ból okolicy lędźwiowej

Ból okolicy lędźwiowej (ból krzyża) to jedna z najczęstszych dolegliwości bólowych, stanowiąca istotny problem kliniczny. Dotyka on około 80% populacji przynajmniej raz w życiu, a u 15-20% pacjentów przechodzi w formę przewlekłą, trwającą ponad 3 miesiące.

Pod względem etiologii ból lędźwiowy można podzielić na mechaniczny (związany z przeciążeniem struktur kręgosłupa), zapalny (występujący w przebiegu spondyloartropatii zapalnych), neurogeniczny (wynikający z ucisku na struktury nerwowe) oraz psychogenny. Najczęstsze przyczyny obejmują zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, przepukliny dysku międzykręgowego, stenozę kanału kręgowego, skoliozę oraz zaburzenia mięśniowo-powięziowe.

Diagnostyka bólu okolicy lędźwiowej wymaga szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego. Tzw. czerwone flagi (gorączka, utrata masy ciała, objawy neurologiczne, uraz, wiek >50 lat) sugerują konieczność pogłębionej diagnostyki obrazowej. Podstawowymi badaniami są RTG kręgosłupa lędźwiowego, MRI oraz CT. W przypadkach przewlekłych warto rozważyć konsultację neurologiczną, ortopedyczną lub reumatologiczną.

Leczenie bólu lędźwiowego powinno być wielokierunkowe i obejmować farmakoterapię (NLPZ, leki przeciwbólowe, miorelaksanty), fizykoterapię, kinezyterapię oraz edukację pacjenta. W przypadkach przewlekłych warto rozważyć podejście interdyscyplinarne z uwzględnieniem terapii behawioralno-poznawczej. Interwencje zabiegowe (blokady, zabiegi neurochirurgiczne) zarezerwowane są dla wybranych przypadków opornych na leczenie zachowawcze.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl