stabilna choroba niedokrwienna serca
Wskazanie

Stabilna choroba niedokrwienna serca (SCNS) to przewlekły stan chorobowy charakteryzujący się występowaniem dławicy piersiowej o stałym, przewidywalnym charakterze, wywoływanej przez wysiłek fizyczny, stres emocjonalny lub inne czynniki zwiększające zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. W przeciwieństwie do ostrych zespołów wieńcowych, w SCNS objawy nie nasilają się w czasie i ustępują po zaprzestaniu wysiłku lub podaniu nitrogliceryny.

Leczenie farmakologiczne SCNS obejmuje kilka grup leków. Podstawą są beta-adrenolityki (np. Bisocard, Concor, Nebilet, Betaloc ZOK), które zmniejszają zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. Często stosuje się także długodziałające azotany (np. Effox, Mono Mack Depot, Nitromint), antagonistów wapnia (np. Amlozek, Norvasc, Dilzem, Diltiazem Polfarmex) oraz iwabradynę (Procoralan) u pacjentów z przeciwwskazaniami do beta-blokerów. W prewencji wtórnej niezbędne są leki przeciwpłytkowe (Acard, Polocard, Plavix, Clopidogrel) oraz statyny (Atoris, Sortis, Roswera, Crestor).

Dodatkowo w leczeniu stosuje się inhibitory konwertazy angiotensyny (np. Prestarium, Tritace, Enarenal) szczególnie u pacjentów z towarzyszącym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca lub cukrzycą. W przypadku opornych dolegliwości można zastosować trimetazydynę (Preductal MR, Trimetaratio), ranolazyne (Ranexa) lub nikorandil (Dancor).

Największe trudności w leczeniu SCNS wynikają z oporności na farmakoterapię u niektórych pacjentów, którzy mimo stosowania optymalnego leczenia nadal odczuwają dławicę piersiową. Problematyczne są również interakcje między lekami u pacjentów z wielochorobowością, a także objawy niepożądane, które mogą ograniczać dawkowanie leków antyanginalnych. Istotnym wyzwaniem jest również niska adherencja do zaleceń terapeutycznych – pacjenci często zaprzestają przyjmowania leków po ustąpieniu objawów, co zwiększa ryzyko progresji choroby i wystąpienia ostrych incydentów wieńcowych.

Przy niewystarczającej skuteczności farmakoterapii konieczne może być rozważenie rewaskularyzacji poprzez przezskórną angioplastykę wieńcową (PCI) lub pomostowanie aortalno-wieńcowe (CABG), szczególnie u pacjentów z istotnym zwężeniem pnia lewej tętnicy wieńcowej lub chorobą wielonaczyniową, zwłaszcza w połączeniu z cukrzycą lub dysfunkcją lewej komory.