benzenosulfonian
Benzenosulfonian to organiczny związek chemiczny, składający się z pierścienia benzenowego połączonego z grupą sulfonową (-SO3-). W medycynie i farmacji benzenosulfoniany występują jako składniki wielu leków, gdzie pełnią rolę grup funkcyjnych odpowiedzialnych za określone właściwości farmakokinetyczne i farmakodynamiczne.
Związki zawierające grupę benzenosulfonianową często wykazują działanie przeciwbakteryjne, przeciwzapalne lub moczopędne. Są wykorzystywane również jako składniki leków przeciwdrgawkowych, przeciwbólowych i przeciwhistaminowych. Benzenosulfoniany tworzą sole z różnymi kationami, co wpływa na ich rozpuszczalność w wodzie i przenikanie przez bariery biologiczne.
W praktyce klinicznej leki zawierające benzenosulfoniany mogą powodować reakcje nadwrażliwości u niektórych pacjentów, szczególnie u osób z alergią na sulfonamidy. Podczas stosowania tych preparatów należy monitorować pacjentów pod kątem możliwych działań niepożądanych, takich jak wysypka skórna, świąd czy objawy anafilaksji.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Nimbex 2 mg/ml
Cisatrakurium, substancja czynna leku Nimbex (2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań i infuzji), jest środkiem zwiotczającym mięśnie szkieletowe o działaniu obwodowym, należącym do czwartorzędowych związków amoniowych (kod ATC: M03AC11). Mechanizm działania opiera się na konkurencyjnym, niedepolaryzacyjnym bloku receptorów cholinergicznych płytki motorycznej, co antagonizuje acetylocholinę i prowadzi do zahamowania przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. Działanie zwiotczające jest odwracalne przez inhibitory acetylocholinoesterazy, takie jak neostygmina czy edrofonium. Cisatrakurium charakteryzuje się średnio długim czasem działania oraz brakiem uwalniania histaminy nawet przy dawkach do 8-krotności ED95, co zmniejsza ryzyko reakcji alergicznych i innych działań niepożądanych związanych z histaminą.
benzenosulfonian, blok niedepolaryzacyjny, blok przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, cisatrakurium, czwartorzędowy związek amoniowy, edrofonium, fentanyl, halotan, inhibitor acetylocholinoesterazy, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, midazolam, neostygmina, receptor cholinergiczny, struktura benzylizochinolinowa, stymulacja nerwu łokciowego, tiopental, uwalnianie histaminy, znieczulenie złożone, zwiotczenie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vilpin 10 mg
Vilpin, zawierający amlodypinę w postaci benzenosulfonianu, jest dostępny w tabletkach 5 mg (oznaczone „A5”) i 10 mg (oznaczone „A10” z kreską dzielącą), które można dzielić na równe dawki. W leczeniu nadciśnienia tętniczego i dławicy piersiowej u dorosłych zalecana dawka początkowa wynosi 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 10 mg w zależności od odpowiedzi pacjenta. U dzieci i młodzieży (6-17 lat) z nadciśnieniem początkowa dawka to 2,5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 5 mg po 4 tygodniach, natomiast brak jest danych dla dzieci poniżej 6 lat. Lek można stosować jednocześnie z tiazydowymi diuretykami, alfa- i beta-adrenolitykami oraz inhibitorami ACE bez konieczności modyfikacji dawkowania. Amlodypina jest dobrze tolerowana u osób starszych, jednak wymaga ostrożności przy zwiększaniu dawki.
amlodypina, benzenosulfonian, dializa, dławica oporna na azotany, dławica piersiowa, eliminacja amlodypiny, farmakokinetyka amlodypiny, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwdławicowy, nadciśnienie tętnicze, receptor beta-adrenergiczny, redukcja ciśnienia tętniczego, stężenie amlodypiny w surowicy, terapia skojarzona, wchłanianie amlodypiny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby