Leki w grupie
„leki stosowane w chorobie niedokrwiennej serca”

Leki stosowane w chorobie niedokrwiennej serca to grupa preparatów farmakologicznych stosowanych w leczeniu i profilaktyce niedokrwienia mięśnia sercowego. Działają one poprzez zwiększenie przepływu krwi w naczyniach wieńcowych, zmniejszenie zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen lub zapobieganie powstawaniu zakrzepów w naczyniach wieńcowych. Podstawowym celem terapii jest złagodzenie objawów, poprawa jakości życia pacjentów oraz zmniejszenie ryzyka poważnych incydentów sercowo-naczyniowych.

Główne grupy leków stosowanych w chorobie niedokrwiennej serca to:

1. Azotany (nitraty) – rozszerzają naczynia krwionośne, zmniejszając obciążenie wstępne i następcze serca. Do najważniejszych należą: nitrogliceryna (Nitromint, Nitrocard), monoazotan izosorbidu (Mono Mack, Effox), diazotan izosorbidu (Isordil). Zaletą azotanów jest szybkie działanie przeciwdławicowe, natomiast wadą – rozwój tolerancji przy długotrwałym stosowaniu oraz bóle głowy jako działanie niepożądane.

2. Beta-adrenolityki – zmniejszają zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen poprzez zwolnienie czynności serca i obniżenie ciśnienia tętniczego. Przykłady: metoprolol (Metocard, Betaloc), bisoprolol (Concor, Bisocard), karwedilol (Vivacor, Carvedilol), nebiwolol (Nebilet). Zaletą jest udowodnione działanie przeciwdławicowe i poprawa rokowania, szczególnie po zawale serca, natomiast problemem może być bronchospazm u pacjentów z astmą oraz maskowanie objawów hipoglikemii u chorych na cukrzycę.

3. Antagoniści wapnia – rozszerzają naczynia wieńcowe i obwodowe, zmniejszając opór naczyniowy. Dzielą się na: dihydropirydynowe (amlodypina – Amlozek, Norvasc; nifedypina – Adalat, Cordafen) oraz niedihydropirydynowe (werapamil – Isoptin, Staveran; diltiazem – Dilzem, Oxycardil). Ich zaletą jest dobra tolerancja i skuteczność przeciwdławicowa, natomiast należy uważać na obrzęki kończyn dolnych jako działanie niepożądane w przypadku dihydropirydyn.

4. Leki przeciwpłytkowe – hamują agregację płytek krwi, zapobiegając tworzeniu się zakrzepów. Główne to: kwas acetylosalicylowy (Aspirin, Acard, Polocard), klopidogrel (Plavix, Areplex), tikagrelor (Brilique), prasugrel (Efient). Ich stosowanie znacząco zmniejsza ryzyko zawału serca, ale zwiększa ryzyko krwawień.

5. Statyny – obniżają poziom cholesterolu LDL i stabilizują blaszki miażdżycowe. Przykłady: atorwastatyna (Atoris, Sortis), rosuwastatyna (Crestor, Roswera), simwastatyna (Simvasterol, Zocor). Zaletami są zmniejszenie progresji miażdżycy i redukcja ryzyka zawału, natomiast potencjalnymi problemami – miopatia i wzrost enzymów wątrobowych.

6. Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I) – rozszerzają naczynia i obniżają ciśnienie tętnicze. Przykłady: ramipril (Tritace, Vivace), perindopril (Prestarium, Perindoran), enalapril (Enarenal, Enap). Szczególnie zalecane u pacjentów z współistniejącą niewydolnością serca lub po zawale serca.

7. Leki metaboliczne – poprawiają metabolizm komórek mięśnia sercowego w warunkach niedotlenienia, np. trimetazydyna (Preductal, Trimetaratio). Ich zaletą jest dobra tolerancja i brak wpływu na parametry hemodynamiczne.

Największą zaletą odpowiednio dobranej farmakoterapii w chorobie niedokrwiennej serca jest zmniejszenie częstości i nasilenia dolegliwości dławicowych, poprawa jakości życia oraz redukcja ryzyka zawału serca i nagłego zgonu sercowego. Dodatkowo, współczesne leczenie farmakologiczne często pozwala uniknąć lub odroczyć interwencje inwazyjne.

Do najważniejszych zagrożeń związanych ze stosowaniem leków w chorobie niedokrwiennej serca należą: ryzyko nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego (szczególnie przy terapii skojarzonej), interakcje lekowe (zwłaszcza przy polipragmazji u pacjentów w podeszłym wieku), zwiększone ryzyko krwawień przy stosowaniu terapii przeciwpłytkowej oraz działania niepożądane specyficzne dla poszczególnych grup leków.

Lista leków w tej grupie

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl