przezskórna perforacja zastawki
Przezskórna perforacja zastawki to zabieg kardiologiczny wykonywany metodą małoinwazyjną, polegający na przebiciu zastawki serca (najczęściej płucnej lub aortalnej) za pomocą specjalnego cewnika wprowadzonego przez naczynia krwionośne. Technika ta jest wykorzystywana głównie w leczeniu wrodzonej atrezji (zarośnięcia) zastawki, gdy płatki zastawki są nieprawidłowo zrośnięte i uniemożliwiają prawidłowy przepływ krwi.
Procedura wykonywana jest pod kontrolą fluoroskopii i echokardiografii, co pozwala na precyzyjne umiejscowienie cewnika. Po perforacji zastawki często wykonuje się dodatkowo balonową walwuloplastykę, która rozszerza utworzony otwór. Zabieg ten stanowi alternatywę dla otwartej operacji kardiochirurgicznej, szczególnie u noworodków i niemowląt z krytyczną stenozą zastawki płucnej lub aortalnej.
Skuteczność przezskórnej perforacji zastawki jest wysoka, a powikłania występują stosunkowo rzadko. Do możliwych komplikacji należą: perforacja serca, tamponada osierdzia, zaburzenia rytmu serca, krwawienia czy uszkodzenie naczyń. Zabieg ten często pozwala uniknąć pilnej operacji kardiochirurgicznej u pacjentów w stanie krytycznym, dając czas na stabilizację stanu klinicznego i ewentualne zaplanowanie późniejszego, definitywnego leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Atrezja płucna z zachowaną przegrodą międzykomorową – Leczenie
Atrezja płucna z zachowaną przegrodą międzykomorową (PA/IVS) to rzadka wada wrodzona (<1% wrodzonych wad serca), charakteryzująca się całkowitym zamknięciem zastawki płucnej i brakiem komunikacji międzykomorowej. Przeżycie noworodków zależy od utrzymania drożności przewodu tętniczego Botalla, co wymaga podania prostaglandyny E1 (PGE1) w ciągłym wlewie dożylnym. W zależności od anatomii serca, zwłaszcza wielkości i funkcji prawej komory oraz zastawki trójdzielnej (ocenianej m.in. za pomocą z-score), stosuje się leczenie prowadzące do krążenia dwukomorowego, "1,5-komorowego" lub jednokomorowego. Interwencje przeznaczyniowe, takie jak perforacja zastawki płucnej metodą częstotliwości radiowej i balonowa walwuloplastyka, oraz zespolenia systemowo-płucne (np. modyfikowane zespolenie Blalocka-Taussiga) stanowią kluczowe elementy terapii. W ciężkich przypadkach rozważa się przeszczep serca, zwłaszcza przy niekorzystnej anatomii tętnic wieńcowych.
atrezja płucna z zachowaną przegrodą międzykomorowa, atrezja zastawki płucnej, balonowa septostomia przedsionkowa, hipoplazja prawej komory, krążenie dwukomorowe, krążenie jednokomorowe, operacja Fontana, operacja Glenna, procedura Rashkinda, prostaglandyna E1, przezskórna perforacja zastawki, stentowanie przewodu tętniczego, wada wrodzona serca, walwuloplastyka balonowa, zabieg hybrydowy, zespolenie żylno-płucne