terminator łańcucha DNA
Terminator łańcucha DNA to specyficzna sekwencja nukleotydowa w DNA, która sygnalizuje zakończenie transkrypcji genu, prowadząc do odłączenia polimerazy RNA od matrycy DNA i uwolnienia nowo zsyntetyzowanego transkryptu RNA. Terminatory pełnią kluczową rolę w kontroli ekspresji genów, zapobiegając niepotrzebnej transkrypcji sekwencji znajdujących się za genem.
W bakteriach występują dwa główne typy terminatorów: zależne od rho i niezależne od rho (intrinsic). Terminatory niezależne od rho charakteryzują się sekwencją bogatą w pary GC, po której następuje ciąg reszt adeninowych, tworzący strukturę szpilki do włosów w RNA, co destabilizuje kompleks transkrypcyjny. Terminatory zależne od rho wymagają obecności czynnika białkowego rho, który rozpoznaje specyficzne sekwencje w transkrypcie RNA.
W organizmach eukariotycznych mechanizm terminacji transkrypcji jest bardziej złożony i często wiąże się z dodatkowymi czynnikami białkowymi oraz modyfikacjami potranslacyjnymi RNA, takimi jak poliadenylacja. Nieprawidłowe funkcjonowanie terminatorów może prowadzić do zaburzeń w ekspresji genów i jest związane z różnymi stanami patologicznymi, w tym chorobami genetycznymi i nowotworami.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tenofovir Synoptis 245 mg
Tenofovir Synoptis, będący fumaratem tenofowiru dizoproksylu, jest nukleozydowym/nukleotydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy, stosowanym w terapii zakażeń HIV-1 oraz HBV. Po wchłonięciu i przemianie do aktywnego metabolitu – difosforanu tenofowiru – lek działa jako obligatoryjny terminator łańcucha DNA, hamując odwrotną transkryptazę wirusa. Wewnątrzkomórkowy okres półtrwania difosforanu tenofowiru wynosi 10 godzin w pobudzonych PBMC oraz 50 godzin w PBMC w stanie spoczynku. EC₅₀ dla szczepu dzikiego HIV-1IIIB wynosi 1-6 μmol/l, a dla pierwotnych szczepów HIV-1 podtypu B w PBMC 1,1 μmol/l. Tenofovir wykazuje również aktywność przeciwwirusową wobec HIV-2 (EC₅₀ 4,9 μmol/l) oraz różnych podtypów HIV-1 w monocytach. W badaniach in vitro stężenia do 300 μmol/l nie wpływają na syntezę mitochondrialnego DNA ani produkcję kwasu mlekowego, co wskazuje na niski potencjał toksyczności mitochondrialnej.
difosforan tenofowiru, fumaran tenofowiru dizoproksylu, inhibitor nukleozydowy, jednojądrowe komórki krwi obwodowej, komórki limfoidalne, mitochondrialne DNA, mutacja K65R, mutacje związane z analogami tymidyny, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, odpowiedź na terapię, odwrotna transkryptaza HIV-1, PBMC, podtypy HIV-1, polimeraza HBV, TAM, Tenofovir Synoptis, terminator łańcucha DNA - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tenofovir Zentiva 245 mg
Tenofovir Zentiva, zawierający fumaran tenofowiru dizoproksylu, jest nukleozydowym/nukleotydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy o kodzie ATC J05AF07, stosowanym w terapii zakażeń HIV i HBV. Po podaniu doustnym, prolek ulega biotransformacji do aktywnego metabolitu – difosforanu tenofowiru, który działa jako terminator łańcucha DNA wirusa. Okres półtrwania aktywnego metabolitu wynosi około 10 godzin w pobudzonych jednojądrowych komórkach krwi obwodowej (PBMC) oraz 50 godzin w komórkach spoczynkowych, co zapewnia długotrwałe działanie przeciwwirusowe. Mechanizm działania obejmuje konkurencję z naturalnymi substratami enzymów odwrotnej transkryptazy HIV-1 oraz polimerazy HBV oraz zakończenie syntezy DNA wirusa, przy minimalnym wpływie na polimerazy komórkowe i niskim ryzyku toksyczności mitochondrialnej.
biotransformacja, difosforan tenofowiru, fumaran tenofowiru dizoproksylu, jednojądrowa komórka krwi obwodowej, lek przeciwretrowirusowy, mutacja K65R, mutacja K70E, nukleozydowy i nukleotydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, odwrotna transkryptaza HIV-1, polimeraza HBV, stężenie tenofowiru, terminator łańcucha DNA, toksyczność mitochondrialna, wartość EC50 - Leksykon substancji czynnych
Tenofowir – Właściwości farmakodynamiczne
Tenofowir dizoproksyl jest prolekiem, który w organizmie przekształca się do aktywnego metabolitu – dwufosforanu tenofowiru, będącego analogiem monofosforanu adenozyny. Mechanizm działania polega na kompetycyjnym hamowaniu odwrotnej transkryptazy HIV-1 oraz polimerazy HBV, co prowadzi do zakończenia łańcucha DNA i zahamowania replikacji wirusa. Wewnątrzkomórkowy okres półtrwania aktywnego metabolitu wynosi 10 godzin w pobudzonych PBMC oraz do 50 godzin w komórkach spoczynkowych. Wartości EC50 dla laboratoryjnego szczepu HIV-1IIIB wynoszą 1-6 μmol/l, a dla pierwotnych izolatów HIV-1 podtypu B – 1,1 μmol/l. Tenofowir wykazuje również aktywność przeciwwirusową wobec różnych podtypów HIV-1 oraz HIV-2 (EC50 = 4,9 μmol/l). W przypadku HBV, EC50 wynosi 0,14-1,5 μmol/l, przy CC50 > 100 μmol/l, co świadczy o wysokim indeksie terapeutycznym. W badaniach klinicznych dawka 245 mg tenofowiru dizoproksylu wykazała skuteczność u pacjentów z opornością na inhibitory nukleozydowe, choć obecność mutacji K65R i mutacji związanych z analogami tymidyny (TAM) może obniżać wrażliwość wirusa na lek.
aktywność AlAT, antygen HBeAg, difosforan tenofowiru, inhibitor odwrotnej transkryptazy, inhibitor proteazy, jednojądrowe komórki krwi obwodowej, komórki HepG2, leczenie przeciwretrowirusowe, monocyty, mutacja K65R, mutacja M184V, mutacje TAM, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź biochemiczna, odpowiedź serologiczna, odwrotna transkryptaza HIV-1, oporność na entekawir, oporność na lamiwudynę, PBMC, polimeraza HBV, profilaktyka przedekspozycyjna, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, tenofowir, tenofowir dizoproksyl, terminator łańcucha DNA, ujemny HBeAg, wirus niedoboru odporności, wyrównana czynność wątroby, zapalenie wątroby typu B