procedura Rashkinda
Procedura Rashkinda (balonowa septostomia przedsionkowa) to zabieg interwencyjny kardiologii dziecięcej wykonywany w celu poprawy mieszania się krwi między przedsionkami serca u noworodków z niektórymi wrodzonymi wadami serca. Została po raz pierwszy opisana przez amerykańskiego kardiologa pediatrycznego Williama Rashkinda w 1966 roku.
Zabieg polega na wprowadzeniu przez żyłę udową specjalnego cewnika zakończonego balonem do prawego przedsionka, przeprowadzeniu go przez otwór owalny do lewego przedsionka, a następnie szybkim pociągnięciu napełnionego balonu z powrotem do prawego przedsionka. Powoduje to rozerwanie przegrody międzyprzedsionkowej i utworzenie komunikacji międzyprzedsionkowej.
Procedura Rashkinda jest zabiegiem ratującym życie w niektórych krytycznych wadach wrodzonych serca, takich jak przełożenie wielkich pni tętniczych (TGA), zarośnięcie zastawki trójdzielnej czy zarośnięcie zastawki mitralnej. Umożliwia mieszanie się krwi natlenowanej z nieutlenowaną, co poprawia utlenowanie organizmu noworodka do czasu przeprowadzenia definitywnej korekcji chirurgicznej wady.
Współcześnie procedura Rashkinda jest wykonywana pod kontrolą echokardiografii i fluoroskopii, co znacząco zwiększa jej bezpieczeństwo. Możliwe powikłania obejmują zaburzenia rytmu serca, perforację przedsionka, tamponadę serca oraz uszkodzenie struktur sąsiadujących, jednak występują one stosunkowo rzadko.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Atrezja płucna z zachowaną przegrodą międzykomorową – Leczenie
Atrezja płucna z zachowaną przegrodą międzykomorową (PA/IVS) to rzadka wada wrodzona (<1% wrodzonych wad serca), charakteryzująca się całkowitym zamknięciem zastawki płucnej i brakiem komunikacji międzykomorowej. Przeżycie noworodków zależy od utrzymania drożności przewodu tętniczego Botalla, co wymaga podania prostaglandyny E1 (PGE1) w ciągłym wlewie dożylnym. W zależności od anatomii serca, zwłaszcza wielkości i funkcji prawej komory oraz zastawki trójdzielnej (ocenianej m.in. za pomocą z-score), stosuje się leczenie prowadzące do krążenia dwukomorowego, "1,5-komorowego" lub jednokomorowego. Interwencje przeznaczyniowe, takie jak perforacja zastawki płucnej metodą częstotliwości radiowej i balonowa walwuloplastyka, oraz zespolenia systemowo-płucne (np. modyfikowane zespolenie Blalocka-Taussiga) stanowią kluczowe elementy terapii. W ciężkich przypadkach rozważa się przeszczep serca, zwłaszcza przy niekorzystnej anatomii tętnic wieńcowych.
atrezja płucna z zachowaną przegrodą międzykomorowa, atrezja zastawki płucnej, balonowa septostomia przedsionkowa, hipoplazja prawej komory, krążenie dwukomorowe, krążenie jednokomorowe, operacja Fontana, operacja Glenna, procedura Rashkinda, prostaglandyna E1, przezskórna perforacja zastawki, stentowanie przewodu tętniczego, wada wrodzona serca, walwuloplastyka balonowa, zabieg hybrydowy, zespolenie żylno-płucne