zaburzenie elektrofizjologiczne serca
Zaburzenia elektrofizjologiczne serca to nieprawidłowości dotyczące powstawania i przewodzenia impulsów elektrycznych w mięśniu sercowym. Są one odpowiedzialne za szereg arytmii, które mogą mieć różne nasilenie – od łagodnych objawów do stanów zagrażających życiu.
Do najczęstszych zaburzeń elektrofizjologicznych należą: zaburzenia automatyzmu (np. choroby węzła zatokowego), zaburzenia przewodzenia (np. bloki przedsionkowo-komorowe) oraz zaburzenia pobudliwości (np. przedwczesne pobudzenia przedsionkowe i komorowe, tachyarytmie przedsionkowe i komorowe). Ich diagnostyka obejmuje badania nieinwazyjne (EKG, Holter EKG, próba wysiłkowa) oraz inwazyjne badanie elektrofizjologiczne (EPS).
W leczeniu zaburzeń elektrofizjologicznych stosuje się farmakoterapię (leki antyarytmiczne), ablację (usunięcie substratu arytmii przy użyciu prądu o częstotliwości radiowej lub krioablacji) oraz implantację urządzeń wspomagających pracę serca (stymulatory, kardiowertery-defibrylatory, urządzenia do terapii resynchronizującej). Wybór metody leczenia zależy od rodzaju zaburzenia, nasilenia objawów oraz chorób współistniejących.
Współczesna elektrofizjologia kliniczna pozwala na skuteczne diagnozowanie i leczenie większości zaburzeń rytmu serca, przyczyniając się do poprawy jakości życia pacjentów i zmniejszenia śmiertelności w grupach wysokiego ryzyka.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Moxifloxacin Kabi 400 mg/250 ml
Przedawkowanie moksyfloksacyny, szczególnie w postaci dożylnej Moxifloxacin Kabi (400 mg/250 ml roztwór do infuzji), stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, wymagające natychmiastowej interwencji medycznej. Brak jest specyficznego antidotum, dlatego leczenie opiera się na postępowaniu objawowym oraz ścisłym monitorowaniu parametrów życiowych, ze szczególnym uwzględnieniem zapisu elektrokardiograficznego z powodu ryzyka wydłużenia odstępu QT i groźnych arytmii. W przypadku doustnego przedawkowania istotne jest wczesne podanie węgla aktywnego, które może zmniejszyć biodostępność moksyfloksacyny o ponad 80%, a przy podaniu dożylnym o około 20%, co ogranicza ekspozycję ogólnoustrojową i potencjalne działania niepożądane.
antidotum, arytmia, drgawki, działania niepożądane przewodu pokarmowego, EKG, leczenie przeciwarytmiczne, moksyfloksacyna, monitorowanie neurologiczne, narażenie ogólnoustrojowe, objawy OUN, parametry życiowe, podanie doustne, podanie dożylne, przedawkowanie moksyfloksacyny, roztwór do infuzji, stan neurologiczny, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie elektrofizjologiczne serca, zapis elektrokardiograficzny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Adenosine Kabi 3 mg/ml
Adenosine Kabi to roztwór do wstrzykiwań zawierający adenozynę w stężeniu 3 mg/ml, dostępny w ampułko-strzykawkach o objętościach 1 ml (3 mg adenozyny), 2 ml (6 mg) oraz 4 ml (12 mg). Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na adenozynę lub substancje pomocnicze, w tym sód (3,54 mg/ml, 0,15 mmol/ml), co może mieć znaczenie u osób wymagających kontroli podaży sodu. Ze względu na wpływ adenozyny na układ przewodzący serca, nie należy stosować preparatu u chorych z zespołem chorego węzła zatokowego, blokiem przedsionkowo-komorowym II i III stopnia, chyba że pacjent posiada wszczepiony stymulator serca. Ponadto, adenozyna jest przeciwwskazana u pacjentów z POChP przebiegającą ze skurczem oskrzeli, astmą oskrzelową, zespołem długiego QT, ciężkim niedociśnieniem tętniczym oraz niewyrównaną niewydolnością serca ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych i pogorszenia stanu klinicznego.
adenozyna, ampułko-strzykawka, arytmia komorowa, astma oskrzelowa, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, blok przedsionkowo-komorowy trzeciego stopnia, kardiolog, nadwrażliwość na adenozynę, niedociśnienie tętnicze, niewyrównana niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, roztwór do wstrzykiwań, skurcz oskrzeli, stymulator serca, zaburzenie elektrofizjologiczne serca, zespół chorego węzła zatokowego, zespół długiego QT - Leksykon leków
Przedawkowanie – Imodium Instant 2 mg
Przedawkowanie loperamidu, substancji czynnej Imodium Instant, może prowadzić do poważnych zaburzeń ośrodkowego układu nerwowego, takich jak osłupienie, ataksja, senność, mioza, hipertonia mięśniowa oraz depresja oddechowa. U dzieci oraz pacjentów z niewydolnością wątroby ryzyko toksyczności jest szczególnie wysokie, nawet przy standardowych dawkach terapeutycznych. W układzie moczowym i pokarmowym obserwuje się zatrzymanie moczu oraz niedrożność jelit. Dawki raportowane w przypadkach przedawkowania wynosiły od 40 mg do 792 mg na dobę, znacznie przekraczając zalecane wartości terapeutyczne.
arytmia komorowa, ataksja, badanie EKG, depresja oddechowa, dyzartria, hipertonia mięśniowa, mioza, monitorowanie kardiologiczne, nadmierne napięcie mięśniowe, nagły zgon sercowy, nalokson, niedrożność jelit, osłupienie, ośrodkowy układ nerwowy, polimorficzna tachykardia komorowa, populacja pediatryczna, powikłanie kardiologiczne, przedawkowanie loperamidu, przedawkowanie względne, torsade de pointes, układ nerwowy, układ sercowo-naczyniowy, wydłużenie odstępu QT, wydłużenie zespołu QRS, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrofizjologiczne serca, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie przewodnictwa śródkomorowego, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie krążenia, zatrzymanie moczu, zespół arytmogenny, zespół Brugadów, zespół odstawienia, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Przedawkowanie – Bupropion Neuraxpharm 300 mg
Przedawkowanie bupropionu, zwłaszcza przy dawkach przekraczających dziesięciokrotnie maksymalną dawkę terapeutyczną 300 mg, stanowi poważne zagrożenie dla układu nerwowego i sercowo-naczyniowego. Objawy neurologiczne obejmują senność o różnym nasileniu, utratę przytomności oraz rzadko występujący zespół serotoninowy. Kardiologiczne powikłania to zaburzenia przewodzenia w układzie bodźco-przewodzącym, różnorodne arytmie, wydłużenie zespołu QRS, tachykardia (>100 uderzeń/min) oraz wydłużenie odstępu QTc, które zwykle współwystępują. Mimo że większość pacjentów wraca do zdrowia bez trwałych następstw, odnotowano sporadyczne zgony przy bardzo wysokich dawkach.
aktywność serotoninergiczna, arytmia, dawkowanie terapeutyczne, drożność dróg oddechowych, działanie niepożądane, hiperrefleksja, hipertermia, monitorowanie czynności życiowych, nadmierna potliwość, niewydolność oddechowa, objaw neurologiczny, parametr hemodynamiczny, przedawkowanie bupropionu, przewodzenie śródkomorowe, suplementacja tlenu, sztywność mięśniowa, tachykardia, układ bodźco-przewodzący serca, układ nerwowy, układ sercowo-naczyniowy, utrata przytomności, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QTc, wydłużenie zespołu QRS, zaburzenie elektrofizjologiczne serca, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zapis EKG, zapis elektrokardiograficzny, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Wellbutrin XR 300 mg
Przedawkowanie chlorowodorku bupropionu, substancji czynnej leku Wellbutrin XR (150 mg lub 300 mg tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu), stanowi poważny stan kliniczny, szczególnie przy dawkach przekraczających maksymalną dawkę terapeutyczną ponad 10-krotnie. Obraz kliniczny obejmuje objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (nasilona senność, utrata przytomności) oraz układu sercowo-naczyniowego, w tym wydłużenie zespołu QRS, tachykardię (>100 uderzeń/min), różne zaburzenia rytmu serca oraz wydłużenie odstępu QTc, co zwiększa ryzyko groźnych arytmii komorowych, takich jak torsade de pointes. W rzadkich przypadkach odnotowano zgon, zwłaszcza przy dawkach znacznie przekraczających zalecane. Dodatkowo, przedawkowanie bupropionu może wywołać zespół serotoninowy, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych.
arytmia, arytmia komorowa, chlorowodorek bupropionu, dekontaminacja przewodu pokarmowego, drożność dróg oddechowych, lek serotoninergiczny, ośrodkowy układ nerwowy, parametr życiowy, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tachykardia, torsade de pointes, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, Wellbutrin XR, wydłużenie odstępu QTc, wydłużenie zespołu QRS, zaburzenie elektrofizjologiczne serca, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie przewodzenia wewnątrzkomorowego, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zapis EKG, zapis elektrokardiograficzny, zespół serotoninowy - Leksykon substancji czynnych
Gadoksetynian disodu – Przedawkowanie
Gadoksetynian disodu (Gd-EOB-DTPA) w stężeniu 0,25 mmol/ml jest substancją czynną produktu leczniczego Primovist, stosowanego jako środek kontrastowy. Badania kliniczne wykazały, że dawki do 0,4 ml/kg mc. (0,1 mmol/kg) są dobrze tolerowane, natomiast dawki rzędu 2,0 ml/kg mc. (0,5 mmol/kg), czyli pięciokrotnie przekraczające standardową dawkę, wiążą się ze znacznym wzrostem częstości działań niepożądanych, choć bez pojawienia się nowych, nieopisanych wcześniej objawów. W przypadku przedawkowania obserwuje się wydłużenie odstępu QT, co zwiększa ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Produkt zawiera 181,43 mg disodu gadoksetynianu w 1 ml roztworu, co przy objętościach ampułkostrzykawek 5,0 ml, 7,5 ml i 10,0 ml odpowiada odpowiednio 907 mg, 1361 mg i 1814 mg substancji czynnej, co jest istotne przy ocenie ryzyka toksyczności.
ampułkostrzykawka, arytmia, disodu gadoksetynian, działanie niepożądane, gadoksetynian disodu, Gd-EOB-DTPA, hemodializa, monitorowanie czynności serca, nerkopochodne zwłóknienie układowe, NSF, Primovist, środek kontrastowy, środek kontrastowy zawierający gadolin, terapia przedawkowania, upośledzona funkcja nerek, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrofizjologiczne serca, zaburzenie rytmu serca