Nocardia
Nocardia to rodzaj tlenowych bakterii Gram-dodatnich, należących do rzędu Actinomycetales. Bakterie te występują powszechnie w środowisku, głównie w glebie, wodzie, rozkładających się roślinach oraz w powietrzu. Charakteryzują się pleomorficzną morfologią – mogą występować jako pałeczki, ziarniaki lub tworzyć rozgałęzione struktury przypominające strzępki grzybów.
Zakażenia wywoływane przez Nocardia, określane jako nokardiozy, mają najczęściej charakter oportunistyczny i dotykają głównie pacjentów z obniżoną odpornością, w tym osoby po przeszczepach narządów, chorych na AIDS, pacjentów poddawanych długotrwałej terapii kortykosteroidami oraz osoby z chorobami płuc. Najczęstszym gatunkiem wywołującym infekcje u ludzi jest Nocardia asteroides, ale patogenne mogą być również N. brasiliensis, N. farcinica, N. nova czy N. abscessus.
Klinicznie nokardioza może przybierać różne postacie, przy czym najczęściej obserwuje się zakażenia płucne, skórne oraz rozsiane (z zajęciem ośrodkowego układu nerwowego). Diagnostyka opiera się na hodowli mikrobiologicznej, badaniach mikroskopowych z barwieniem metodą Grama i kwasoodpornym (modyfikacja Kinyouna) oraz coraz częściej na metodach molekularnych. W leczeniu stosuje się przede wszystkim sulfonamidy (trimetoprim-sulfametoksazol), a w przypadkach oporności lub ciężkich zakażeń rozsianych – terapię skojarzoną z innymi antybiotykami jak amikacyna, imipenem czy linezolid.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Biseptol (200 mg + 40 mg)/5 ml
Biseptol w postaci zawiesiny doustnej zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu na 5 ml (stosunek 5:1) i jest wskazany do leczenia zakażeń bakteryjnych wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na kotrimoksazol. Lek może być stosowany u dorosłych, młodzieży, dzieci oraz niemowląt powyżej 6. tygodnia życia. Wskazania obejmują nagłe zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli, ostre i przewlekłe zakażenia układu moczowego (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie pęcherza moczowego, zakażenia cewki moczowej), zakażenia gruczołu krokowego, wrzód miękki (Haemophilus ducreyi), a także zakażenia przewodu pokarmowego takie jak dur brzuszny, paradury, czerwonka bakteryjna, cholera (jako leczenie wspomagające) oraz biegunka podróżnych. W przypadku niektórych wskazań, np. zapalenia zatok i ostrego zapalenia ucha środkowego, stosowanie Biseptolu wymaga potwierdzenia wrażliwości patogenów na lek poprzez badania bakteriologiczne. Zaleca się również rozważenie stosunku korzyści do ryzyka oraz lokalnych wzorców oporności przed podjęciem terapii.
W składzie zawiesiny znajdują się także substancje pomocnicze, które mogą mieć znaczenie kliniczne, takie jak maltitol (2,42 g/5 ml) o działaniu przeczyszczającym, parahydroksybenzoesany metylu (7,5 mg/5 ml) i propylu (2,5 mg/5 ml) jako konserwanty potencjalnie wywołujące reakcje alergiczne, glikol propylenowy (142,72 mg/5 ml) wymagający ostrożności u pacjentów z niewydolnością wątroby i nerek, makrogloglicerolu hydroksystearynian (14 mg/5 ml) mogący powodować dolegliwości żołądkowe oraz sód (38 mg/5 ml), istotny u pacjentów na diecie niskosodowej. W terapii zaleca się stosowanie zgodnie z oficjalnymi wytycznymi antybiotykoterapii, aby minimalizować ryzyko rozwoju oporności bakteryjnej. W przypadku zakażeń takich jak nokardioza, Biseptol powinien być stosowany w skojarzeniu z innymi antybiotykami dla zwiększenia skuteczności leczenia.
biegunka podróżnych, cholera, czerwonka bakteryjna, dieta niskosodowa, dur brzuszny, Escherichia coli, Haemophilus ducreyi, kotrimoksazol, lek przeciwbakteryjny, Nocardia, nokardioza, odmiedniczkowe zapalenie nerek, oporność bakterii, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, przewlekłe zapalenie oskrzeli, Salmonella, shigella, sulfametoksazol i trimetoprim, wrzód miękki, zakażenie cewki moczowej, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Trimesolphar (80 mg + 16 mg)/ml
Trimesolphar to lek przeciwbakteryjny w postaci koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, zawierający 80 mg/ml sulfametoksazolu i 16 mg/ml trimetoprimu, co daje łącznie 96 mg kotrimoksazolu na mililitr. Preparat jest wskazany do leczenia ciężkich niepowikłanych zakażeń dróg moczowych, zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis jirovecii (zarówno leczenie aktywne, jak i profilaktyka), toksoplazmozy oraz nokardiozy. Postać dożylna jest preferowana u pacjentów, którzy nie mogą przyjmować leków doustnie, wymagają szybkiego osiągnięcia stężenia terapeutycznego, mają ciężki przebieg zakażenia lub zaburzenia wchłaniania z przewodu pokarmowego. Każda ampułka 5 ml zawiera 400 mg sulfametoksazolu, 80 mg trimetoprimu oraz substancje pomocnicze, takie jak sód (1,5 mmol), etanol 96% (500 mg) i glikol propylenowy (2,1 g), które mogą mieć znaczenie kliniczne u wybranych pacjentów.
badanie mikrobiologiczne, glikol propylenowy, koncentrat do infuzji, kotrimoksazol, lek przeciwbakteryjny, lekowrażliwość drobnoustroju, Nocardia, nokardioza, oporność na antybiotyki, Pneumocystis jirovecii, sulfametoksazol, toksoplazmoza, Toxoplasma gondii, trimetoprim, zakażenie dróg moczowych, zapalenie płuc Pneumocystis jirovecii - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła choroba ziarniniakowa – Etiologia i przyczyny
Przewlekła choroba ziarniniakowa (CGD) jest rzadkim, wrodzonym defektem układu odpornościowego, wynikającym z mutacji w genach kodujących podjednostki kompleksu oksydazy NADPH fagocytów (CYBB, CYBA, NCF1, NCF2, NCF4, CYBC1). Mutacje te prowadzą do zaburzenia produkcji reaktywnych form tlenu (ROS), w tym anionorodnika ponadtlenkowego (O₂⁻) i nadtlenku wodoru (H₂O₂), co skutkuje niezdolnością neutrofilów i innych fagocytów do efektywnego zabijania katalazo-dodatnich bakterii i grzybów, takich jak Staphylococcus aureus, Burkholderia cepacia, Aspergillus spp. Dziedziczenie CGD może być sprzężone z chromosomem X (około 65-70% przypadków, mutacje w genie CYBB) lub autosomalne recesywne (30-35%, mutacje w pozostałych genach). Klinicznie choroba manifestuje się nawracającymi, ciężkimi infekcjami oraz tworzeniem ziarniniaków w różnych tkankach, co jest wynikiem przewlekłego stanu zapalnego i upośledzonej degradacji sfagocytowanego materiału.
anionorodnik ponadtlenkowy, aspergiloza, Burkholderia cepacia, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, diagnostyka laboratoryjna, dziedziczenie autosomalne recesywne, dziedziczenie sprzężone z chromosomem X, kandydoza, komórka apoptotyczna, korelacja genotyp-fenotyp, mutacja genu, mutacja missense, mutacja nonsensowna, mutacja splicingowa, nadtlenek wodoru, neutrofil, Nocardia, oksydaza NADPH, podłoże genetyczne, przesunięcie ramki odczytu, przewlekła choroba ziarniniakowa, reaktywna forma tlenu, Serratia marcescens, skośna inaktywacja chromosomu X, Staphylococcus aureus, szczepienie BCG, wybuch tlenowy, zakażenie bakteryjne i grzybicze, ziarniniak - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła choroba ziarniniakowa – Objawy
Przewlekła choroba granulomatyczna (CGD) to genetycznie uwarunkowane zaburzenie funkcji fagocytów, prowadzące do nawracających, ciężkich infekcji bakteryjnych i grzybiczych, zwłaszcza wywołanych przez patogeny katalazo-dodatnie, takie jak Staphylococcus aureus, Serratia marcescens czy Aspergillus. Objawy pojawiają się najczęściej we wczesnym dzieciństwie (mediana diagnozy 2,5-3 lat), choć łagodniejsze formy mogą manifestować się później. Charakterystyczne są infekcje płuc (w tym pneumonitis from mulch), skóry, węzłów chłonnych, przewodu pokarmowego oraz tworzenie ziarniniaków w różnych narządach, co może prowadzić do obstrukcji. Postać sprzężona z chromosomem X, stanowiąca 60-70% przypadków, cechuje się cięższym przebiegiem i wyższą śmiertelnością (około 20% zgonów do 10. roku życia), podczas gdy postacie autosomalne recesywne mają lepsze rokowanie i późniejszy początek objawów.
Aspergillus, autoimmunizacja, ból stawu, Burkholderia cepacia, cellulitis, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Raynauda, czyrak, dysfagia, dysregulacja immunologiczna, dziedziczenie autosomalne recesywne, egzema, fagocyt, fotowrażliwość skóry, hepatosplenomegalia, infekcja grzybicza, katalaza, limfadenopatia, limfohistiocytoza hemofagocytarna, liszajec, Nocardia, osteomyelitis, pneumonitis, posocznica, ropień okołoodbytniczy, ropień płuca, sepsa, Serratia marcescens, Staphylococcus aureus, węzeł chłonny, zapalenie jelit, zapalenie kości, zapalenie płuc, zapalenie tkanki łącznej, ziarniniak