zaburzenie przewodzenia wewnątrzkomorowego

Zaburzenie przewodzenia wewnątrzkomorowego (ZPWK) to nieprawidłowość w przewodzeniu impulsu elektrycznego w obrębie komór serca. Zjawisko to powoduje opóźnienie lub blokadę przewodzenia bodźca przez układ Hisa-Purkinjego, co prowadzi do asynchronicznej aktywacji komór.

W obrazie EKG zaburzenia te manifestują się poszerzeniem zespołów QRS powyżej 120 ms. W zależności od lokalizacji i stopnia blokady rozróżniamy blok prawej odnogi pęczka Hisa (RBBB), blok lewej odnogi pęczka Hisa (LBBB) oraz bloki wiązek lewej odnogi – przedniej i tylnej. Możliwe są również bloki niezupełne oraz bloki dwuwiązkowe i trójwiązkowe.

Etiologia ZPWK jest zróżnicowana i obejmuje chorobę niedokrwienną serca, kardiomiopatie, wady zastawkowe, nadciśnienie tętnicze, choroby naciekowe mięśnia sercowego oraz zaburzenia elektrolitowe. Niektóre zaburzenia przewodzenia mogą być wrodzone lub związane z zabiegami kardiochirurgicznymi.

Znaczenie kliniczne ZPWK zależy od jego typu, rozległości i choroby podstawowej. LBBB często wiąże się z gorszym rokowaniem i może utrudniać diagnostykę niedokrwienia mięśnia sercowego. Bloki dwu- i trójwiązkowe mogą poprzedzać rozwój całkowitego bloku przedsionkowo-komorowego, szczególnie gdy towarzyszą im zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego.

Leczenie koncentruje się głównie na chorobie podstawowej. W przypadku istotnych objawów bradykardii lub wysokiego ryzyka rozwoju całkowitego bloku przedsionkowo-komorowego może być konieczna implantacja stymulatora serca. U pacjentów z niewydolnością serca i LBBB, terapia resynchronizująca serca (CRT) może znacząco poprawić funkcję lewej komory i rokowanie.

Powiązane wpisy

  1. 17.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl