podawanie podpajęczynówkowe
Podawanie podpajęczynówkowe (inaczej iniekcja dokanałowa lub iniekcja intratekalna) to metoda parenteralnego podawania leków bezpośrednio do przestrzeni podpajęczynówkowej rdzenia kręgowego. Technika ta umożliwia dostarczanie substancji leczniczych do płynu mózgowo-rdzeniowego, z pominięciem bariery krew-mózg.
Procedura podawania podpajęczynówkowego wykonywana jest najczęściej poprzez nakłucie lędźwiowe przy użyciu specjalnej igły (typu Quincke, Whitacre lub Sprotte) wprowadzanej w przestrzeń międzykręgową, zazwyczaj na poziomie L3-L4 lub L4-L5. Metoda ta znajduje zastosowanie w anestezjologii do znieczulenia podpajęczynówkowego, w diagnostyce neurologicznej (punkcja lędźwiowa), a także w terapii przewlekłego bólu czy spastyczności.
Wśród leków podawanych podpajęczynówkowo znajdują się środki znieczulające miejscowo (np. bupiwakaina, lidokaina), opioidy (morfina, fentanyl), baklofen w leczeniu spastyczności, a także niektóre cytostatyki w terapii nowotworów układu nerwowego. Metoda ta pozwala na stosowanie znacznie mniejszych dawek leków w porównaniu do podawania ogólnoustrojowego, przy jednoczesnym uzyskaniu silniejszego efektu terapeutycznego w obrębie ośrodkowego układu nerwowego.
Do najważniejszych powikłań związanych z podawaniem podpajęczynówkowym należą: popunkcyjne bóle głowy, infekcje (zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych), krwawienie podpajęczynówkowe, uszkodzenie nerwów, a w rzadkich przypadkach zespół ogona końskiego. Przeciwwskazaniami do wykonania tej procedury są m.in. koagulopatie, infekcje w miejscu wkłucia, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe oraz niektóre choroby neurologiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ultiva 1 mg
Ultiva (remifentanyl) jest silnym opioidem stosowanym wyłącznie dożylne, wymagającym podawania na oddziałach z pełnym monitoringiem funkcji oddechowych i krążeniowych oraz przez personel przeszkolony w zakresie znieczulenia i resuscytacji. Lek podaje się w formie infuzji ciągłej przy użyciu kalibrowanej pompy infuzyjnej, z zastosowaniem specjalnych cewników dożylnego podawania, które muszą być sprawdzone pod kątem drożności i przepłukane po zakończeniu terapii. Preparat należy rekonstytuować zgodnie z zaleceniami producenta, a stężenia roztworu do infuzji ręcznej mieszczą się w zakresie 20-250 µg/ml, z zalecanymi wartościami 50 µg/ml dla dorosłych i 20-25 µg/ml dla dzieci powyżej 1 roku życia. Podawanie leku drogą zewnątrzoponową lub podpajęczynówkową jest bezwzględnie przeciwwskazane.
analgezja, anestetyk, cewnik dożylny, czynność oddechowa, drożność dróg oddechowych, działania niepożądane opioidów, efekt przeciwbólowy, głębokość sedacji, indukcja znieczulenia, infuzja ciągła, kaniula dożylna, okres półtrwania, podawanie dożylne, podawanie podpajęczynówkowe, podtrzymanie znieczulenia, pompa infuzyjna, proszek do sporządzania roztworu, przestrzeń martwa, remifentanyl, resuscytacja oddechowa, sedacja, silny opioid, wentylacja wspomagana, znieczulenie ogólne