zaparcie nawykowe

Zaparcie nawykowe to przewlekły problem z oddawaniem stolca, który rozwija się na skutek wielokrotnego ignorowania lub tłumienia naturalnego odruchu defekacji. Jest to jedna z najczęstszych form zaparć funkcjonalnych, która dotyka zarówno dzieci, jak i dorosłych.

Mechanizm rozwoju zaparcia nawykowego polega na świadomym powstrzymywaniu wypróżnień, co prowadzi do zatrzymania mas kałowych w odbytnicy. Z czasem ściana jelita grubego ulega rozciągnięciu, zmniejsza się wrażliwość na bodźce związane z wypełnieniem odbytnicy, a w konsekwencji dochodzi do osłabienia naturalnego odruchu defekacji. Charakterystyczne dla tego schorzenia jest występowanie twardego, uformowanego stolca oddawanego rzadziej niż 3 razy w tygodniu.

Diagnostyka zaparcia nawykowego opiera się głównie na dokładnym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz wykluczeniu organicznych przyczyn zaparć. W postępowaniu terapeutycznym kluczowe znaczenie ma modyfikacja stylu życia, w tym zwiększenie aktywności fizycznej, wprowadzenie diety bogatej w błonnik i odpowiednie nawodnienie. Istotna jest również reedukacja nawyków defekacyjnych – zaleca się regularne próby wypróżnień, najlepiej po posiłkach, kiedy odruch żołądkowo-okrężniczy nasila perystaltykę jelit.

W leczeniu farmakologicznym stosuje się przede wszystkim środki zmiękczające stolec, leki przeczyszczające osmotyczne oraz stymulujące perystaltykę. W przypadkach opornych na leczenie może być konieczne wdrożenie programu terapeutycznego obejmującego elementy biofeedbacku oraz wsparcie psychologiczne. Nieleczone zaparcie nawykowe może prowadzić do powikłań, takich jak szczelina odbytu, hemoroidy czy nietrzymanie stolca z przepełnienia.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl