skażenie wewnętrzne

Skażenie wewnętrzne (ang. internal contamination) to stan, w którym substancje promieniotwórcze, toksyczne lub biologiczne przedostają się do wnętrza organizmu człowieka drogą oddechową, pokarmową lub przez uszkodzoną skórę. W medycynie nuklearnej szczególną uwagę poświęca się skażeniom radioizotopami, które mogą kumulować się w określonych narządach i tkankach, powodując długotrwałe narażenie na promieniowanie jonizujące.

Diagnostyka skażenia wewnętrznego obejmuje pomiary radiometryczne płynów ustrojowych (mocz, krew), pomiary aktywności całego ciała oraz badania obrazowe narządów, w których może dochodzić do koncentracji izotopów. Kluczowe znaczenie ma szybkie rozpoznanie rodzaju radionuklidu, drogi wniknięcia oraz oszacowanie dawki pochłoniętej.

Leczenie skażeń wewnętrznych opiera się na przyspieszeniu eliminacji substancji z organizmu oraz blokowaniu jej wchłaniania i dystrybucji. Stosuje się m.in. środki przeczyszczające, płukanie żołądka, diuretyki, środki chelatujące (DTPA, błękit pruski) oraz specyficzne blokery (np. jodek potasu przy skażeniu radioaktywnym jodem). Skuteczność interwencji jest ściśle zależna od czasu, jaki upłynął od ekspozycji.