otępienie związane z chorobą Parkinsona

Otępienie związane z chorobą Parkinsona (ang. Parkinson’s Disease Dementia, PDD) to zespół poznawczy rozwijający się u 30-40% pacjentów z chorobą Parkinsona, zazwyczaj w późniejszych stadiach choroby. Według kryteriów diagnostycznych, otępienie powinno wystąpić co najmniej rok po rozpoznaniu objawów motorycznych choroby Parkinsona.

W obrazie klinicznym PDD dominują zaburzenia funkcji wykonawczych, uwagi, zdolności wzrokowo-przestrzennych oraz pamięci operacyjnej. Charakterystyczna jest również fluktuacja objawów poznawczych, apatia, zaburzenia snu REM, a także halucynacje wzrokowe występujące u około 40-60% pacjentów. Symptomy te istotnie wpływają na funkcjonowanie codzienne i jakość życia pacjentów.

Patofizjologicznie, PDD wiąże się z obecnością ciał Lewy’ego w korze mózgowej i strukturach podkorowych oraz z deficytem acetylocholiny i dopaminy. Leczenie obejmuje inhibitory cholinoesterazy (rywastygmina, donepezyl), które wykazują umiarkowaną skuteczność w łagodzeniu objawów poznawczych. Ważne jest również odpowiednie dostosowanie leczenia objawów motorycznych, gdyż niektóre leki przeciwparkinsonowskie mogą nasilać objawy psychotyczne.

Otępienie w chorobie Parkinsona należy różnicować z otępieniem z ciałami Lewy’ego (DLB), gdzie zaburzenia poznawcze występują przed lub równocześnie z objawami parkinsonowskimi. Oba schorzenia charakteryzują się podobnym podłożem neuropatologicznym i są obecnie klasyfikowane w spektrum chorób z ciałami Lewy’ego.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl