Właściwości farmakodynamiczne
Sobycor 10 mg

Właściwości farmakodynamiczne leku Sobycor

Bisoprolol fumaranu, substancja czynna leku Sobycor, wykazuje określone cechy farmakodynamiczne, które determinują jego zastosowanie kliniczne oraz efekty terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakodynamicznych tego leku, z uwzględnieniem mechanizmu działania oraz skuteczności klinicznej.

Grupa farmakoterapeutyczna

Bisoprolol należy do grupy wybiórczych beta-adrenolityków (selektywnych antagonistów receptorów β1-adrenergicznych) i jest klasyfikowany kodem ATC: C07AB07. ¹

Mechanizm działania

Bisoprolol charakteryzuje się wysoką selektywnością w stosunku do receptorów beta1-adrenergicznych. Jego działanie farmakologiczne wyróżnia się kilkoma istotnymi cechami:

• Brak wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej, co oznacza, że lek nie wykazuje działania pobudzającego receptory beta-adrenergiczne
• Brak istotnych właściwości stabilizujących błonę komórkową
• Niskie powinowactwo do receptorów beta2 zlokalizowanych w mięśniach gładkich oskrzeli i naczyń
• Minimalne oddziaływanie na receptory beta2 związane z regulacją metabolizmu

Dzięki tym właściwościom bisoprolol na ogół nie wpływa na opór dróg oddechowych ani na efekty metaboliczne zależne od receptorów beta2. Selektywność bisoprololu względem receptorów beta1-adrenergicznych utrzymuje się nawet poza zakresem dawek terapeutycznych. ²

Działanie w nadciśnieniu tętniczym

Dokładny mechanizm działania bisoprololu w leczeniu nadciśnienia tętniczego, podobnie jak w przypadku innych leków blokujących receptory β1, nie został w pełni wyjaśniony. Udokumentowano jednak, że bisoprolol znacząco obniża stężenie reniny w osoczu, co może stanowić jeden z elementów jego działania hipotensyjnego. ³

Działanie w dławicy piersiowej

W leczeniu dławicy piersiowej bisoprolol wykazuje korzystne działanie poprzez zablokowanie receptorów β1, co skutkuje:

• Zwolnieniem czynności serca
• Zmniejszeniem zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen
• Eliminacją lub znaczącym zmniejszeniem objawów dławicowych

Powyższe efekty prowadzą do skutecznego łagodzenia objawów dławicy piersiowej. ⁴

Działanie hemodynamiczne

Badania wskazują, że doraźne zastosowanie bisoprololu u pacjentów z chorobą wieńcową, bez współistniejącej przewlekłej niewydolności serca, powoduje:

• Zmniejszenie częstości akcji serca
• Redukcję objętości wyrzutowej
• Zmniejszenie pojemności minutowej serca
• Obniżenie zużycia tlenu przez mięsień sercowy

Warto zauważyć, że podczas długotrwałej terapii początkowo zwiększony opór obwodowy ulega zmniejszeniu, co stanowi korzystny efekt hemodynamiczny. ⁵

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Badanie CIBIS II

Skuteczność bisoprololu w leczeniu przewlekłej niewydolności serca została potwierdzona w badaniu klinicznym CIBIS II. Do badania włączono 2647 pacjentów z następującą charakterystyką:

• 83% (n = 2202) pacjentów z niewydolnością serca klasy II wg NYHA
• 17% (n = 445) pacjentów z niewydolnością serca klasy IV wg NYHA
• Wszyscy pacjenci mieli stabilną objawową niewydolność serca
• Frakcja wyrzutowa określona w echokardiografii wynosiła ≤35%

Wyniki badania CIBIS II wykazały istotne korzyści kliniczne ze stosowania bisoprololu:

• Zmniejszenie całkowitej śmiertelności z 17,3% do 11,8% (względne zmniejszenie o 34%)
• Redukcja liczby nagłych zgonów z 6,3% do 3,6% (względne zmniejszenie o 44%)
• Zmniejszenie liczby epizodów nasilenia niewydolności serca wymagających hospitalizacji z 17,6% do 12% (względne zmniejszenie o 36%)
• Znacząca poprawa sprawności funkcjonalnej według klasyfikacji NYHA

Podczas początkowego okresu leczenia (włączanie bisoprololu i zwiększanie dawki) odnotowano hospitalizacje z powodu:

• Bradykardii (0,53% w grupie bisoprololu vs 0% w grupie placebo)
• Niedociśnienia (0,23% w grupie bisoprololu vs 0,3% w grupie placebo)
• Zaostrzenia niewydolności serca (4,97% w grupie bisoprololu vs 6,74% w grupie placebo)

W całym okresie trwania badania wystąpiło 20 przypadków udaru mózgu zakończonego zgonem lub inwalidztwem w grupie bisoprololu oraz 15 takich przypadków w grupie placebo. ⁶

Badanie CIBIS III

Badanie CIBIS III dostarczyło dodatkowych danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania bisoprololu, szczególnie u osób w podeszłym wieku. Charakterystyka badania:

• 1010 pacjentów w wieku ≥65 lat
• Przewlekła niewydolność serca o nasileniu łagodnym do umiarkowanego (klasa II lub III wg NYHA)
• Frakcja wyrzutowa lewej komory ≤35%
• Pacjenci nie byli wcześniej leczeni inhibitorami ACE, beta-adrenolitykami lub antagonistami receptora angiotensyny II

Schemat badania obejmował:

• Początkowe 6-miesięczne leczenie bisoprololem lub enalaprylem
• Następnie 6-24 miesięcy leczenia skojarzonego bisoprololem i enalaprylem

Wyniki badania CIBIS III wykazały:

• Tendencję do częstszego pogarszania przewlekłej niewydolności serca w grupie z początkową 6-miesięczną terapią bisoprololem
• Brak udowodnionej równoważności początkowej terapii bisoprololem w porównaniu do początkowej terapii enalaprylem w analizie per protocol
• Podobny odsetek występowania złożonego punktu końcowego (zgon i hospitalizacja) po zakończeniu badania: 32,4% w grupie leczonej początkowo bisoprololem vs 33,1% w grupie leczonej początkowo enalaprylem (populacja per-protocol)

Istotnym wnioskiem z badania CIBIS III jest możliwość stosowania bisoprololu u osób w podeszłym wieku z przewlekłą niewydolnością serca o niewielkim lub średnim nasileniu. ⁷