choroba sercowo-naczyniowa miażdżycowa

Choroba sercowo-naczyniowa miażdżycowa (CVD – cardiovascular disease) to schorzenie wywołane przez miażdżycę tętnic, charakteryzującą się odkładaniem się blaszek miażdżycowych w ścianach naczyń krwionośnych. Proces ten prowadzi do zwężenia światła naczyń i upośledzenia przepływu krwi, co skutkuje niedokrwieniem narządów.

Główne postacie choroby sercowo-naczyniowej miażdżycowej obejmują chorobę wieńcową (CAD), chorobę tętnic obwodowych (PAD) oraz chorobę naczyń mózgowych. Czynniki ryzyka obejmują dyslipidemię, nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, palenie tytoniu, otyłość, brak aktywności fizycznej oraz predyspozycje genetyczne.

Diagnostyka choroby sercowo-naczyniowej miażdżycowej opiera się na badaniach obrazowych (angio-CT, USG dopplerowskie, angiografia), badaniach laboratoryjnych (profil lipidowy, markery stanu zapalnego) oraz testach czynnościowych (próba wysiłkowa, SPECT). Leczenie obejmuje modyfikację stylu życia, farmakoterapię (statyny, leki przeciwpłytkowe, beta-blokery) oraz w zaawansowanych przypadkach interwencje zabiegowe (angioplastyka, stentowanie, pomostowanie).

Profilaktyka choroby sercowo-naczyniowej miażdżycowej powinna być ukierunkowana na kontrolę czynników ryzyka poprzez dietę śródziemnomorską, regularną aktywność fizyczną, utrzymanie prawidłowej masy ciała oraz zaprzestanie palenia tytoniu. Szczególnie istotne jest wczesne wdrożenie działań prewencyjnych u osób z rodzinnym obciążeniem chorobami układu krążenia.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl