hiponatremia hipoosmotyczna

Hiponatremia hipoosmotyczna to obniżenie stężenia sodu w surowicy poniżej 135 mmol/l, któremu towarzyszy zmniejszona osmolalność osocza (poniżej 280 mOsm/kg H₂O). Jest to najczęstsza postać hiponatremii spotykana w praktyce klinicznej.

W hiponatremii hipoosmotycznej dochodzi do względnej przewagi wody nad sodem w przestrzeni pozakomórkowej, co powoduje przemieszczanie się wody do komórek zgodnie z gradientem osmotycznym. Najpoważniejsze konsekwencje dotyczą ośrodkowego układu nerwowego, gdzie nadmierne uwodnienie komórek może prowadzić do obrzęku mózgu.

Do głównych przyczyn hiponatremii hipoosmotycznej należą: zespół nieadekwatnego wydzielania wazopresyny (SIADH), niewydolność serca, marskość wątroby, niewydolność nerek, niedobór glikokortykosteroidów oraz nadmierne spożycie wody. Objawy kliniczne zależą od nasilenia i tempa rozwoju zaburzenia i obejmują: bóle głowy, nudności, wymioty, zaburzenia świadomości, a w ciężkich przypadkach drgawki i śpiączkę.

Leczenie hiponatremii hipoosmotycznej powinno być dostosowane do jej przyczyny, nasilenia oraz tempa rozwoju. W przypadkach objawowych z ciężką hiponatremią może być konieczne podanie hipertonicznego roztworu NaCl, jednak zbyt szybka korekcja może prowadzić do zespołu demielinizacji osmotycznej (ODS), dlatego należy przestrzegać zalecanych granic szybkości wyrównywania (nie więcej niż 8-10 mmol/l/dobę).

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl