owrzodzenie żylakowate

Owrzodzenie żylakowate (łac. ulcus varicosum) to przewlekła rana skóry, najczęściej zlokalizowana w okolicy kostek przyśrodkowych, będąca powikłaniem przewlekłej niewydolności żylnej. Stanowi istotny problem kliniczny ze względu na długi czas gojenia, częste nawroty oraz znaczne obniżenie jakości życia pacjentów.

Patofizjologia owrzodzenia żylakowatego związana jest z przewlekłym nadciśnieniem żylnym, które prowadzi do zastoju krwi, przenikania płynu i makromolekuł do tkanek oraz rozwoju stanu zapalnego. W konsekwencji dochodzi do włóknienia tkanek, zaburzeń mikrokrążenia i ostatecznie martwicy skóry.

Klinicznie owrzodzenie żylakowate charakteryzuje się obecnością płytkiej rany o nieregularnych brzegach, często z obecnością żółtawego nalotu włóknikowego lub tkanki martwiczej. Towarzyszą mu objawy przewlekłej niewydolności żylnej: obrzęk, przebarwienia skóry (dermatitis ochra), lipodermatoskleroza oraz często ból o zmiennym nasileniu.

Leczenie owrzodzenia żylakowatego wymaga podejścia wielokierunkowego i obejmuje: kompresoterapię (złoty standard), miejscowe leczenie rany z wykorzystaniem nowoczesnych opatrunków, farmakoterapię (m.in. pentoksyfilina, flawonoidy) oraz w wybranych przypadkach interwencje chirurgiczne mające na celu korekcję zaburzeń hemodynamicznych układu żylnego.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl