przeciek międzyprzedsionkowy
Przeciek międzyprzedsionkowy (łac. atrial septal defect, ASD) to jedna z najczęstszych wrodzonych wad serca, polegająca na występowaniu nieprawidłowego otworu w przegrodzie międzyprzedsionkowej. Defekt ten umożliwia przepływ krwi między lewym a prawym przedsionkiem, co prowadzi do przeciążenia objętościowego jam prawego serca.
Wyróżnia się kilka typów ASD, w tym najczęstszy typu secundum (otwór w środkowej części przegrody), typu primum (w dolnej części przegrody), typu sinus venosus (w górnej części przegrody, często z nieprawidłowym spływem żył płucnych) oraz rzadki typu zatoki wieńcowej. Objawy przecieku międzyprzedsionkowego mogą być nieobecne przez wiele lat, a wada jest często wykrywana przypadkowo podczas osłuchiwania serca.
Diagnostyka przecieku międzyprzedsionkowego opiera się na badaniu echokardiograficznym przezklatkowym i przezprzełykowym, które pozwalają określić wielkość, lokalizację przecieku oraz ocenić hemodynamiczne konsekwencje wady. Leczenie zależy od wielkości przecieku, wieku pacjenta i towarzyszących objawów. Małe ubytki mogą nie wymagać interwencji, natomiast większe leczy się poprzez przezskórne zamknięcie specjalnym zapinką (okluderem) lub operacyjnie.
Nieleczony, istotny hemodynamicznie przeciek międzyprzedsionkowy może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak nadciśnienie płucne, niewydolność prawokomorowa, zaburzenia rytmu serca (szczególnie migotanie przedsionków) oraz zwiększone ryzyko zatorowości paradoksalnej. Wczesne wykrycie i odpowiednie leczenie ASD wiąże się z doskonałym rokowaniem i normalną długością życia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Defekt przegrody międzyprzedsionkowej – Zapobieganie i profilaktyka
Defekt przegrody międzyprzedsionkowej (ASD) jest wrodzoną wadą serca charakteryzującą się obecnością otworu w przegrodzie międzyprzedsionkowej, prowadzącym do mieszania się krwi utlenowanej i odtlenowanej oraz przeciążenia prawej komory i nadciśnienia płucnego. Wczesne wykrycie i leczenie są kluczowe: małe ubytki <3 mm często zamykają się samoistnie, ubytki 3-8 mm mogą się zamknąć do 3. roku życia, natomiast średnie i duże ubytki z objawami przeciążenia wymagają zamknięcia chirurgicznego zwykle między 2. a 6. rokiem życia. Profilaktyka antybiotykowa jest wskazana przez pierwsze 6 miesięcy po zamknięciu ubytku oraz u pacjentów z historią infekcyjnego zapalenia wsierdzia (IE) lub pozostałym przeciekiem przy łacie lub urządzeniu protetycznym. Po tym okresie ryzyko IE jest niskie, a dalsza profilaktyka zależy od indywidualnej oceny.
badanie echokardiograficzne, cukrzyca, defekt przegrody międzyprzedsionkowej, doradca genetyczny, higiena jamy ustnej, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kardiolog dziecięcy, łata chirurgiczna, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki mitralnej, opieka prenatalna, poradnictwo genetyczne, profilaktyka antybiotykowa, przeciążenie objętościowe prawej komory, przeciek międzyprzedsionkowy, przegroda międzyprzedsionkowa, różyczka, toczeń, urządzenie protetyczne, wrodzona wada serca, zmiana hemodynamiczna - Leksykon chorób i schorzeń
Defekt przegrody międzyprzedsionkowej – Patofizjologia i mechanizm
Defekt przegrody międzyprzedsionkowej (ASD) jest jedną z najczęstszych wrodzonych wad serca, stanowiąc około 6-10% wszystkich wrodzonych wad serca, z częstością występowania około 25% u dzieci i przewagą u dziewczynek. ASD powstaje w wyniku niepełnego wykształcenia przegrody międzyprzedsionkowej, co prowadzi do utrzymującego się przecieku lewo-prawego między przedsionkami. Hemodynamicznie istotny przeciek definiowany jest jako stosunek przepływu płucnego do systemowego (Qp/Qs) > 1.5:1. Przewlekły przeciek powoduje przeciążenie objętościowe prawego serca, powiększenie prawego przedsionka i komory, a także wpływa na geometrię lewej komory poprzez efekt Bernheima. Długotrwałe przeciążenie prowadzi do uszkodzenia mięśnia sercowego, potwierdzonego podwyższonymi wartościami wysoko czułej troponiny sercowej I, oraz do przebudowy elektrycznej i strukturalnej przedsionków, co predysponuje do arytmii przedsionkowych, zwłaszcza migotania przedsionków.
choroba niedokrwienna serca, defekt przegrody międzyprzedsionkowej, kardiomiopatia, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, ostium secundum, otwór owalny, poduszeczki wsierdziowe, przeciążenie objętościowe serca, przeciek lewo-prawy, przeciek międzyprzedsionkowy, przegroda międzykomorowa, przegroda serca, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, septum primum, septum secundum, troponina sercowa, trzepotanie przedsionków, wrodzona wada serca, zator paradoksalny, zatorowość paradoksalna, zespół Downa, zespół Eisenmengera, zespół Holt-Oram, zespół Noonana, zespół Turnera - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tlenek azotu Messer 800 ppm (v/v)
Tlenek azotu Messer o stężeniu 800 ppm (V/V) jest gazem medycznym sprężonym, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na NO lub substancje pomocnicze preparatu. Reakcje nadwrażliwości mogą obejmować objawy od łagodnych zmian skórnych do ciężkich reakcji anafilaktycznych. Szczególną ostrożność należy zachować u noworodków z wadami serca powodującymi przecieki prawo-lewe lub lewo-prawe, gdyż podanie tlenku azotu może nasilić hipoksemię lub przeciążenie prawej komory serca, prowadząc do poważnych powikłań hemodynamicznych.
echokardiografia, gaz medyczny, hipoksemia, konsultacja kardiologiczna, krążenie płucne, nadwrażliwość, niewydolność krążenia, przeciążenie objętościowe prawej komory, przeciek lewo-prawy, przeciek międzykomorowy, przeciek międzyprzedsionkowy, przeciek prawo-lewy, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie naczyń płucnych, stosunek wentylacji do perfuzji, tlenek azotu - Leksykon chorób i schorzeń
Przetrwały otwór owalny – Epidemiologia
Przetrwały otwór owalny (PFO) jest najczęstszą wrodzoną anomalią serca, występującą u około 25-30% populacji ogólnej, co odpowiada około 1,9 miliarda osób na świecie. Częstość występowania PFO różni się w zależności od metody diagnostycznej: badania autopsyjne wykazują 24,2%, echokardiografia przezprzełykowa (TEE) 23,7%, przezczaszkowe badanie dopplerowskie (TCD) 31,3%, a echokardiografia przezklatkowa (TTE) 14,7%. Występowanie PFO maleje z wiekiem (34,3% u osób 0-30 lat, 25,4% w wieku 30-80 lat, 20,2% powyżej 80 lat), natomiast średnica otworu wzrasta z około 3 mm w pierwszej dekadzie życia do około 6 mm w dziesiątej. PFO jest istotnym czynnikiem ryzyka udarów kryptogennych, szczególnie u pacjentów poniżej 55. roku życia, gdzie częstość PFO w tej grupie wynosi około 55%, a u starszych pacjentów około 40%. Mechanizm udaru związany z PFO najczęściej tłumaczy się zatorowością paradoksalną, a PFO przypisuje się około 50% udarów kryptogennych.
badanie autopsyjne, czynnik ryzyka naczyniowy, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, incydent naczyniowo-mózgowy, incydent zakrzepowo-zatorowy, migotanie przedsionków, przeciek międzyprzedsionkowy, przeciek prawo-lewo, przetrwały otwór owalny, przezczaszkowe badanie dopplerowskie, skala RoPE, tętniak przegrody międzyprzedsionkowej, udar kryptogenny, udar niedokrwienny, zator paradoksalny, zawał