proteza stawu biodrowego
Proteza stawu biodrowego to implant medyczny stosowany w endoprotezoplastyce stawu biodrowego, zabiegu chirurgicznym mającym na celu zastąpienie uszkodzonego lub chorobowo zmienionego stawu biodrowego sztucznym implantem. Składa się z komponentu udowego (trzpień z głową) oraz panewki (component acetabularny).
Wskazaniami do implantacji protezy stawu biodrowego są najczęściej: zaawansowana choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego, złamania szyjki kości udowej (szczególnie u osób starszych), jałowa martwica głowy kości udowej, reumatoidalne zapalenie stawów oraz wady wrodzone. Zabieg przeprowadza się, gdy leczenie zachowawcze nie przynosi zadowalających efektów w łagodzeniu bólu i poprawie funkcji stawu.
Wyróżnia się protezy całkowite (wymiana zarówno panewki jak i głowy kości udowej) oraz częściowe (endoprotezy bipolarne – wymiana jedynie głowy kości udowej). Ze względu na sposób mocowania dzielą się na cementowe, bezcementowe oraz hybrydowe. Nowoczesne protezy wykonywane są z materiałów biokompatybilnych, takich jak stopy tytanu, ceramika, polietylen o wysokiej gęstości oraz stopy chromowo-kobaltowe.
Zabieg endoprotezoplastyki stawu biodrowego należy do najczęściej wykonywanych procedur ortopedycznych na świecie. Pozwala na znaczną poprawę jakości życia pacjentów poprzez eliminację bólu, zwiększenie zakresu ruchomości stawu oraz przywrócenie funkcji lokomocyjnych. Średni czas przeżycia nowoczesnej protezy wynosi około 15-20 lat, choć zależy to od wielu czynników, w tym wieku pacjenta, jego aktywności fizycznej oraz jakości implantów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Movalis 10 mg/ml (15 mg/1,5 ml)
Movalis w postaci roztworu do wstrzykiwań zawiera meloksykam (15 mg/1,5 ml, stężenie 10 mg/ml), niesteroidowy lek przeciwzapalny. Zalecana dawka to 15 mg raz na dobę (1 ampułka), podawana domięśniowo, maksymalnie przez 1-3 dni, z preferencją pojedynczego wstrzyknięcia na rozpoczęcie terapii. U pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób z czynnikami ryzyka działań niepożądanych (choroby przewodu pokarmowego, ryzyko sercowo-naczyniowe) dawka powinna być zmniejszona do 7,5 mg (0,5 ampułki). W przypadku niewydolności nerek: u pacjentów z klirensem kreatyniny > 25 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów niedializowanych z ciężką niewydolnością nerek oraz u osób z ciężką niewydolnością wątroby.
choroba przewodu pokarmowego, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciężka niewydolność nerek, działanie niepożądane, hemodializa, klirens kreatyniny, leczenie parenteralne, meloksykam, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, podanie domięśniowe, proteza stawu biodrowego, roztwór do wstrzykiwań, schyłkowa niewydolność nerek, terapia objawowa, wstrzyknięcie domięśniowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Opokan FAST 15 mg/1,5 ml
Opokan FAST to roztwór do wstrzykiwań zawierający meloksykam w stężeniu 10 mg/mL, podawany w dawce 15 mg (1,5 mL) raz na dobę, maksymalnie przez 3 dni. Wskazane jest pojedyncze wstrzyknięcie domięśniowe w górny zewnętrzny kwadrant pośladka, z zachowaniem aseptyki i weryfikacją położenia igły. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z podwyższonym ryzykiem działań niepożądanych dawka powinna być zmniejszona do 7,5 mg (1/2 ampułki). W przypadku zaburzeń czynności nerek dawka jest dostosowywana: przy klirensie kreatyniny >25 mL/min stosuje się standardową dawkę 15 mg, u pacjentów dializowanych z ciężką niewydolnością nerek dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg, natomiast u pacjentów niedializowanych z ciężką niewydolnością nerek lek jest przeciwwskazany. Podobnie, w ciężkich zaburzeniach czynności wątroby Opokan FAST jest przeciwwskazany.
ampułka, aseptyka, dawka dobowa, działanie niepożądane, iniekcja, klirens kreatyniny, leczenie objawowe, meloksykam, monitorowanie odpowiedzi pacjenta, niewydolność nerek, pacjent dializowany, proteza stawu biodrowego, przeciwwskazanie, roztwór do wstrzykiwań, substancja czynna, terapia, wstrzyknięcie domięśniowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby