długoterminowe żywienie pozajelitowe
Długoterminowe żywienie pozajelitowe (DŻP) to forma terapii żywieniowej, w której składniki odżywcze są dostarczane bezpośrednio do układu krwionośnego, z pominięciem przewodu pokarmowego, przez okres przekraczający 30 dni. Jest stosowane u pacjentów, którzy nie mogą przyjmować wystarczającej ilości składników odżywczych drogą doustną lub dojelitową.
Wskazaniami do DŻP są przede wszystkim zespół krótkiego jelita, niedrożność przewodu pokarmowego, ciężkie zaburzenia motoryki jelit, zespoły złego wchłaniania, przetoki jelitowe wysokowydajne oraz niektóre choroby zapalne jelit. Terapia ta wymaga założenia długoterminowego dostępu naczyniowego, najczęściej w postaci cewnika tunelizowanego lub portu naczyniowego.
Mieszanina żywieniowa stosowana w DŻP zawiera makroskładniki (aminokwasy, glukozę, emulsje tłuszczowe), elektrolity, pierwiastki śladowe, witaminy oraz wodę w proporcjach dostosowanych indywidualnie do potrzeb pacjenta. Monitorowanie terapii obejmuje regularne badania biochemiczne, ocenę stanu odżywienia oraz kontrolę powikłań.
Najczęstsze powikłania długoterminowego żywienia pozajelitowego to zakażenia odcewnikowe, powikłania metaboliczne (m.in. zaburzenia glikemii, elektrolitowe), choroba zakrzepowo-zatorowa oraz choroba metaboliczna kości. Szczególnie istotne jest ryzyko rozwoju choroby wątrobowej związanej z żywieniem pozajelitowym (IFALD), która może prowadzić do włóknienia i niewydolności wątroby.
Współczesne standardy zalecają prowadzenie DŻP w warunkach domowych (HPN – Home Parenteral Nutrition) u stabilnych klinicznie pacjentów, co znacząco poprawia jakość życia i zmniejsza koszty terapii. Pacjenci wymagają jednak kompleksowej opieki zespołu specjalistów oraz regularnych kontroli w ośrodkach referencyjnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Prolina – Wskazania do stosowania
Prolina, aminokwas endogenny, jest kluczowym składnikiem mieszanin aminokwasowych stosowanych w żywieniu pozajelitowym, szczególnie u pacjentów, u których żywienie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane. Preparaty zawierające prolinę, takie jak Aminoplasmal 15% (7,35 g proliny/1000 ml), Aminoven Infant 10% (9,71 g/1000 ml) czy Nephrotect (3,00 g/1000 ml), dedykowane są szerokim grupom pacjentów – od wcześniaków i noworodków, przez dzieci, aż po dorosłych. Prolina jest szczególnie wskazana u pacjentów z katabolizmem o różnym nasileniu, niewydolnością nerek (w tym dializowanych), niewydolnością wątroby z encefalopatią oraz w długotrwałym żywieniu pozajelitowym. Preparaty te występują w formie worków dwukomorowych i trójkomorowych, łącząc aminokwasy z glukozą i emulsjami tłuszczowymi, co zapewnia optymalną podaż energii i składników odżywczych.
dializa, dializa otrzewnowa, długoterminowe żywienie pozajelitowe, emulsja tłuszczowa, encefalopatia wątrobowa, formulacja lecznicza, hemodializa, katabolizm, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niezbędne kwasy tłuszczowe, odżywianie dojelitowe, pierwiastki śladowe, preparat do żywienia pozajelitowego, preparaty do żywienia pozajelitowego, prolina, synteza białek, terapia żywieniowa, wcześniak, żywienie kliniczne, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Aminoplasmal 15%
Aminoplasmal 15% to roztwór do infuzji zawierający kompleks aminokwasów (150 g/l) stosowany w żywieniu pozajelitowym, o wartości energetycznej 2505 kJ/l (600 kcal/l), osmolarności 1290 mOsm/l i pH 5,7-6,3. Produkt nie wykazuje bezpośredniego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, co jest potwierdzone w charakterystyce leku (sekcja 4.7: „Nie dotyczy”). Droga podania (dożylna infuzja) oraz stan kliniczny pacjentów wymagających żywienia pozajelitowego zwykle uniemożliwiają im prowadzenie pojazdów, niezależnie od działania preparatu. Lekarz powinien jednak indywidualnie ocenić stan pacjenta, uwzględniając pierwotne schorzenie i cały schemat terapeutyczny, a także poinformować pacjenta o konieczności powstrzymania się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn podczas aktywnej terapii.
acetylocysteina, aminokwasy egzogenne, aminokwasy niezbędne, aminokwasy siarkowe, aminokwasy zasadowe, Aminoplasmal, charakterystyka produktu leczniczego, długoterminowe żywienie pozajelitowe, funkcje psychomotoryczne, infuzja dożylna, osmolarność, profil aminokwasów, roztwór aminokwasów do infuzji, stan ogólny pacjenta, uzupełniające żywienie pozajelitowe, zdolność psychomotoryczna, żywienie enteralne, żywienie pozajelitowe, żywienie pozajelitowe domowe