kościec
Kościec (skeleton) to układ kostny organizmu, który stanowi podstawowy element układu ruchu oraz pełni funkcję podporową dla całego ciała. U dorosłego człowieka składa się z około 206 kości połączonych ze sobą za pomocą stawów, więzadeł i chrząstek.
Kościec dzieli się na dwie główne części: kościec osiowy (obejmujący czaszkę, kręgosłup, żebra i mostek) oraz kościec kończyn (kości kończyn górnych i dolnych wraz z obręczami). Pełni on funkcje ochronne dla narządów wewnętrznych, stanowi miejsce przyczepu dla mięśni, a także uczestniczy w gospodarce mineralnej organizmu, będąc magazynem wapnia i fosforu.
W praktyce klinicznej ocena kośćca ma kluczowe znaczenie w diagnostyce schorzeń ortopedycznych, reumatologicznych, metabolicznych i onkologicznych. Metody obrazowania takie jak radiografia, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny czy densytometria pozwalają na szczegółową ocenę struktury kostnej, co jest niezbędne w diagnostyce złamań, osteoporozy, nowotworów kości czy wad wrodzonych układu kostnego.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Ewerolimus, substancja czynna leku Aderolio, wykazuje w badaniach przedklinicznych toksyczność ukierunkowaną głównie na układ rozrodczy (zarówno męski, jak i żeński), płuca, oczy oraz nerki u różnych gatunków zwierząt. U szczurów obserwowano zwyrodnienie kanalików plemnikotwórczych, zmniejszenie ruchliwości i liczby plemników oraz obniżenie stężenia testosteronu przy dawkach ≥0,5 mg/kg mc., co prowadziło do odwracalnego zmniejszenia płodności. W płucach szczurów stwierdzono zwiększenie liczby makrofagów pęcherzykowych, a w oczach zmętnienia soczewki. W nerkach zmiany były gatunkowo zróżnicowane, bez toksycznego wpływu na nerki małp i świń miniaturowych. Ewerolimus nasilał także przewlekłe choroby towarzyszące, takie jak zapalenie mięśnia sercowego u szczurów czy zakażenia wirusem Coxsackie u małp. Interakcje z cyklosporyną zwiększały ekspozycję i toksyczność ewerolimusu, prowadząc u małp do krwotoków i zapalenia tętnic.
bariera łożyskowa, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, genotoksyczność, kanalik plemnikotwórczy, kancerogeneza, kościec, lipofuscyna, makrofag pęcherzykowy, potencjał rakotwórczy, resorpcja płodu, rozszczep mostka, ruchliwość nasienia, testosteron, wirus Coxsackie, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie tętnic, ziarniniak, zmętnienie soczewki -
Leksykon leków
Alendronian, substancja czynna leku Alendrogen 70 mg, charakteryzuje się niską dostępnością biologiczną po podaniu doustnym, wynoszącą około 0,64% u kobiet, z wyraźnym wpływem czasu podania względem posiłków na biodostępność (spadek do 0,39-0,46% przy podaniu na 30-60 minut przed śniadaniem, niemal zerowa przy podaniu z posiłkiem lub do 2 godzin po nim). Interakcje z napojami, takimi jak kawa i sok pomarańczowy, obniżają biodostępność o około 60%, natomiast prednizon nie wpływa istotnie na farmakokinetykę alendronianu. Po wchłonięciu lek wykazuje objętość dystrybucji co najmniej 28 litrów (bez kości), wiązanie z białkami osocza na poziomie 78%, a stężenia w osoczu są bardzo niskie (<5 ng/ml). Metabolizm alendronianu nie jest znany, co stanowi istotną lukę w wiedzy.
badanie kliniczne, biodostępność alendronianu, dostępność biologiczna, farmakokinetyka, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, kościec, kwas alendronowy, metabolizm alendronianu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osteoporoza, profil bezpieczeństwa leku, stężenie alendronianu w osoczu, substancja czynna, tkanka kostna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
