badanie CIBIS II
Badanie CIBIS II (Cardiac Insufficiency Bisoprolol Study II) to przełomowe, wieloośrodkowe, randomizowane badanie kliniczne, które oceniało wpływ bisoprololu, selektywnego beta-blokera, na śmiertelność pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca. Badanie zostało przeprowadzone w latach 90. XX wieku i objęło 2647 pacjentów z niewydolnością serca klasy III i IV według NYHA oraz frakcją wyrzutową lewej komory poniżej 35%.
Wyniki CIBIS II wykazały znaczące, 34% zmniejszenie śmiertelności całkowitej w grupie otrzymującej bisoprolol w porównaniu z placebo. Badanie zostało przedwcześnie zakończone ze względu na wyraźne korzyści terapeutyczne. Dodatkowo zaobserwowano 32% redukcję nagłych zgonów oraz 20% zmniejszenie liczby hospitalizacji z powodu zaostrzenia niewydolności serca.
CIBIS II fundamentalnie zmieniło podejście do leczenia niewydolności serca, przełamując paradygmat unikania beta-blokerów u tych pacjentów. Badanie to, wraz z innymi kluczowymi próbami klinicznymi (MERIT-HF, COPERNICUS), doprowadziło do włączenia beta-blokerów do standardu leczenia przewlekłej niewydolności serca z obniżoną frakcją wyrzutową, co znajduje odzwierciedlenie we współczesnych wytycznych kardiologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sobycor 5 mg
Bisoprolol, będący selektywnym beta1-adrenolitykiem (ATC: C07AB07), charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec receptorów beta1-adrenergicznych, bez wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej (ISA) i minimalnym wpływem na receptory beta2, co ogranicza działania niepożądane ze strony układu oddechowego i metabolicznego. W terapii nadciśnienia tętniczego mechanizm działania wiąże się ze znacznym obniżeniem stężenia reniny w osoczu, wpływając na układ renina-angiotensyna-aldosteron. U pacjentów z dławicą piersiową bisoprolol zmniejsza częstość akcji serca, objętość wyrzutową i pojemność minutową serca, co redukuje zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. Długotrwałe stosowanie prowadzi do obniżenia oporu obwodowego, co jest korzystne hemodynamicznie.
aktywność sympatykomimetyczna, antagonista receptora angiotensyny II, badanie CIBIS II, badanie CIBIS III, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaranu, bradykardia, choroba wieńcowa, dławica piersiowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor konwertazy angiotensyny, klasyfikacja NYHA, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, objętość wyrzutowa serca, pojemność minutowa serca, przewlekła niewydolność serca, receptor beta1-adrenergiczny, receptor beta2, stabilizacja błony komórkowej, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaostrzenie niewydolności serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Conaret 7,5 mg
Bisoprolol fumaranu, substancja czynna leku Conaret, jest wysoce selektywnym beta1-adrenolitykiem o specyficznym profilu farmakodynamicznym, który nie wykazuje wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej ani istotnego działania stabilizującego błony komórkowe. Jego mechanizm działania polega na selektywnym blokowaniu receptorów beta1-adrenergicznych, co prowadzi do zwolnienia czynności serca, zmniejszenia kurczliwości mięśnia sercowego oraz redukcji zużycia tlenu przez serce, bez istotnego wpływu na receptory beta2-adrenergiczne. Po podaniu doustnym maksymalny efekt farmakodynamiczny osiąga się po 3-4 godzinach, a pełny efekt przeciwnadciśnieniowy obserwuje się po około 2 tygodniach terapii. Bisoprolol wykazuje korzystne działanie u pacjentów z chorobą wieńcową oraz stabilną przewlekłą niewydolnością serca, zmniejszając częstość skurczów serca, objętość wyrzutową i pojemność minutową serca oraz obniżając opór obwodowy i aktywność reninową osocza.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny, badanie CIBIS II, badanie echokardiograficzne, beta-adrenolityk, beta₁-adrenolityk, bisoprolol, bradykardia, choroba wieńcowa, częstość skurczów serca, dławica piersiowa, działanie inotropowe, działanie przeciwnadciśnieniowe, enalapril, frakcja wyrzutowa, inhibitor ACE, lek beta-adrenolityczny, mięśnie gładkie oskrzeli, niedociśnienie, objętość wyrzutowa serca, ostra dekompensacja niewydolności serca, pojemność minutowa, przewlekła niewydolność serca, receptor beta1-adrenergiczny, receptor beta2-adrenergiczny, stabilna przewlekła niewydolność serca, terapia przeciwnadciśnieniowa, udar mózgu, układ współczulny, zaostrzenie przewlekłej niewydolności serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bisocard 7,5 mg
Bisoprolol, selektywny beta1-adrenolityk (ATC: C07AB07), jest skutecznym lekiem w terapii niewydolności serca, nadciśnienia tętniczego oraz dławicy piersiowej. Charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec receptorów beta1, utrzymującą się nawet przy dawkach przekraczających zakres terapeutyczny, co minimalizuje wpływ na receptory beta2 w mięśniówce oskrzeli i procesy metaboliczne. W badaniu CIBIS II (n=2647, frakcja wyrzutowa <35%, klasa III/IV NYHA) bisoprolol istotnie zmniejszył całkowitą śmiertelność z 17,3% do 11,8% (redukcja względna 34%), nagłe zgony z 6,3% do 3,6% (44%) oraz hospitalizacje z powodu niewydolności serca z 17,6% do 12% (36%). Profil bezpieczeństwa był korzystny, z niską częstością bradykardii (0,53%), niedociśnienia (0,23%) i ostrej dekompensacji (4,97%), nieprzekraczającą wartości placebo.
antagonista receptora angiotensyny, badanie CIBIS II, badanie echokardiograficzne, beta-adrenolityk, bisoprolol, bradykardia, choroba wieńcowa, choroby układu sercowo-naczyniowego, dławica piersiowa, drzewo oskrzelowe, frakcja wyrzutowa, inhibitor ACE, klasyfikacja NYHA, mięśniówka gładka oskrzeli, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, niewydolność skurczowa, objętość wyrzutowa, opór obwodowy, ostra dekompensacja, pojemność minutowa serca, receptor beta1-adrenergiczny, receptor β2-adrenergiczny, terapia skojarzona, udar - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Concor Cor 5 5 mg
Bisoprolol fumaran, substancja czynna Concor Cor, jest selektywnym beta1-adrenolitykiem o wysokim stopniu selektywności, bez wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej i minimalnym wpływie na receptory beta2, co ogranicza działania niepożądane ze strony układu oddechowego i metabolicznego. Farmakodynamika bisoprololu obejmuje brak istotnego ujemnego działania inotropowego w spoczynku, szybkie osiągnięcie maksymalnego efektu po 3-4 godzinach oraz długi okres półtrwania 10-12 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Efekt hipotensyjny rozwija się stopniowo, osiągając maksimum po około 2 tygodniach. W chorobie wieńcowej bisoprolol zmniejsza częstość skurczów serca, objętość wyrzutową i zużycie tlenu przez mięsień sercowy, a w nadciśnieniu tętniczym jego działanie jest związane z hamowaniem aktywności reninowej osocza. Skuteczność dawki 10 mg/dobę jest porównywalna z 100 mg atenololu lub metoprololu, co może przekładać się na lepszą tolerancję leczenia.
aktywność reninowa osocza, aktywność sympatykomimetyczna, badanie CIBIS II, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, bradykardia, choroba wieńcowa, dławica piersiowa, działanie inotropowe, efekt terapeutyczny, frakcja wyrzutowa lewej komory, hospitalizacja z powodu niewydolności serca, klasyfikacja NYHA, kurczliwość mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze, nagły zgon, niedociśnienie, opór oskrzelowy, ostra dekompensacja niewydolności serca, przewlekła niewydolność serca, receptor beta1-adrenergiczny, receptor beta2, śmiertelność całkowita - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bisoratio 2,5 mg
Bisoprolol fumarate, substancja czynna leku Bisoratio 2,5 mg, jest selektywnym beta1-adrenolitykiem o wysokiej selektywności wobec receptorów beta1-adrenergicznych, bez wewnętrznego działania agonistycznego i minimalnym wpływie na receptory beta2, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych związanych z blokadą receptorów beta2. W badaniu CIBIS II, obejmującym 2647 pacjentów z niewydolnością serca klasy III-IV wg NYHA i frakcją wyrzutową <35%, bisoprolol wykazał istotne korzyści kliniczne: redukcję całkowitej śmiertelności z 17,3% do 11,8% (o 34%), zmniejszenie nagłych zgonów z 6,3% do 3,6% (o 44%) oraz redukcję hospitalizacji z powodu zaostrzenia niewydolności serca z 17,6% do 12% (o 36%). Działania niepożądane, takie jak bradykardia (0,53%), niedociśnienie (0,23%) i ostra dekompensacja (4,97%), nie występowały istotnie częściej niż w grupie placebo.
antagonista receptora angiotensyny, badanie CIBIS II, badanie echokardiograficzne, beta-adrenolityk, beta₁-adrenolityk, bisoprolol fumarate, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, częstość skurczów serca, dławica piersiowa, działanie agonistyczne, frakcja wyrzutowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor ACE, klasyfikacja NYHA, mięsień gładki oskrzeli, mięsień sercowy, nadciśnienie tętnicze, nagły zgon, niedociśnienie, niewydolność krążenia, niewydolność serca, niewydolność skurczowa serca, objętość wyrzutowa, opór obwodowy, ostra dekompensacja, przewlekła niewydolność serca, receptor beta1-adrenergiczny, receptor beta2, rzut skurczowy, śmiertelność całkowita, stabilizacja błony komórkowej, udar mózgu, zaostrzenie niewydolności serca, zużycie tlenu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bisoratio 5 5 mg
Bisoprolol, będący selektywnym beta1-adrenolitykiem (ATC: C07AB07), wykazuje kardioselektywne działanie poprzez hamowanie receptorów beta1 w sercu, co prowadzi do zmniejszenia częstości akcji serca, redukcji pojemności wyrzutowej oraz obniżenia aktywności reniny w osoczu. W terapii choroby niedokrwiennej serca bisoprolol poprawia perfuzję wieńcową, zmniejsza zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen oraz redukuje częstość i nasilenie bólów dławicowych. Lek dostępny jest w dawkach 5 mg i 10 mg w postaci tabletek, nie wykazuje sympatykomimetycznej aktywności wewnętrznej i posiada działanie miejscowo znieczulające podobne do propranololu.
aktywność reniny, badanie CIBIS II, badanie echokardiograficzne, ból dławicowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, frakcja wyrzutowa, kardioselektywność, klasyfikacja NYHA, miejscowe znieczulenie, niedociśnienie, objętość wyrzutowa, opór obwodowy, ostra dekompensacja krążeniowa, perfuzja wieńcowa, pojemność minutowa serca, przewlekła niewydolność serca, receptor adrenergiczny beta1, selektywny beta-adrenolityk, udar mózgu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bibloc 7,5 mg
Bisoprolol jest selektywnym beta-1-adrenolitykiem o wysokiej wybiórczości, bez wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej i działania stabilizującego błony komórkowe. Jego mechanizm działania opiera się na hamowaniu receptorów beta-1-adrenergicznych w sercu, co prowadzi do zwolnienia akcji serca, zmniejszenia kurczliwości mięśnia sercowego oraz redukcji zapotrzebowania na tlen, bez istotnego wpływu na receptory beta-2, co minimalizuje ryzyko skurczu oskrzeli i zaburzeń metabolicznych. Bisoprolol jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, dławicy piersiowej oraz przewlekłej niewydolności serca, gdzie wykazuje zdolność do obniżenia aktywności reninowej osocza i poprawy hemodynamiki. W badaniu CIBIS II u pacjentów z niewydolnością serca (frakcja wyrzutowa ≤35%, klasy III-IV NYHA) bisoprolol istotnie zmniejszył śmiertelność ogólną (z 17,3% do 11,8%), częstość nagłych zgonów (o 44%) oraz hospitalizacji z powodu niewydolności serca (o 36%).
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny, badanie CIBIS II, badanie CIBIS III, badanie echokardiograficzne, beta-1-adrenolityk, beta-adrenolityk, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, dławica piersiowa, epizod niewydolności serca, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor ACE, klasyfikacja NYHA, kurczliwość mięśnia sercowego, leczenie skojarzone, lek beta-adrenolityczny, mięśnie gładkie oskrzeli, naczynie krwionośne, nadciśnienie tętnicze, nagły zgon, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, niewydolność skurczowa serca, objętość wyrzutowa, opór obwodowy, opór w drogach oddechowych, ostra dekompensacja, pojemność minutowa, przewlekła niewydolność serca, receptor beta-2 adrenergiczny, terapia skojarzona, udar mózgu, umieralność ogólna, zużycie tlenu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sobycor 10 mg
Bisoprolol fumaranu, substancja czynna leku Sobycor, jest selektywnym beta1-adrenolitykiem o wysokiej selektywności względem receptorów β1, bez wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej i minimalnym wpływie na receptory β2, co ogranicza jego działanie na mięśnie gładkie oskrzeli i metabolizm. Mechanizm hipotensyjny bisoprololu wiąże się m.in. ze znacznym obniżeniem stężenia reniny w osoczu. W leczeniu dławicy piersiowej lek zmniejsza częstość akcji serca, zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen oraz objawy dławicowe. U pacjentów z chorobą wieńcową bez niewydolności serca obserwuje się redukcję częstości akcji serca, objętości wyrzutowej i pojemności minutowej serca oraz zmniejszenie zużycia tlenu przez mięsień sercowy, a długotrwała terapia prowadzi do obniżenia oporu obwodowego.
aktywność sympatykomimetyczna, antagonista receptora angiotensyny II, badanie CIBIS II, bisoprolol fumaran, bradykardia, choroba wieńcowa, częstość akcji serca, dławica piersiowa, echokardiografia, enalapril, frakcja wyrzutowa, inhibitor ACE, leczenie skojarzone, nadciśnienie tętnicze, nagły zgon, niedociśnienie, objętość wyrzutowa, opór obwodowy, pojemność minutowa serca, przewlekła niewydolność serca, receptor beta1-adrenergiczny, receptor beta2, renina, selektywny beta-adrenolityk, stabilizacja błony komórkowej, udar mózgu, zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bibloc 1,25 mg
Bisoprolol, będący selektywnym beta-1-adrenolitykiem (ATC C07AB07), charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec receptorów beta-1-adrenergicznych, bez wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej i stabilizującego działania na błony komórkowe. Jego farmakodynamiczne właściwości umożliwiają skuteczne leczenie nadciśnienia tętniczego, dławicy piersiowej oraz niewydolności serca. Mechanizm hipotensyjny wiąże się ze znacznym zmniejszeniem aktywności reninowej osocza, natomiast działanie przeciwdławicowe opiera się na redukcji częstości akcji serca i kurczliwości mięśnia sercowego, co obniża zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. W badaniu CIBIS II u pacjentów z niewydolnością serca (frakcja wyrzutowa ≤35%, klasy III i IV NYHA) bisoprolol istotnie zmniejszył umieralność ogólną z 17,3% do 11,8% (relatywne zmniejszenie o 34%), częstość nagłych zgonów z 6,3% do 3,6% (44% redukcja) oraz hospitalizacje z powodu zaostrzeń niewydolności serca z 17,6% do 12% (36% redukcja).
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny, badanie CIBIS II, badanie echokardiograficzne, beta-adrenolityk, bradykardia, choroba wieńcowa, dławica piersiowa, działanie hipotensyjne, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor ACE, klasyfikacja NYHA, lek beta-adrenolityczny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, opór obwodowy, ostra dekompensacja, pojemność minutowa serca, receptor beta-1 adrenergiczny, receptor beta-2 adrenergiczny