wąskopasmowe promieniowanie UVB
Wąskopasmowe promieniowanie UVB (NB-UVB) to specjalistyczna metoda fototerapii wykorzystująca ściśle określoną długość fali promieniowania ultrafioletowego B (311-313 nm). W przeciwieństwie do szerokopasmowego UVB, charakteryzuje się lepszym profilem bezpieczeństwa przy zachowaniu wysokiej skuteczności terapeutycznej.
Terapia NB-UVB znajduje zastosowanie w leczeniu wielu dermatoz, w tym łuszczycy, bielactwa, atopowego zapalenia skóry, liszaja płaskiego oraz ziarniniaka grzybiastego we wczesnym stadium. Mechanizm działania opiera się na modulacji odpowiedzi immunologicznej, wpływie na produkcję cytokin oraz indukcji apoptozy komórek T w skórze.
Protokół leczenia wąskopasmowym UVB obejmuje zazwyczaj 2-3 sesje tygodniowo, a dawkowanie jest ustalane indywidualnie w zależności od fototypu skóry pacjenta i jego odpowiedzi na terapię. Leczenie prowadzi się do uzyskania satysfakcjonującej poprawy klinicznej lub do maksymalnie 30-35 sesji w jednym cyklu terapeutycznym.
Istotną zaletą wąskopasmowego UVB jest niższe ryzyko działań niepożądanych w porównaniu z PUVA-terapią (psoraleny + UVA), w tym mniejsze ryzyko fotostarzenią skóry i karcynogenezy. Najczęstsze działania niepożądane obejmują rumień, świąd i suchość skóry. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest fotodermatoza oraz przyjmowanie leków fotouwrażliwiających.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekłe pokrzywki – Leczenie
Pokrzywka przewlekła definiowana jest jako obecność bąbli pokrzywkowych utrzymujących się ponad 6 tygodni, z leczeniem ukierunkowanym na kontrolę objawów i poprawę jakości życia pacjenta. Terapia pierwszego rzutu opiera się na lekach przeciwhistaminowych drugiej generacji, takich jak cetyryzyna (10-40 mg/dzień), loratadyna (10-40 mg/dzień) czy feksofenadyna (180-720 mg/dzień), które cechują się minimalną sedacją i działaniem antycholinergicznym. W przypadku braku odpowiedzi na standardowe dawki, zaleca się ich zwiększenie nawet do czterokrotności dawki standardowej. Leki przeciwhistaminowe pierwszej generacji (np. hydroksyzyna 10-50 mg/dzień) stosuje się jako terapię uzupełniającą, zwłaszcza przy nasilonych objawach nocnych. W terapii opornej na leczenie przeciwhistaminowe wskazane jest zastosowanie omalizumabu (300 mg podskórnie co 4 tygodnie), który wykazuje skuteczność u około 65% pacjentów. Dodatkowo, leki takie jak montelukast (10 mg/dzień) mogą być stosowane u pacjentów z nadwrażliwością na NLPZ lub pokrzywką z zimna.
antagonista receptora H2, antagonista receptora leukotrienowego, azatiopryna, bąbel pokrzywkowy, cetyrzyna, cyklosporyna, desloratadyna, doksepina, dupilumab, działanie antycholinergiczne, feksofenadyna, fototerapia, glikokortykosteroid systemowy, hydroksychlorochina, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor kinazy tyrozynowej, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, loratadyna, lotion kalaminowy, metotreksat, montelukast, mykofenolan mofetylu, omalizumab, pokrzywka idiopatyczna, pokrzywka przewlekła, pokrzywka z zimna, prednizolon, prednizon, przeciwciało monoklonalne, receptor H1, remibrutinib, rilzabrutinib, sulfasalazyna, takrolimus, wąskopasmowe promieniowanie UVB, zafirlukast