficile
Infekcja Clostridioides difficile (dawniej Clostridium difficile) to zakażenie przewodu pokarmowego wywołane przez beztlenowe bakterie Gram-dodatnie. Stanowi jedną z najczęstszych przyczyn biegunki związanej z antybiotykoterapią i jest główną przyczyną rzekomobłoniastego zapalenia jelit.
Głównym czynnikiem ryzyka rozwoju infekcji C. difficile jest stosowanie antybiotyków (szczególnie szerokowidmowych), które zaburzają naturalną florę jelitową. Inne czynniki ryzyka obejmują wiek powyżej 65 lat, hospitalizację, osłabienie układu odpornościowego, zabiegi chirurgiczne przewodu pokarmowego oraz choroby zapalne jelit.
Objawy infekcji C. difficile mogą mieć różne nasilenie – od łagodnej biegunki do ciężkiego zapalenia okrężnicy z powikłaniami, takimi jak toksyczne rozdęcie okrężnicy, perforacja jelita czy wstrząs septyczny. Charakterystyczne objawy to wodnista biegunka (≥3 luźne stolce/dobę), ból brzucha, gorączka i leukocytoza.
Diagnostyka opiera się na wykrywaniu toksyn A i B C. difficile w kale metodami immunoenzymatycznymi, testach molekularnych (PCR) lub hodowli bakteryjnej. Leczenie obejmuje odstawienie wywołującego infekcję antybiotyku oraz terapię celowaną wankomycyną, fidaksomycyną lub metronidazolem. W ciężkich przypadkach może być konieczne leczenie operacyjne.
Zapobieganie infekcji C. difficile opiera się na racjonalnej antybiotykoterapii, izolacji pacjentów zakażonych, stosowaniu środków ochrony osobistej przez personel medyczny oraz ścisłym przestrzeganiu zasad higieny rąk. W przypadku nawrotów infekcji coraz częściej stosuje się przeszczep mikrobioty jelitowej, który wykazuje wysoką skuteczność.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka związana z antybiotykami – Diagnostyka i diagnoza
Biegunka związana z antybiotykami (AAD) definiowana jest jako oddawanie luźnych, wodnistych stolców ≥3 razy dziennie w trakcie lub do 8 tygodni po antybiotykoterapii. Częstość występowania wynosi 5-35%, a u dzieci nawet do 80%. Najczęściej AAD wywołują antybiotyki o szerokim spektrum, takie jak amoksycylina z kwasem klawulanowym, cefalosporyny i klindamycyna. Około 10-25% przypadków jest spowodowanych infekcją Clostridioides difficile, która może prowadzić do ciężkich powikłań, w tym rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego. Patogeneza AAD obejmuje zaburzenie mikrobioty jelitowej, toksyczne działanie antybiotyków oraz nadmierny rozrost patogenów (np. C. difficile, Klebsiella oxytoca). Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach laboratoryjnych, w tym testach na toksyny C. difficile (testy EIA, GDH, PCR) wykonywanych na płynnych stolcach. Dwustopniowe lub trzystopniowe algorytmy diagnostyczne zwiększają czułość i swoistość wykrywania zakażenia.
adenowirus, amoksycylina z kwasem klawulanowym, biegunka związana z antybiotykami, Campylobacter, cefalosporyna, Clostridioides difficile, dehydrogenaza glutaminianowa, Faecalibacterium prausnitzii, fidaksomycyna, hodowla toksygeniczna, infekcja C. difficile, Klebsiella oxytoca, klindamycyna, Lactobacillus rhamnosus GG, leukocytoza, metronidazol, mikrobiom jelitowy, mikrobiota jelitowa, norowirus, perforacja jelita, przeszczep mikrobioty kałowej, pseudobłony, rotawirus, Ruminococcaceae, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, Saccharomyces boulardii, Salmonella, shigella, Staphylococcus aureus, test PCR, toksyczne rozdęcie okrężnicy, wankomycyna, wodobrzusze, zapalenie okrężnicy, zapalenie otrzewnej