wchłanianie escytalopramu

Wchłanianie escytalopramu, selektywnego inhibitora wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), zachodzi głównie w przewodzie pokarmowym. Po podaniu doustnym lek jest szybko absorbowany, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 3-4 godzinach od przyjęcia.

Biodostępność escytalopramu jest wysoka i wynosi około 80%, co oznacza, że znacząca część podanej dawki dociera do krążenia ogólnoustrojowego. Co istotne, wchłanianie leku nie zależy istotnie od posiłków, choć pokarm może nieznacznie opóźnić czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, nie wpływając jednak na całkowitą ilość wchłoniętego leku.

Escytalopram charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych (10-20 mg/dobę), co oznacza, że stężenie leku w osoczu wzrasta proporcjonalnie do zastosowanej dawki. Po wchłonięciu, escytalopram ulega dystrybucji w organizmie, wiążąc się z białkami osocza w około 56%, a następnie jest metabolizowany głównie w wątrobie przez enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP2C19 i CYP3A4.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Depralin ODT 10 mg

Escytalopram, substancja czynna Depralin ODT, charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego niezależnie od posiłku, z Tmax około 4 godzin i biodostępnością około 80%. Jego pozorna objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg, a wiązanie z białkami osocza nie przekracza 80%. Lek ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie, głównie przez CYP2C19, z udziałem CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do aktywnych metabolitów demetylowanych (28-31% stężenia escytalopramu) i didemetylowanych (<5%). Okres półtrwania po wielokrotnym podaniu wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy 0,6 l/min. Escytalopram i metabolity są wydalane głównie z moczem w formie metabolitów. Farmakokinetyka jest liniowa, a stężenie w stanie stacjonarnym osiągane jest w ciągu tygodnia; przy dawce 10 mg/dobę średnie stężenie wynosi 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l).
AUC, białka osocza, biodostępność, biotransformacja, cytalopram, demetylacja, didemetylacja, ekspozycja na lek, eliminacja leku, enzymy CYP, escytalopram, farmakokinetyka, glukuronidacja, izoenzym CYP2C19, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, parametry farmakokinetyczne, polimorfizm genetyczny, stężenie osoczowe, stężenie stacjonarne, utlenianie azotu, wchłanianie escytalopramu, wolni metabolizerzy, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Servenon 20 mg

Escytalopram, substancja czynna leku Servenon, charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, niezależnym od spożycia pokarmu, z Tmax około 4 godzin i biodostępnością około 80%. Objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest poniżej 80%. Lek ulega hepatycznej biotransformacji głównie przez CYP2C19, z udziałem CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do aktywnych metabolitów demetylowanego (28-31% stężenia leku macierzystego) i didemetylowanego (<5%). Okres półtrwania escytalopramu po wielokrotnym podaniu wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy około 0,6 l/min. Eliminacja odbywa się drogą metaboliczną i nerkową, z przewagą wydalania metabolitów z moczem. Farmakokinetyka jest liniowa, a stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu, przy dawce 10 mg/dobę stężenie w osoczu wynosi średnio 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l).
ADME, AUC, biodostępność escytalopramu, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram, escytalopram, glukuronid, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, metabolit N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, stan stacjonarny, Tmax, wchłanianie escytalopramu, wolny metabolizm CYP2C19, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Elicea Q-Tab 5 mg

Escytalopram, będący składnikiem leku Elicea Q-Tab dostępnym w dawkach 5-20 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80% oraz Tmax wynoszącym 4 godziny po wielokrotnym podaniu. Objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza nie przekracza 80%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem izoenzymu CYP2C19, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów demetylowanego (28-31% stężenia escytalopramu) i didemetylowanego (<5%). Okres półtrwania leku wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy po podaniu doustnym to około 0,6 l/min. Farmakokinetyka jest liniowa, a stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu, przy dawce 10 mg stężenie w osoczu wynosi średnio 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l).
biodostępność bezwzględna, biotransformacja escytalopramu, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, escytalopram, farmakokinetyka liniowa, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, wchłanianie escytalopramu, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm leków, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby

wchłanianie escytalopramu

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Depralin ODT 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Servenon 20 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Elicea Q-Tab 5 mg