chroniczne niedożywienie

Chroniczne niedożywienie to długotrwały stan niedoboru składników odżywczych, który prowadzi do stopniowego pogarszania się stanu zdrowia pacjenta. W przeciwieństwie do ostrego niedożywienia, rozwija się powoli, często przez miesiące lub lata, co utrudnia jego wczesne rozpoznanie.

Klinicznie charakteryzuje się utratą masy ciała, zmniejszeniem masy mięśniowej, obniżoną odpornością, zaburzeniami metabolicznymi oraz upośledzeniem funkcji narządów wewnętrznych. U dzieci powoduje zahamowanie wzrostu i rozwoju, wpływając negatywnie na rozwój układu nerwowego. U dorosłych prowadzi do osłabienia, zmniejszenia wydolności fizycznej i zwiększonej podatności na infekcje.

Przyczyny chronicznego niedożywienia obejmują niewystarczające spożycie pokarmów (np. z powodu ubóstwa, anoreksji, depresji), zwiększone zapotrzebowanie (np. w chorobach nowotworowych, infekcjach przewlekłych), zaburzenia wchłaniania (jak w chorobie Leśniowskiego-Crohna czy celiakii) oraz nieprawidłowy metabolizm składników odżywczych.

Diagnostyka opiera się na ocenie parametrów antropometrycznych (BMI, obwód ramienia), badaniach biochemicznych (albuminy, prealbuminy, transferyna) oraz szczegółowym wywiadzie żywieniowym. Leczenie wymaga kompleksowego podejścia, obejmującego suplementację składników odżywczych, leczenie chorób podstawowych oraz edukację żywieniową pacjenta i jego opiekunów.