operacja przełożenia wielkich pni tętniczych
Operacja przełożenia wielkich pni tętniczych (tzw. arterial switch operation, ASO lub operacja Jatene’a) to zabieg kardiochirurgiczny stosowany w leczeniu przełożenia wielkich pni tętniczych (TGA) – wrodzonej wady serca, w której aorta odchodzi z prawej komory, a tętnica płucna z lewej komory.
Zabieg polega na przecięciu i zamianie miejscami tętnic – aorty i pnia płucnego – oraz przeniesieniu tętnic wieńcowych do nowej aorty. Operacja przywraca prawidłowy przepływ krwi, umożliwiając sercu pompowanie utlenowanej krwi do ciała, a krwi ubogiej w tlen do płuc.
Procedura jest zwykle wykonywana w pierwszych dniach lub tygodniach życia dziecka, optymalnie przed 14. dniem życia. Im wcześniej przeprowadzi się zabieg, tym lepsza adaptacja lewej komory do zwiększonego obciążenia ciśnieniowego po operacji. U starszych niemowląt może być konieczne wcześniejsze przygotowanie lewej komory przy pomocy bandingu tętnicy płucnej.
Operacja przełożenia wielkich pni tętniczych stanowi obecnie metodę z wyboru w leczeniu prostego TGA, z dobrymi wynikami długoterminowymi. Śmiertelność okołooperacyjna wynosi obecnie poniżej 5% w wiodących ośrodkach. Pacjenci po ASO wymagają jednak długoterminowej obserwacji kardiologicznej ze względu na możliwe późne powikłania, takie jak zwężenie tętnic płucnych, zwężenie nadzastawkowe aorty czy niewydolność zastawki aortalnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzone wady serca – Leczenie
Wrodzone wady serca (WWS) dotyczą około 1% noworodków i obejmują szerokie spektrum anomalii, od łagodnych ubytków przegrody międzykomorowej (VSD) i międzyprzedsionkowej (ASD), które mogą ulegać samoistnemu zamknięciu, po złożone wady wymagające wieloetapowej interwencji chirurgicznej lub przeszczepu serca. Leczenie farmakologiczne obejmuje diuretyki, inhibitory ACE, glikozydy nasercowe, leki antyarytmiczne, przeciwzakrzepowe, blokery kanału wapniowego, prostaglandynę E1 oraz beta-blokery, dostosowane do specyfiki wady i stanu pacjenta. Interwencje przezcewnikowe, takie jak zamknięcie ASD typu secundum, PDA (około 98% przypadków) czy balonowa walwuloplastyka zastawki płucnej, stanowią mniej inwazyjną alternatywę dla operacji na otwartym sercu, które są konieczne w przypadku bardziej złożonych wad, np. tetralogii Fallota, zespołu hipoplazji lewego serca (HLHS) czy przerzutu wielkich pni tętniczych (TGA). Wczesna diagnostyka prenatalna i zaawansowane techniki obrazowania (echokardiografia, tomografia, rezonans magnetyczny) umożliwiają planowanie leczenia i poprawę wyników, a rehabilitacja kardiologiczna oraz długoterminowa opieka kardiologiczna są kluczowe dla jakości życia pacjentów.
aktywność fizyczna, angioplastyka balonowa, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, cewnikowanie serca, diuretyk, echokardiografia, enzym konwertujący angiotensynę, glikozyd nasercowy, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitor ACE, kardiolog dziecięcy, koarktacja aorty, lek antyarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, niewydolność serca, operacja Fontana, operacja Norwooda, operacja przełożenia wielkich pni tętniczych, prostaglandyna E1, przetrwały przewód tętniczy, przezskórna wymiana zastawki, rehabilitacja kardiologiczna, rezonans magnetyczny, septostomia przedsionkowa, tetralogia Fallota, transplantacja serca, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, walwuloplastyka, walwuloplastyka balonowa, wrodzona wada serca, zabieg hybrydowy, zespół hipoplazji lewego serca, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki płucnej