przedawkowanie iwabradyny

Przedawkowanie iwabradyny, selektywnego inhibitora kanałów f w węźle zatokowo-przedsionkowym, stanowi poważne wyzwanie kliniczne. Iwabradyna stosowana jest głównie w leczeniu stabilnej choroby wieńcowej oraz przewlekłej niewydolności serca, a jej główne działanie polega na zmniejszeniu częstości akcji serca bez wpływu na kurczliwość mięśnia sercowego czy ciśnienie tętnicze.

W przypadku przedawkowania iwabradyny dominującym objawem jest znaczna bradykardia zatokowa. Mogą wystąpić również zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, wydłużenie odstępu QT, a w ciężkich przypadkach – zaburzenia hemodynamiczne wymagające pilnej interwencji. U niektórych pacjentów obserwuje się również fosfen y (wrażenia świetlne) będące wynikiem oddziaływania leku na kanały podobne do kanałów f w siatkówce.

Postępowanie w przedawkowaniu iwabradyny obejmuje monitorowanie czynności serca, odstawienie leku oraz leczenie objawowe. W przypadku ciężkiej bradykardii może być konieczne zastosowanie atropiny, izoprenaliny lub czasowej stymulacji elektrycznej serca. Hemodializa nie jest skuteczną metodą eliminacji iwabradyny ze względu na wysoki stopień wiązania leku z białkami osocza.

Należy podkreślić, że ryzyko przedawkowania iwabradyny wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu leków z grupy inhibitorów CYP3A4 (np. klarytromycyny, ketokonazolu), które mogą istotnie zwiększać stężenie iwabradyny w surowicy. Dlatego kluczowe znaczenie ma świadomość potencjalnych interakcji lekowych oraz właściwy dobór dawki w zależności od stanu klinicznego pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl