lekowrażliwość drobnoustroju
Lekowrażliwość drobnoustroju to zdolność patogenu (bakterii, wirusów, grzybów czy pasożytów) do reagowania na działanie leku przeciwdrobnoustrojowego, co skutkuje zahamowaniem jego wzrostu lub zniszczeniem. Ocena lekowrażliwości stanowi podstawę racjonalnej antybiotykoterapii i jest niezbędnym elementem diagnostyki mikrobiologicznej.
Oznaczanie lekowrażliwości drobnoustrojów przeprowadza się metodami ilościowymi (określenie MIC – minimalnego stężenia hamującego) lub jakościowymi (metoda dyfuzyjno-krążkowa). Wyniki badań przedstawiane są jako „wrażliwy” (S), „średnio wrażliwy” (I) lub „oporny” (R), zgodnie z międzynarodowymi standardami EUCAST lub CLSI.
Monitorowanie lekowrażliwości drobnoustrojów ma kluczowe znaczenie w walce z narastającą opornością na antybiotyki. Umożliwia ono wybór optymalnego leku dla pacjenta, ograniczenie niepotrzebnego stosowania antybiotyków szerokowidmowych oraz dostarcza danych epidemiologicznych o rozprzestrzenianiu się szczepów opornych w środowisku szpitalnym i pozaszpitalnym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fluxazol 150 mg
Flukonazol, substancja czynna leku Fluxazol, jest triazolowym środkiem przeciwgrzybiczym o szerokim spektrum działania, skutecznie hamującym biosyntezę ergosterolu poprzez blokadę demetylacji 14-alfa-lanosterolu zależnej od cytochromu P-450 w komórkach grzybów. Charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec enzymów grzybiczych w porównaniu do ludzkich, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych. W badaniach klinicznych dawki 50 mg/dobę przez 28 dni nie wpływały na poziomy testosteronu i steroidów u zdrowych osób, a nawet dawki 200-400 mg/dobę nie wykazywały klinicznie istotnych zaburzeń hormonalnych. Flukonazol nie oddziałuje istotnie na metabolizm fenazonu, co wskazuje na minimalne interakcje z enzymami metabolicznymi pacjenta.
azolowy lek przeciwgrzybiczny, biosynteza ergosterolu, Blastomyces dermatiditis, Candida albicans, Candida auris, Candida glabrata, Candida krusei, Candida parapsilosis, Candida tropicalis, Coccidioides immitis, Cryptococcus gattii, Cryptococcus neoformans, demetylacja 14 alfa-lanosterolu, enzym cytochromu P450, fenazon, flukonazol, Histoplasma capsulatum, kandydemia, kandydoza jamy ustnej, lek przeciwgrzybiczny, lekowrażliwość drobnoustroju, minimalne stężenie hamujące, nadkażenie, Paracoccidioides brasiliensis, pochodna triazolu, pole pod krzywą stężenia, stężenie graniczne flukonazolu, stężenie testosteronu w osoczu, stymulacja ACTH - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Trimesolphar (80 mg + 16 mg)/ml
Trimesolphar to lek przeciwbakteryjny w postaci koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, zawierający 80 mg/ml sulfametoksazolu i 16 mg/ml trimetoprimu, co daje łącznie 96 mg kotrimoksazolu na mililitr. Preparat jest wskazany do leczenia ciężkich niepowikłanych zakażeń dróg moczowych, zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis jirovecii (zarówno leczenie aktywne, jak i profilaktyka), toksoplazmozy oraz nokardiozy. Postać dożylna jest preferowana u pacjentów, którzy nie mogą przyjmować leków doustnie, wymagają szybkiego osiągnięcia stężenia terapeutycznego, mają ciężki przebieg zakażenia lub zaburzenia wchłaniania z przewodu pokarmowego. Każda ampułka 5 ml zawiera 400 mg sulfametoksazolu, 80 mg trimetoprimu oraz substancje pomocnicze, takie jak sód (1,5 mmol), etanol 96% (500 mg) i glikol propylenowy (2,1 g), które mogą mieć znaczenie kliniczne u wybranych pacjentów.
badanie mikrobiologiczne, glikol propylenowy, koncentrat do infuzji, kotrimoksazol, lek przeciwbakteryjny, lekowrażliwość drobnoustroju, Nocardia, nokardioza, oporność na antybiotyki, Pneumocystis jirovecii, sulfametoksazol, toksoplazmoza, Toxoplasma gondii, trimetoprim, zakażenie dróg moczowych, zapalenie płuc Pneumocystis jirovecii