podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałkowego
Podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałkowego (IOP, ang. intraocular pressure) to stan, w którym dochodzi do wzrostu ciśnienia płynu wewnątrz gałki ocznej powyżej wartości prawidłowych, które wynoszą 10-21 mmHg. Jest to główny czynnik ryzyka rozwoju jaskry – choroby prowadzącej do nieodwracalnego uszkodzenia nerwu wzrokowego i utraty pola widzenia.
Wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego najczęściej spowodowany jest zaburzeniem równowagi między produkcją cieczy wodnistej przez ciało rzęskowe a jej odpływem przez siateczkę beleczkowania i kanał Schlemma. Do głównych przyczyn podwyższonego IOP należą: predyspozycje genetyczne, choroby układowe (np. cukrzyca), stany zapalne oczu, urazy, długotrwałe stosowanie kortykosteroidów oraz zmiany strukturalne w oku utrudniające odpływ cieczy wodnistej.
Diagnostyka obejmuje pomiar ciśnienia wewnątrzgałkowego za pomocą tonometrii (aplanacyjnej, bezkontaktowej lub innych metod), badanie dna oka, ocenę kąta przesączania w badaniu gonioskopowym oraz badanie pola widzenia. U pacjentów z podwyższonym IOP konieczne jest regularne monitorowanie ciśnienia oraz stanu nerwu wzrokowego, nawet przy braku objawów.
Leczenie podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego ma na celu obniżenie IOP do wartości docelowych i zapobieganie uszkodzeniu nerwu wzrokowego. Obejmuje farmakoterapię (krople zmniejszające produkcję cieczy wodnistej lub zwiększające jej odpływ), laseroterapię (trabekuloplastyka laserowa, irydotomia) oraz leczenie chirurgiczne (trabekulektomia, implantacja zastawek lub sztucznych drenów). Wybór metody terapeutycznej zależy od przyczyny, nasilenia i dynamiki zmian ciśnienia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Tobramycyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Tobramycyna, aminoglikozydowy antybiotyk, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, słuchu, układu przedsionkowego oraz przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, a także u osób z ciężkim, czynnym krwiopluciem. Monitorowanie czynności nerek jest kluczowe, zwłaszcza poprzez regularną kontrolę stężenia mocznika i kreatyniny, co najmniej po każdych 6 pełnych cyklach leczenia (np. po 180 dniach nebulizacji). W przypadku pogorszenia funkcji nerek lub objawów nefrotoksyczności, leczenie należy przerwać do momentu, gdy stężenie tobramycyny w surowicy spadnie poniżej 2 μg/ml. Pobieranie krwi do oznaczeń stężenia leku powinno odbywać się z żyły, aby uniknąć zafałszowania wyników przez zanieczyszczenie skóry. Ponadto, u pacjentów stosujących jednocześnie aminoglikozydy pozajelitowo, konieczne jest ścisłe monitorowanie kliniczne ze względu na ryzyko kumulacji toksyczności.
aminoglikozyd, aminoglikozyd pozajelitowy, badanie audiologiczne, blokada nerwowo-mięśniowa, chlorek benzalkoniowy, choroba Parkinsona, działanie kuraropodobne, FEV1, inhibitor CYP3A4, jaskra, krwioplucie, krzyżowa nadwrażliwość, miastenia, nadkażenie, nadwrażliwość na aminoglikozydy, nefrotoksyczność, nefrotoksyczność aminoglikozydów, ocena czynności nerek, oporność mikrobiologiczna, ototoksyczność, owrzodzenie rogówki, perforacja, podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, porażenie oddychania, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, ścieńczenie rogówki, skurcz oskrzeli, stężenie kreatyniny, stężenie tobramycyny, szumy uszne, toksyczny wpływ na nerki, uszkodzenie nerwu wzrokowego, uszkodzenie rogówki, uszkodzenie układu przedsionkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, zaćma podtorebkowa, zahamowanie czynności nadnerczy, zakażenie grzybicze, zespół Cushinga - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Azelastine hydrochloride + Fluticasone propionate Teva
Produkt leczniczy Azelastine hydrochloride + Fluticasone propionate Teva w formie aerozolu do nosa zawiera flutykazon propionian, kortykosteroid o potencjale do wywoływania ogólnoustrojowych działań niepożądanych, takich jak zespół Cushinga, zahamowanie czynności nadnerczy, opóźnienie wzrostu u dzieci, zaćma, jaskra oraz zaburzenia psychiczne. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu flutykazonu z rytonawirem ze względu na ryzyko nasilonych efektów ogólnoustrojowych kortykosteroidów. U pacjentów z ciężką chorobą wątroby istnieje zwiększone ryzyko ekspozycji na flutykazon, co wymaga monitorowania i dostosowania terapii. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki oraz regularną kontrolę wzrostu u dzieci i młodzieży długotrwale leczonych tym preparatem.
azelastyna chlorowodorek, benzalkoniowy chlorek, centralna chorioretinopatia surowicza, ciężka choroba wątroby, efekt pierwszego przejścia, flutykazonu propionian, gruźlica, jaskra, kortykosteroid, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwgrzybiczny, nadmiar kortyzolu, nadpobudliwość psychomotoryczna, nieostre widzenie, objawy cushingoidalne, obrzęk błony śluzowej nosa, opóźnienie wzrostu, podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, zaburzenie psychiczne, zaćma, zahamowanie czynności nadnerczy, zakażenie przewodów nosowych, zapalenie błony śluzowej nosa, zespół Cushinga