oparzenia

Oparzenia to uszkodzenia tkanek spowodowane działaniem wysokiej temperatury, substancji chemicznych, prądu elektrycznego lub promieniowania. Klasyfikuje się je według głębokości uszkodzenia na I stopnia (rumień, ból), II stopnia (pęcherze, silny ból) oraz III stopnia (zniszczenie pełnej grubości skóry, zwykle brak czucia z powodu zniszczenia zakończeń nerwowych).

Kluczowym elementem oceny oparzenia jest określenie jego rozległości, najczęściej przy pomocy reguły dziewiątek Wallace’a lub tablic Lunda-Browdera. Oparzenia obejmujące ponad 10% powierzchni ciała u dorosłych lub 5% u dzieci i osób starszych wymagają natychmiastowej interwencji i często hospitalizacji z powodu ryzyka wstrząsu hipowolemicznego.

Postępowanie w oparzeniach obejmuje chłodzenie oparzonego miejsca (nie dłużej niż 20 minut), usunięcie biżuterii i ubrań z okolicy oparzenia, ochronę przed zakażeniem oraz leczenie przeciwbólowe. W przypadku oparzeń ciężkich konieczne jest uzupełnienie płynów, zapobieganie hipotermii oraz monitorowanie czynności życiowych. Nowoczesne metody leczenia głębokich oparzeń obejmują wczesne wycięcie martwiczych tkanek i przeszczepy skóry.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Molibden – Właściwości farmakodynamiczne

Molibden jest pierwiastkiem śladowym niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania enzymów molibdozależnych, uczestniczących w kluczowych reakcjach metabolicznych. W żywieniu pozajelitowym stosowany jest głównie w formie sodu molibdenianu dwuwodnego lub molibdenianu amonu czterowodnego, w dawkach odpowiadających fizjologicznemu zapotrzebowaniu organizmu. Preparaty takie jak Addamel N (4,85 μg/ml sodu molibdenianu dwuwodnego, 0,02 μmol/ml Mo), Nutryelt (42,93 μg/10 ml sodu molibdenianu, 0,21 μmol/10 ml Mo), Pediaven G20 (0,09 mg/1000 ml molibdenianu amonu, 50 μg/1000 ml Mo) czy Supliven (4,85 μg/ml sodu molibdenianu(VI) dwuwodnego, 0,02 μmol/ml Mo) dostarczają molibden w ilościach zgodnych z międzynarodowymi zaleceniami. Ze względu na wysoką osmolalność (~3100 mOsm/kg) i kwaśne pH (1,7-2,5), koncentraty wymagają rozcieńczenia przed podaniem dożylnym i są stosowane jako składnik wielopierwiastkowych mieszanin do żywienia pozajelitowego.
choroba Crohna, koncentrat do roztworów, molibdenian amonu czterowodny, molibdenian sodu dwuwodny, oparzenia, osmolalność, pierwiastek śladowy, równowaga metaboliczna, roztwór do infuzji, stan hiperkataboliczny, terapia żywieniowa, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie wchłaniania jelitowego, zespół krótkiego jelita, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Chlorheksydyna – Wskazania do stosowania

Chlorheksydyna, dostępna w różnych formach soli (chlorowodorek, glukonian, diglukonian), wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego, przeciwgrzybiczego i przeciwwirusowego. W dermatologii i chirurgii stosowana jest głównie do dezynfekcji powierzchniowych ran (np. Bepanthen Plus z 5 mg chlorheksydyny chlorowodorku/g) oraz skóry przed zabiegami operacyjnymi (Hydrex S 4% diglukonian, Spirytus skażony hibitanem 0,5% diglukonian). W stomatologii preparaty takie jak Corsodyl (0,2% glukonian) i Sebidin Plus (5 mg dichlorowodorek) są wykorzystywane do zapobiegania i leczenia zapaleń dziąseł, chorób przyzębia, aft oraz zakażeń drożdżakowych jamy ustnej, szczególnie u pacjentów po zabiegach chirurgicznych lub z ograniczoną możliwością higieny jamy ustnej. Preparaty do stosowania miejscowego w gardle (DoppelSept Gardło, Sebidin) są wskazane do leczenia łagodnych infekcji bez gorączki, z objawami bólu i podrażnienia.
afty nawracające, choroba przyzębia, dezynfekcja przedoperacyjna, dezynfekcja skóry, dichlorowodorek chlorheksydyny, diglukonian chlorheksydyny, działanie przeciwbakteryjne, infekcja gardła, infekcja grzybicza, nadżerka, odkażanie ran, odprotezowe zapalenie jamy ustnej, oparzenia, owrzodzenie błony śluzowej, pleśniawka, płytka nazębna, postać farmaceutyczna, rany powierzchniowe, schorzenia jamy ustnej, stan zapalny, stan zapalny skóry, uzupełnienie protetyczne, zabiegi chirurgiczne jamy ustnej, zakażenie drożdżakami, zapalenie błony śluzowej gardła, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie dziąseł
Leksykon substancji czynnych
Sulfatiazol srebrowy – Dawkowanie i sposób podawania

Sulfatiazol srebrowy w kremie Argosulfan (20 mg/g) jest stosowany głównie w leczeniu oparzeń oraz przewlekłych ran, takich jak odleżyny i owrzodzenia podudzi. W terapii oparzeń zaleca się aplikację kremu w warstwie 2-3 mm na oczyszczoną ranę w warunkach aseptycznych, utrzymując ciągłe pokrycie rany aż do wygojenia lub przeszczepu skóry. W przypadku odleżyn i owrzodzeń podudzi krem nakłada się cienką warstwą 2-3 razy na dobę, z koniecznością przemywania rany roztworem kwasu borowego 3% lub chloroheksydyny 0,1% w przypadku wysięku. U niemowląt poniżej 2 miesiąca życia, wcześniaków i noworodków stosowanie jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko kernicterus. U dzieci powyżej 2 miesiąca życia dawkowanie jest analogiczne jak u dorosłych.
chloroheksydyna, kwas borowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odleżyny, oparzenia, opatrunek zamknięty, owrzodzenie podudzi, pediatria, podanie na skórę, przeszczep skóry, rana oparzeniowa, rana zakażona, sulfatiazol srebrowy, sulfonamid, żółtaczka jąder podkorowych
Leksykon substancji czynnych
Dekspantenol – Właściwości farmakodynamiczne

Dekspantenol, będący alkoholowym analogiem kwasu pantotenowego, po aplikacji miejscowej ulega szybkiej absorpcji i konwersji do biologicznie aktywnego kwasu pantotenowego, kluczowego składnika koenzymu A (CoA). Koenzym ten uczestniczy w licznych procesach metabolicznych, takich jak synteza białek, metabolizm lipidów, produkcja kortykosteroidów, wytwarzanie przeciwciał oraz metabolizm węglowodanów. Farmakodynamicznie dekspantenol stymuluje proliferację fibroblastów, zwiększa syntezę kolagenu, przyspiesza gojenie ran i odnowę nabłonka, a także wykazuje działanie troficzne na skórę. Ponadto substancja ta charakteryzuje się zdolnością wiązania wody, co przekłada się na efektywne nawilżenie skóry i błon śluzowych oraz zwiększenie ich elastyczności i ochronę przed czynnikami uszkadzającymi.
alantoina, chlorheksydyna, dekspantenol, działanie odkażające, działanie osłaniające, działanie synergistyczne, działanie troficzne, gojenie ran, klasyfikacja farmakoterapeutyczna, koenzym A, kortykosteroidy, ksylometazolina, kwas pantotenowy, metabolizm lipidów, metabolizm węglowodanów, model zwierzęcy, mukopolisacharydy, odnowa nabłonka, oparzenia, preparat dermatologiczny, preparat oftalmologiczny, preparat złożony, proliferacja fibroblastów, przeciwciała, regeneracja błon śluzowych, regeneracja skóry, stan zapalny, synteza białek, synteza kolagenu, uszkodzenie rogówki, wiązanie wody
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vamin 18 Electrolyte-Free –

Vamin 18 Electrolyte-Free to preparat do żywienia pozajelitowego dla dorosłych, zawierający skoncentrowane aminokwasy w stężeniu 114 g/l, w tym 51,6 g aminokwasów niezbędnych, takich jak cysteina i tyrozyna. Preparat charakteryzuje się wysoką zawartością azotu (18 g/l), osmolalnością 1130 mOsm/kg H2O oraz pH 5,6, co wymaga podawania przez żyłę centralną. Zawiera około 110 mmol/l octanów, które pełnią funkcję buforującą. Brak elektrolitów w składzie umożliwia indywidualne dostosowanie suplementacji elektrolitowej. Preparat dostarcza 1,9 MJ/l (460 kcal/l) energii i jest szczególnie wskazany u pacjentów z nasilonym katabolizmem białek (np. w stanach hipermetabolicznych, ciężkich urazach, oparzeniach, sepsie) oraz u osób wymagających restrykcji płynowej (np. niewydolność serca, nerek, SIADH, obrzęk mózgu).
BCAA, cykl mocznikowy, długoterminowe żywienie pozajelitowe, emulsja tłuszczowa, erytropoeza, gospodarka wodno-elektrolitowa, grupy metylowe, histamina, hormony tarczycy, intensywna terapia, katabolizm białek, katecholaminy, neurotransmisja, neurotransmitery, niedrożność przewodu pokarmowego, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, niewydolność wielonarządowa, obrzęk mózgu, oparzenia, sepsa, serotonina, SIADH, stan hipermetaboliczny, synteza puryn, tlenek azotu, tyrozyna, zaburzenia gospodarki elektrolitowej, zespół krótkiego jelita, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cisatracurium Kabi

Cisatracurium Kabi (5 mg/ml) jest środkiem zwiotczającym mięśnie szkieletowe, działającym głównie na mięśnie oddechowe, bez wpływu na świadomość pacjenta czy odczuwanie bólu. Należy zachować ostrożność u pacjentów z historią nadwrażliwości na leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, ze względu na wysokie ryzyko nadwrażliwości krzyżowej (>50%). Lek nie wykazuje właściwości wagolitycznych ani blokujących zwoje nerwowe, nie wpływa istotnie na częstość akcji serca i nie przeciwdziała bradykardii. U pacjentów z miastenią gravis lub innymi zaburzeniami przewodnictwa nerwowo-mięśniowego zaleca się dawkę początkową ≤0,02 mg/kg masy ciała. Zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej i elektrolitowej mogą modyfikować odpowiedź na lek, co wymaga dostosowania dawki i monitorowania. Brak danych klinicznych u noworodków <1 miesiąca oraz pacjentów z hipertermią złośliwą, jednak badania na zwierzętach nie wykazały wyzwalania tego zespołu przez cisatrakurium.
blok niedepolaryzacyjny, blokada nerwowo-mięśniowa, cisatrakurium, ciśnienie śródczaszkowe, encefalopatia hipoksyczna, głębokość znieczulenia, hipertermia złośliwa, hipotermia indukowana, laudanozyna, lek zwiotczający mięśnie, miastenia gravis, mięsień szkieletowy, mięśnie oddechowe, mocznica, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na leki, obrzęk mózgu, oddział intensywnej opieki medycznej, oparzenia, ośrodkowy układ nerwowy, pobudliwość neuronalna, roztwór hipotoniczny, spadek ciśnienia tętniczego, uraz czaszki, wirusowe zapalenie mózgu, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia kwasowo-zasadowe, zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, znieczulenie ogólne
Leksykon substancji czynnych
Dekstran – Wskazania do stosowania

Dekstran o średniej masie cząsteczkowej około 40 000, stosowany w stężeniu 10% (100 mg/ml), jest wykorzystywany głównie jako koloid zwiększający objętość krwi krążącej. Jego zastosowanie obejmuje leczenie wstrząsu hipowolemicznego wynikającego z rozległych oparzeń, krwotoków, urazów oraz zabiegów chirurgicznych. Dekstran 40 000 poprawia właściwości reologiczne krwi, co przeciwdziała nadmiernemu zagęszczeniu i wspomaga mikrokrążenie, a także pełni funkcję profilaktyczną w zapobieganiu powikłaniom zakrzepowo-zatorowym, zwłaszcza u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym oraz podczas krążenia pozaustrojowego. Preparat ten powinien być stosowany w warunkach szpitalnych, szczególnie w stanach wymagających szybkiego uzupełnienia objętości wewnątrznaczyniowej i poprawy parametrów hemodynamicznych.
dekstran, dekstran 70, działanie przeciwzakrzepowe, hiperwiskozja, keratoconjunctivitis sicca, krążenie pozaustrojowe, mikrokrążenie, objętość krwi krążącej, oparzenia, perfuzja tkankowa, powikłania zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, właściwości reologiczne krwi, wstrząs, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia mikrokrążenia, zaburzenia przepływu krwi, zagęszczenie krwi, zakrzepy żylne, zapalenie rogówki i spojówki, zator płucny, zespół Sjögrena, zespół suchego oka
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – SmofKabiven Low Osmo Peripheral –

SmofKabiven Low Osmo Peripheral to emulsja do infuzji dożylnej, przeznaczona do żywienia pozajelitowego, której dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta, masy ciała oraz jego zdolności metabolicznych. U dorosłych zalecana dawka wynosi 20-40 ml/kg mc./dobę, co odpowiada 0,5-1,0 g aminokwasów/kg mc./dobę (0,08-0,16 g azotu/kg mc./dobę) oraz 14-29 kcal/kg mc./dobę energii całkowitej. Maksymalna szybkość infuzji nie powinna przekraczać 3,7 ml/kg mc./godz., co odpowiada 0,25 g glukozy, 0,09 g aminokwasów i 0,13 g tłuszczów/kg mc./godz. Zalecany czas infuzji wynosi 12-24 godziny, a maksymalna dawka dobowa to 40 ml/kg mc./dobę, zapewniająca do 1,0 g aminokwasów/kg mc./dobę, 2,7 g glukozy/kg mc./dobę, 1,4 g tłuszczów/kg mc./dobę oraz 29 kcal/kg mc./dobę energii całkowitej.
aminokwas, anabolizm, czas infuzji, dawka dobowa, dawkowanie, elektrolit, eliminacja tłuszczów, emulsja do infuzji, energia pozabiałkowa, metabolizm azotu, mikroelement, niedożywienie, oparzenia, podanie dożylne, składniki odżywcze, stan odżywienia, stres kataboliczny, stres metaboliczny, szybkość infuzji, zapotrzebowanie energetyczne, zapotrzebowanie na azot, żyła centralna, żyła obwodowa, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Human Albumin 50 g/l Takeda 50 g/l

Albumina ludzka, będąca głównym białkiem osocza odpowiedzialnym za utrzymanie ciśnienia onkotycznego, wykazuje specyficzną farmakokinetykę. Całkowita wymienialna pula albumin wynosi 4-5 g/kg masy ciała, z dystrybucją 40-45% w przestrzeni wewnątrznaczyniowej i 55-60% w zewnątrznaczyniowej. W stanach patologicznych, takich jak ciężkie oparzenia czy wstrząs septyczny, dochodzi do zwiększonej przepuszczalności naczyń włosowatych, co zaburza dystrybucję albuminy. Preparat Human Albumin 50 g/l Takeda, zawierający co najmniej 95% albuminy w białku całkowitym, charakteryzuje się nieznacznie hipoonkotycznym roztworem o stężeniu 50 g/l i zawartości sodu 130-160 mmol/l, dostępny w fiolkach 250 ml (12,5 g albuminy) oraz 500 ml (25 g albuminy).
albumina ludzka, białko osocza, ciśnienie onkotyczne, enzymy proteolityczne, fragmenty peptydowe, homeostaza ustrojowa, kinetyka dystrybucji, mechanizm sprzężenia zwrotnego, metabolizm albuminy, naczynia krwionośne, objętość osocza, okres półtrwania albuminy, oparzenia, proteazy lizosomalne, przedział wewnątrznaczyniowy, przepuszczalność naczyń włosowatych, przestrzeń naczyniowa, przestrzeń zewnątrznaczyniowa, pula albumin, roztwór do infuzji, właściwości hipoonkotyczne, właściwości organoleptyczne, wstrząs septyczny, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – SmofKabiven

SmofKabiven to emulsja do żywienia pozajelitowego podawana dożylnie do żyły centralnej, dostępna w trójkomorowych workach. Dawkowanie i szybkość infuzji muszą być indywidualnie dostosowane, uwzględniając zdolność pacjenta do metabolizowania tłuszczów, azotu i glukozy, stan kliniczny, masę ciała oraz ewentualne dodatkowe żywienie. U dorosłych zalecana dawka wynosi 13-31 ml/kg mc./dobę, co dostarcza 0,6-1,6 g aminokwasów/kg mc./dobę (0,10-0,25 g azotu/kg mc./dobę) oraz 14-35 kcal/kg mc./dobę energii całkowitej. Maksymalna szybkość infuzji to 2,0 ml/kg mc./godzinę, z ograniczeniami: glukoza 0,25 g/kg mc./godz., aminokwasy 0,1 g/kg mc./godz., tłuszcze 0,15 g/kg mc./godz. Czas infuzji wynosi 14-24 godziny, a maksymalna dawka dobowa to 35 ml/kg mc./dobę, dostarczająca do 1,8 g aminokwasów, 4,5 g glukozy i 1,33 g tłuszczów/kg mc./dobę oraz 39 kcal/kg mc./dobę energii całkowitej.
aminokwasy, anabolizm, azot, elektrolity, eliminacja tłuszczów, emulsja do infuzji, energia całkowita, energia pozabiałkowa, infuzja do żyły centralnej, mikroelementy, niedożywienie, oparzenia, otyłość, pacjent pediatryczny, prawidłowa masa ciała, składniki odżywcze, stan odżywienia, stres kataboliczny, stres metaboliczny, trójkomorowy worek, witaminy, żywienie dojelitowe, żywienie doustne, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – 10% Dekstran 40 000 Fresenius 100 mg/ml

10% Dekstran 40 000 Fresenius to roztwór do infuzji o stężeniu 100 mg/ml, zawierający 100 g dekstranu o średniej masie cząsteczkowej około 40 000 oraz 9 g chlorku sodu na 1000 ml. Preparat jest wskazany do leczenia wspomagającego w wstrząsie hipowolemicznym, szczególnie w przebiegu oparzeń, obszernych zabiegów chirurgicznych, krwotoków oraz urazów z utratą krwi. Mechanizm działania opiera się na zwiększeniu objętości krwi krążącej oraz poprawie właściwości reologicznych krwi poprzez zmniejszenie jej lepkości i zapobieganie nadmiernej agregacji erytrocytów, co przeciwdziała zagęszczeniu krwi i poprawia perfuzję tkanek. Preparat jest również stosowany profilaktycznie w zaburzeniach mikrokrążenia oraz w zapobieganiu zakrzepom żylnym i zatorom płucnym u pacjentów z wysokim ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych.
agregacja erytrocytów, aparat płuco-serce, dekstran 40000, działanie przeciwzakrzepowe, krążenie pozaustrojowe, krwotok, mechanizm krzepnięcia, niedotlenienie tkanek, objętość krwi, objętość osocza, oparzenia, powikłania zakrzepowo-zatorowe, roztwór do infuzji, upośledzenie perfuzji tkanek, właściwości reologiczne krwi, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenia mikrokrążenia, zakrzep żylny, zator płucny
Leksykon substancji czynnych
Antygen – Dawkowanie i sposób podawania

Szczepionka Pseudovac zawiera antygeny siedmiu immunotypów Pseudomonas aeruginosa, każdy w ilości 0,125 ml na 1 ml preparatu, co zapewnia szerokie spektrum ochrony przeciwko różnorodnym szczepom tego patogenu. Schemat dawkowania obejmuje pięć dawek podawanych domięśniowo w ściśle określonych odstępach: 0,2 ml w dniu 1, 0,4 ml w dniu 4, 0,6 ml w dniu 6, 0,8 ml w dniu 8 oraz 1,0 ml w dniu 10. Szczególnie u pacjentów z oparzeniami, którzy są narażeni na zakażenia Pseudomonas aeruginosa, zaleca się rozpoczęcie immunizacji w ciągu pierwszych 1-3 dni od urazu, aby szybko wywołać odpowiedź immunologiczną.
antygen, antygenowość, droga domięśniowa, immunizacja, immunotypy bakterii, klasyfikacja Fisher-Devlin-Gnabasik, niepożądany odczyn poszczepienny, odpowiedź immunologiczna, oparzenia, Pseudomonas aeruginosa, Pseudovac, reakcja nasilona, reakcja ogólnoustrojowa, schemat immunizacji, schemat terapeutyczny, skład antygenowy, spektrum działania, szczepionka
Leksykon substancji czynnych
Atrakuriowy bezylan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Atrakuriowy bezylan, substancja czynna preparatu Atracurium Kalceks, jest niedepolaryzującym lekiem zwiotczającym mięśnie szkieletowe, stosowanym wyłącznie w połączeniu z anestetykami ogólnymi. Powoduje blokadę przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, prowadząc do porażenia mięśni oddechowych i innych mięśni szkieletowych, bez wpływu na świadomość pacjenta. Podawanie atrakuriowego bezylanu wymaga ścisłej kontroli anestezjologicznej oraz warunków umożliwiających intubację i wentylację mechaniczną. U części pacjentów może dochodzić do uwalniania histaminy, co wymaga ostrożności u osób z alergią, astmą oskrzelową oraz nadwrażliwością na inne leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe (częstość nadwrażliwości krzyżowej >50%). Lek nie wpływa istotnie na przewodnictwo nerwu błędnego ani czynność serca, jednak u pacjentów z ryzykiem hipowolemii zaleca się powolne wstrzyknięcie przez co najmniej 60 sekund, aby uniknąć nagłego spadku ciśnienia tętniczego.
astma oskrzelowa, atrakuriowy bezylan, blok niedepolaryzacyjny, hipertermia złośliwa, hipotoniczny, hipowolemia, intubacja dotchawicza, laudanozyna, lek zwiotczający, miastenia, nadwrażliwość krzyżowa, odczyn zasadowy, oparzenia, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, skurcz oskrzeli, sztuczna wentylacja, uwalnianie histaminy, zaburzenia elektrolitowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – SmofKabiven Peripheral

SmofKabiven Peripheral to trójkomorowa emulsja do infuzji dożylnej, stosowana w żywieniu pozajelitowym, której dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta, masy ciała oraz zapotrzebowania na składniki odżywcze. U dorosłych zalecany zakres dawkowania wynosi 20-40 ml/kg mc./dobę, co odpowiada dostarczeniu 0,6-1,3 g aminokwasów/kg mc./dobę (0,10-0,20 g azotu/kg mc./dobę) oraz 14-28 kcal/kg mc./dobę energii całkowitej (11-22 kcal/kg mc./dobę energii pozabiałkowej). Maksymalna szybkość infuzji wynosi 3,0 ml/kg mc./godzinę, z limitami dla glukozy (0,25 g/kg mc./godz.), aminokwasów (0,10 g/kg mc./godz.) i tłuszczów (0,15 g/kg mc./godz.). Czas infuzji powinien trwać od 14 do 24 godzin, a maksymalna dawka dobowa to 40 ml/kg mc./dobę, co zapewnia dostarczenie do 1,3 g aminokwasów, 2,8 g glukozy i 1,1 g tłuszczów/kg mc./dobę.
anabolizm, biała emulsja, eliminacja tłuszczów, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, energia pozabiałkowa, infuzja do żyły centralnej, infuzja do żyły obwodowej, łagodny stres kataboliczny, metabolizm azotu, mikroelement, oparzenia, otyłość, prawidłowa masa ciała, stres kataboliczny, stres metaboliczny, trójkomorowy worek, zapotrzebowanie energetyczne, zapotrzebowanie na aminokwasy, zapotrzebowanie na azot, żywienie dojelitowe, żywienie doustne, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Witamina A – Przeciwwskazania stosowania

Witamina A jest składnikiem wielu preparatów leczniczych, jednak jej stosowanie jest przeciwwskazane w przypadku nadwrażliwości na retinol, jego estry lub substancje pomocnicze, a także w stanach hiperwitaminozy A, gdzie dodatkowa suplementacja może nasilić toksyczność. Przeciwwskazania obejmują także jednoczesne leczenie izotretynoiną, etretynianem oraz beta-karotenem, a także zaburzenia czynności nerek, które mogą prowadzić do kumulacji witaminy A i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Preparaty zawierające witaminę A i D są niewskazane u pacjentów z hiperkalcemią, hiperkalciurią oraz kamicą nerkową, ze względu na wpływ witaminy D na gospodarkę wapniową. Ponadto, zespół złego wchłaniania tłuszczów stanowi przeciwwskazanie ze względu na lipofilny charakter witaminy A i zaburzone jej wchłanianie.
beta-karoten, działanie teratogenne, hiperkalcemia, hiperkalciuria, hiperwitaminoza A, izotretynoina, jaskra, kamica nerkowa, kamica wapniowa, miastenia, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na astrowate, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, oparzenia, palmitynian retynolu, retynol, selerowate, witamina lipofilna, zaburzenia przemiany żelaza, zespół upośledzonego wchłaniania tłuszczów, zespół złego wchłaniania, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy