test płatkowy

Test płatkowy (ang. patch test) to metoda diagnostyczna stosowana w dermatologii do wykrywania alergii kontaktowej. Polega na nałożeniu na skórę pacjenta potencjalnych alergenów, zazwyczaj na plecy, i pozostawieniu ich na 48 godzin. Po tym czasie oraz ponownie po 72-96 godzinach ocenia się reakcje skórne.

Podczas testu płatkowego substancje testowe umieszcza się w specjalnych komorach przymocowanych do skóry za pomocą hipoalergicznego plastra. Interpretacji wyników dokonuje lekarz, oceniając intensywność reakcji w skali od + do +++. Test płatkowy jest szczególnie przydatny w diagnostyce wyprysku kontaktowego, pozwalając na identyfikację konkretnych alergenów powodujących reakcje skórne.

W praktyce klinicznej stosuje się standardowe zestawy alergenów (np. Europejska Seria Podstawowa), zawierające najczęściej uczulające substancje, jak nikiel, chrom, konserwanty czy składniki gumy. W zależności od wywiadu pacjenta można zastosować dodatkowe serie ukierunkowane na konkretne grupy alergenów. Test płatkowy stanowi złoty standard w diagnostyce alergii kontaktowej typu opóźnionego (typ IV według klasyfikacji Gella i Coombsa).

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl