obniżona gęstość kości

Obniżona gęstość kości, określana medycznie jako osteopenia lub osteoporoza (w zależności od stopnia zaawansowania), jest stanem charakteryzującym się zmniejszeniem masy kostnej i pogorszeniem mikroarchitektury tkanki kostnej. Prowadzi to do zwiększonej kruchości kości i podwyższonego ryzyka złamań, nawet przy niewielkich urazach.

W diagnostyce obniżonej gęstości kości kluczowe znaczenie ma badanie densytometryczne (DXA), które umożliwia pomiar gęstości mineralnej kości. Wynik wyrażany jest w postaci wskaźnika T-score, gdzie wartości między -1,0 a -2,5 wskazują na osteopenię, a poniżej -2,5 na osteoporozę. Najczęściej badanymi miejscami są bliższy koniec kości udowej oraz kręgosłup lędźwiowy.

Etiologia obniżonej gęstości kości jest wieloczynnikowa i obejmuje predyspozycje genetyczne, niedobory hormonalne (szczególnie estrogenu u kobiet po menopauzie), niedobory wapnia i witaminy D, siedzący tryb życia, palenie tytoniu, nadmierne spożycie alkoholu oraz stosowanie niektórych leków (np. glikokortykosteroidów). Może być również wtórna do chorób endokrynologicznych, gastroenterologicznych czy reumatologicznych.

Leczenie obniżonej gęstości kości opiera się na modyfikacji stylu życia (odpowiednia aktywność fizyczna, dieta bogata w wapń i witaminę D, unikanie używek) oraz farmakoterapii. Wśród leków stosowanych w terapii wyróżnia się bisfosfoniany, denosumab, raloksyfen, teryparatyd oraz romosozumab, które hamują resorpcję kości lub stymulują ich tworzenie. Istotna jest również profilaktyka upadków, które stanowią główny czynnik ryzyka złamań osteoporotycznych.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl