niedobór albumin

Niedobór albumin to stan medyczny charakteryzujący się obniżonym poziomem albumin w surowicy krwi (hipoalbuminemia), zazwyczaj poniżej 3,5 g/dl. Albuminy są głównym białkiem osocza, stanowiącym około 60% wszystkich białek krwi, produkowanym przez wątrobę. Pełnią kluczową rolę w utrzymaniu ciśnienia onkotycznego, transporcie wielu substancji oraz neutralizacji wolnych rodników.

Do głównych przyczyn niedoboru albumin należą: niedożywienie białkowo-energetyczne, choroby wątroby (np. marskość), zespół nerczycowy i inne nefropatie przebiegające z utratą białka, enteropatia z utratą białka, przewlekłe stany zapalne, ciężkie oparzenia oraz zwiększona przestrzeń dystrybucji w przebiegu wodobrzusza. Hipoalbuminemia może być również następstwem zwiększonego katabolizmu białek w chorobach nowotworowych czy stanach septycznych.

Objawy kliniczne niedoboru albumin obejmują obrzęki obwodowe, wodobrzusze, wysięki w jamach ciała, zaburzenia gojenia ran oraz zwiększoną podatność na infekcje. Ciężka hipoalbuminemia (<2,5 g/dl) wiąże się z gorszym rokowaniem w wielu jednostkach chorobowych i jest niezależnym czynnikiem ryzyka zwiększonej śmiertelności, zwłaszcza u pacjentów hospitalizowanych i w stanie krytycznym.

Diagnostyka niedoboru albumin opiera się na badaniach laboratoryjnych, w tym oznaczeniu stężenia albumin w surowicy, ocenie funkcji wątroby, nerek oraz badaniach w kierunku stanów zapalnych. Leczenie powinno być ukierunkowane na przyczynę podstawową. Sama suplementacja albumin jest zalecana w wybranych przypadkach klinicznych, takich jak zespół nerczycowy z ciężkimi obrzękami, spontaniczne bakteryjne zapalenie otrzewnej oraz podczas zabiegów paracentezy dużych objętości płynu puchlinowego.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl