niestabilny zespół wieńcowy

Niestabilny zespół wieńcowy (NZW) to stan kliniczny będący manifestacją ostrego niedokrwienia mięśnia sercowego, który obejmuje niestabilną dławicę piersiową oraz zawał serca bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI). Stan ten charakteryzuje się nagłym pogorszeniem objawów dławicowych u pacjenta z wcześniej stabilną chorobą wieńcową lub wystąpieniem dolegliwości po raz pierwszy.

Patofizjologicznie niestabilny zespół wieńcowy jest spowodowany pęknięciem lub erozją blaszki miażdżycowej w tętnicy wieńcowej, co prowadzi do powstania zakrzepu, który zwęża lub częściowo zamyka światło naczynia. W przeciwieństwie do zawału z uniesieniem odcinka ST (STEMI), gdzie dochodzi do całkowitego zamknięcia tętnicy, w NZW przepływ krwi jest zachowany, choć istotnie upośledzony.

Diagnostyka niestabilnego zespołu wieńcowego opiera się na ocenie klinicznej, badaniach elektrokardiograficznych (brak typowych uniesień odcinka ST) oraz oznaczeniu markerów martwicy mięśnia sercowego, szczególnie troponin sercowych. Wartości troponin pozwalają różnicować niestabilną dławicę (troponiny w normie) od NSTEMI (podwyższone troponiny).

Leczenie NZW obejmuje farmakoterapię przeciwniedokrwienną (nitraty, beta-blokery), przeciwpłytkową (kwas acetylosalicylowy, inhibitory P2Y12), przeciwkrzepliwą oraz leki hipolipemizujące. Kluczowym elementem postępowania jest strategia inwazyjna – koronarografia z ewentualną rewaskularyzacją (angioplastyka wieńcowa lub pomostowanie aortalno-wieńcowe), której pilność zależy od stratyfikacji ryzyka pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl