zaburzenia stężenia glukozy
Zaburzenia stężenia glukozy obejmują szereg stanów klinicznych, w których poziom glukozy we krwi odbiega od wartości prawidłowych. Najczęstsze zaburzenia to hiperglikemia (podwyższony poziom glukozy) oraz hipoglikemia (obniżony poziom glukozy). Wartości referencyjne glukozy na czczo wynoszą 70-99 mg/dl (3,9-5,5 mmol/l).
Hiperglikemia może być objawem cukrzycy typu 1, typu 2, cukrzycy ciążowej, a także występować w przebiegu chorób trzustki, endokrynopatii, w trakcie stosowania niektórych leków (m.in. glikokortykosteroidów) czy w stresie metabolicznym. Stan przedcukrzycowy definiuje się jako stężenie glukozy na czczo 100-125 mg/dl lub 2 godziny po obciążeniu glukozą 140-199 mg/dl.
Hipoglikemia najczęściej występuje jako powikłanie leczenia cukrzycy (zwłaszcza insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika), ale może też wynikać z niedożywienia, chorób wątroby, niewydolności nerek, guzów trzustki wydzielających insulinę czy zaburzeń hormonalnych. Rozpoznanie hipoglikemii opiera się na triadzie Whipple’a: niskie stężenie glukozy we krwi, objawy hipoglikemii i ustąpienie objawów po podaniu glukozy.
Diagnostyka zaburzeń stężenia glukozy obejmuje pomiar glikemii na czczo, doustny test tolerancji glukozy (OGTT), oznaczenie hemoglobiny glikowanej (HbA1c) oraz w wybranych przypadkach testy prowokacyjne. Właściwe leczenie zależy od przyczyny zaburzeń i może obejmować modyfikację stylu życia, farmakoterapię, a także leczenie choroby podstawowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Avamina SR 1000 mg
Metformina chlorowodorek o przedłużonym uwalnianiu (Avamina SR) dostępna w dawkach 500 mg, 750 mg oraz 1000 mg (odpowiednio 390 mg, 585 mg i 780 mg metforminy) w monoterapii nie powoduje hipoglikemii i nie wpływa negatywnie na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługi maszyn. Brak jest ryzyka zaburzeń glikemii, które mogłyby skutkować upośledzeniem funkcji poznawczych, spowolnieniem reakcji czy innymi objawami hipoglikemii. W związku z tym, stosowanie Avamina SR w monoterapii jest bezpieczne pod kątem zdolności do wykonywania czynności wymagających pełnej sprawności psychomotorycznej.
Avamina SR, drżenie rąk, funkcje poznawcze, hipoglikemia, insulina egzogenna, leki przeciwcukrzycowe, meglitynidy, metformina chlorowodorek, metformina o przedłużonym uwalnianiu, monitorowanie glikemii, monoterapia metforminą, nadmierna potliwość, obniżenie glikemii, pochodne sulfonylomocznika, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, terapia skojarzona, wydzielanie insuliny, zaburzenia koncentracji, zaburzenia stężenia glukozy, zaburzenia widzenia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Moloxin
Moloxin (moksyfloksacyna) wymaga starannej oceny stosunku korzyści do ryzyka, zwłaszcza u pacjentów z historią ciężkich działań niepożądanych po chinolonach. Lek może wydłużać odstęp QTc średnio o 6 ms ± 26 ms, co zwiększa ryzyko groźnych arytmii, szczególnie u kobiet, osób starszych, pacjentów z hipokaliemią lub chorobami serca. W przypadku zaburzeń rytmu należy natychmiast przerwać terapię i wykonać EKG. Moksyfloksacyna może wywołać reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne (TEN, SJS, AGEP, DRESS), zapalenie wątroby o piorunującym przebiegu oraz polineuropatię czuciową i czuciowo-ruchową. Należy monitorować objawy neuropatii, reakcje psychiczne (w tym depresję i myśli samobójcze) oraz zaburzenia glikemii, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą. Ryzyko tendinopatii i zerwania ścięgien, zwłaszcza Achillesa, jest zwiększone u osób starszych, z niewydolnością nerek, po przeszczepach i stosujących kortykosteroidy.
biegunka Clostridium difficile, biegunka poantybiotykowa, choroba Behçeta, encefalopatia wątrobowa, fluorochinolony, hiperglikemia, hipoglikemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, komorowe zaburzenia rytmu, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, MRSA, nadwrażliwość na światło, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedoczulica, niedomykalność zastawki aortalnej, niepożądane reakcje skórne, niewydolność wątroby, obniżenie progu drgawkowego, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, piorunujące zapalenie wątroby, polineuropatia czuciowo-ruchowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja hemolityczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja polekowa z eozynofilią, reumatoidalne zapalenie stawów, ropień jajowodowo-jajnikowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śpiączka hipoglikemiczna, tętniak aorty, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia stężenia glukozy, zaburzenia tkanki łącznej, zapalenie jelita grubego poantybiotykowe, zapalenie kości i szpiku, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie ścięgna, zapalenie tętnic Takayasu, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zespół Sjögrena, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ephedrinum hydrochloricum WZF 25 mg/ml
Ephedrinum Hydrochloricum WZF w roztworze do wstrzykiwań (25 mg/ml) wykazuje liczne działania niepożądane, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjenta i monitorowania terapii. Najczęstsze objawy dotyczą układu sercowo-naczyniowego, w tym istotnego wzrostu ciśnienia tętniczego, kołatania serca oraz tachykardii (>100 uderzeń/min), a także rzadkich zaburzeń rytmu serca. Zgłaszano również poważne powikłania, takie jak ból dławicowy, odruchowa bradykardia (<60 uderzeń/min), zatrzymanie akcji serca, hipotensja i krwotok mózgowy. W zakresie układu nerwowego często występują nerwowość, drażliwość, niepokój, bóle głowy, nadmierne pocenie się i trudności z zasypianiem, a także splątanie, lęk i depresja. Rzadziej obserwowano drżenia, drgawki, zaburzenia psychotyczne (paranoja, omamy) oraz jaskrę zamkniętego kąta. Działania niepożądane obejmują także duszność, nudności, wymioty, zmniejszenie apetytu, biegunkę, ból brzucha, ostre zatrzymanie moczu i hipokaliemię.
alergia skórna, arytmia serca, biegunka, ból dławicowy, ból głowy, bradykardia odruchowa, drgawki, drżenie, duszność, dysuria, hemostaza pierwotna, hipokaliemia, hipotensja, jaskra zamkniętego kąta, kołatanie serca, krwotok mózgowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, nudności, obrzęk płuc, omamy, paranoja, przerost prostaty, ślinotok, splątanie, tachykardia, uzależnienie lekowe, wymioty, wysypka skórna, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia stężenia glukozy, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Wellbutrin XR 300 mg
Bupropion chlorowodorek, stosowany w dawkach 150 mg lub 300 mg w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu (Wellbutrin XR), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się bezsenność, bóle głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, nudności, wymioty oraz wzrost ciśnienia tętniczego, który w niektórych przypadkach może być znaczny. Często występują także reakcje nadwrażliwości, utrata apetytu, pobudzenie, lęk, zaburzenia widzenia i szumy uszne. Rzadko notuje się napady drgawkowe (około 0,1%), głównie uogólnione toniczno-kloniczne, które mogą powodować ponapadowe splątanie lub zaburzenia pamięci. Zgłaszano również zaburzenia psychiczne, takie jak depresja, splątanie, agresja, omamy, urojenia oraz myśli i zachowania samobójcze, które wymagają natychmiastowej oceny i często odstawienia leku. Występują także rzadkie, ale poważne reakcje skórne, w tym zespół Stevens-Johnsona, oraz ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny.
ataksja, bupropion chlorowodorek, choroba posurowicza, depersonalizacja, dystonia, enzymy wątrobowe, hiponatremia, kołatanie serca, leukopenia, łuszczyca, myśli paranoidalne, napad drgawkowy, napad lęku panicznego, napad toniczno-kloniczny, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, parkinsonizm, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, SNRI, SSRI, suchość jamy ustnej, szumy uszne, tachykardia, toczeń rumieniowaty skórny, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytopenia, urojenie, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia ostrości widzenia, zaburzenia stężenia glukozy, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy, zespół Stevens-Johnsona, żółtaczka